Πεινασμένες Καρδιές(2014)

(Hungry Hearts) | Πρώτη προβολή: 17-09-2015

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Saverio Costanzo γυρίζει με ένα κλειστοφοβικό ύφος, χρησιμοποιώντας παράξενες γωνίες λήψεις-ιδιαίτερα στις σκηνές του μικρού διαμερίσματος του ζεύγους στη Νέα Υόρκη- φέρνοντας στο νου ώρες-ώρες το αριστουργηματικό Μωρό της Ρόζμαρι.

Ο Costanzo, αρνούμενος τις σεναριακές λύσεις, δομεί χιτσκοκικά ένα σύγχρονο δράμα με έντονους και ζωντανούς χαρακτήρες, όμως συμπεριφέρεται ως άλλος σκηνοθετικός αλχημιστής, προβαίνοντας συχνά σε αδέξιες και σαφώς άστοχες κινήσεις κινηματογραφικού πειραματισμού.

Το φιλμ μένει εγκλωβισμένο στην ελλειμματική του ψυχανάλυση, ενώ ακόμα και η διάθεση στάθμισης του πόνου αμφότερων των γονέων (και αποφυγής της εύκολης δαιμονοποίησης της Μίνα) αναχαιτίζεται από το απογοητευτικό «αστυνομικό» φινάλε. Μολαταύτα, είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή η επιδεξιότητα με την οποία κινείται ο σκηνοθέτης ανάμεσα στα είδη και υποβάλλει την εκάστοτε ατμόσφαιρα, ενώ ο Άνταμ Ντράιβερ, αντίθετα με την μάλλον μονότονη Άλμπα Ρορβάχερ, σε απορροφά αβίαστα με τη φυσικότητα της ερμηνείας του.

Οι Πεινασμένες Καρδιές δεν βγάζουν νόημα ως προς τις προθέσεις και την υλοποίησή τους: ένα μοντέρνο αστικό δράμα για τη δυσκολία της σχέσης ενός ζευγαριού που έχει την έλξη, αλλά χάνει την επαφή, γίνεται αναπάντεχα και απρόκλητα μια παρατεταμένη παραλλαγή του Μωρού της Ρόζμαρι, με λοξά πλάνα και ηρωίδα την πνευματική κόρη της Ιζαμπέλ Ατζανί από το Μια γυναίκα δαιμονισμένη του Ζουλάφσκι.

Ενδιαφέρον σαν σενάριο, αλλά άνισο στην εκτέλεση, ίσως και λίγο πληκτικό στην αρχή, μέχρι να εστιάσει στις σχέσεις των δυο γονιών.

Η τελική αίσθηση είναι αυτή μιας βραχυκυκλωμένης σοβαροφάνειας που καταπίνει τις όποιες ενδιαφέρουσες ιδέες –η σχέση νευρώσεων και κοινωνικής αποξένωσης, η αίσθηση της διαρκούς απειλής που συνοδεύει τη σύγχρονη αστική καθημερινότητα–, χαραμίζοντας τις απτές δυνατότητες μιας αληθινής κινηματογραφικής έκπληξης.

Διαθέτει ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά τελικά εγκλωβίζεται σε μία άνευ λόγου επανάληψη. Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι, πάντως, υπέροχες.

Ακόμη κι αν το τελευταίο μέρος του γίνεται πια ένα (επίσης ελάχιστα πιστευτό) οικογενειακό θρίλερ, είναι πολύ αργά για να νοιαστείς για κάτι που έχει αφήσει πίσω του την σφαίρα ενός σοβαρού δράματος για να αγγίξει κάτι που φλερτάρει με την πιο camp υπερβολή.

Ρυθμοί που σε κάνουν να δυσανασχετείς, υστερικές καταστάσεις, μια αίσθηση σαδισμού απέναντι σε όσους πιθανώς επιχειρήσουν να δοκιμάσουν την εμπειρία τούτου του φιλμ.