Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 1 - Η Αόρατη Απειλή(1999)

(Star Wars: Episode I - The Phantom Menace) | Πρώτη προβολή: 15-10-1999

Ο ανθρωπος φαινομενο της εποχης μας σκηνοθετει μια ταινια που μας εντυπωσιαζει απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο λεπτο ... Η μαγεια επιστρεφει και μας ταξιδευει σε νεους κοσμους που μονο μια ταινια STAR WARS μπορει να μας διηγηθει. Τα οπτικα και ηχητικα εφε της ταινιας οχι μονο αγγιζουν την τελειοτητα αλλα την προσδιοριζουν ... ετοιμαστειτε για μερικες απο τις πιο μαγικες εικονες που εχετε δει ποτε!

O Lucas καταφερε να δημιουργησει ξανα υστερα απο τοσα χρονια την ατμοσφαιρα των αυθεντικων ταινιων Star Wars. Το Tagline της ταινιας "Every Saga has a begining" ειναι απολυτως επιτυχημενο, καθως το Phantom Menace θα μπορουσε να θεωρηθει εξαιρετικη εισαγωγη στο μυθο του Star Wars.

Μην ρωτάτε "Γιατί" η "Πως". Άπλα αφεθείτε και απολαύστε ένα θεαματικό και χορταστικό παραμύθι σε ένα φανταστικό κόσμο. Δείτε το από τα μάτια ενός παιδιού και θα το ευχαριστηθείτε. Αν δεν μπορείτε, τότε έχετε χάσει ένα κομμάτι του εαυτοί σας που ονομάζεται παιδί.

Η εξέλιξη στα εφέ είναι εντυπωσιακή, κάθε σκηνή είναι ένας μικρόκοσμος οπτικοακουστικής μαγείας, αλλά για πρώτη φορά ένα μέρος της σειράς θυμίζει περισσότερο video game παρά μια ταινία χαρακτήρων η οποία εκτυλίσσεται in a galaxy far away. Παρόλα αυτά, υπάρχει σενάριο. Απλά ο ρόλος της εν λόγω ταινίας μέσα στο σύνολο της μυθολογίας του «Πολέμου Των Άστρων» είναι κάπως άχαρος.

Βασικά, η ταινία είναι καλή. Καλή ως προς την αφήγηση της, το θέαμα της, την ηχητική της μπάντα, τους επιλεγμένους ερμηνευτές. Όποιος νιώσει ότι προσβάλλεται από το θέαμα λέει ψέματα για τους δικούς του, εύκολα ανιχνεύσιμους, λόγους. Ο Lucas, όμως, έχει περισσότερο την πολιτική του Επιστροφή των Τζεντάι παρά του Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται.

Παρά τη γοητεία και τη συγκίνηση που οι γνώριμοι ήρωες και εικόνες προκαλούσαν στο θεατή, ένα αδύναμο και παιδιάστικο πρώτο μέρος δηλώνει σαφώς πως η ταινία είχε σκοπό να απευθυνθεί σε ένα νέο, νεαρό κοινό, το οποίο θα κατανάλωνε στη συνέχεια και τα σχετικά βιντεοπαιχνίδια, ενώ δεν είχε και τόσο στο μυαλό της τους παλιούς θεατές.

Ίσως ο Λούκας θέλησε να προσελκύσει τους πιτσιρικάδες και να αποφάσισε να φτιάξει ένα φιλμ που να απευθύνεται, στο μεγαλύτερο μέρος του, σε μικρές ηλικίες, όμως η Αόρατη Απειλή, σαν μέρος του έπους του Πολέμου των Άστρων, είναι μέτριο κεφάλαιο της ιστορίας, μια βαρετή ταινία που δε μπορεί να φτάσει τα επίπεδα αφήγησης και διασκέδασης που προσέφεραν οι ταινίες της κλασικής τριλογίας.

Σαν ταινία μπορεί η «Αόρατη Απειλή» να μην είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε ένας φαν της «original» Star Wars τριλογίας, αλλά μοιάζει με μια εισαγωγή στο σύμπαν της σειράς και ως τέτοια μπορούμε να πούμε ότι είναι ικανοποιητική.

Ούτε της στερεοσκοπίας η Δύναμη δεν είναι στο πλάι του σχοινοτενούς λέγε λέγε υπέρ/κατά πασιφισμού ή σκοτωμού συμπαντικής πολιτικής, των ανοήτως παιδαριωδών μορφών – freaks της Σουργελειάδας, του βαρετά ψεύτικου ψηφιακού μαξιμαλισμού λεπτομερειών background design ταμπλό βιβάν και της κορύφωσης 4×4 αστρομαχιών.

Ένα ψυχρό ψηφιακό videogame δίχως σταγόνα ανθρωπιάς, ένας CGI αχταρμάς πλασμάτων και εκρήξεων, ένα σύνολο κακών ερμηνειών από ακόμα χειρότερα γραμμένους ρόλους και εν τέλει μια ταινία-ταφόπλακα στα όνειρα των φανατικών οπαδών της πρωτότυπης τριλογίας για κάτι αντίστοιχο.