Kill Bill Volume 1(2003)

Πρώτη προβολή: 21-11-2003

Είναι φανερό πως ο Tarantino ξεκίνησε με στόχο να φέρει στη ζωή μία ταινία που θα αποτίει φόρο τιμής στα αγαπημένα του κινηματογραφικά είδη. Τελικά, μας έδωσε ένα έργο που όχι μόνο κατάφερε να σαγηνεύσει κοινό και κριτικούς, αλλά και να καταλήξει σημαντικό κομμάτι της ιστορίας αυτών ακριβώς των ειδών από τα οποία γεννήθηκε.

Για μένα ο Ταραντίνο συμβολίζει τον αυθόρμητο ενθουσιασμό απέναντι στις δυνατότητες που έχει η κάμερα σαν μέσο, όπου απλώς και μόνο το να έχεις μια κάμερα και κάτι να κινηματογραφήσεις είναι ευλογία κι αρκετό για να πωρώνεσαι με το πόσο καλό μπορείς άραγε να το κάνεις να φανεί. Αυτό ακριβώς κάνει και στο Κill Bill. Μου είναι υπερ-αρκετό.

Το απόλυτα στυλιζαρισμένο σύμπαν στο οποίο κινούνται οι ήρωες και οι γραφικές σκηνές βίας μαγνητίζουν το μάτι. Μπορεί να είναι απλά βία για τη βία, μπορεί να ξεπετάγεται σιντριβάνι το αίμα από τα κομμένα μέλη των αντιπάλων βάφοντας κόκκινη την οθόνη, δεν είναι εύκολο όμως να αμφισβητήσει κανείς τις δυνατότητες του Tarantino να γυρίζει τέλεια χορογραφημένες σκηνές μάχης.

Τι έχει να προσφέρει το Kill Bill; Καταρχήν, στυλ, τουλάχιστον οπτικά. Κάποιες από τις ιδέες του Tarantino, όπως η χρήση anime (κοινώς, για μας που δεν μεγαλώσαμε στην Οκινάουα-Γιαπωνέζικη animation) για την εξιστόρηση ενός μέρους της ιστορίας, η εναλλαγή από ασπρόμαυρο σε έγχρωμο, η ξιφομαχία σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ή στον παγωμένο κήπο του House Of Blue Leaves δείχνουν ένα ταλέντο του Tarantino για την στυλιζαρισμένη δράση που δεν είχε εκδηλώσει πριν. Δεύτερον και σημαντικότερο: Όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες του Ασιατικού σινεμά που θα έκαναν το οποιονδήποτε κριτικό κινηματογράφου να δει 200 ώρες Godard για να ξεπεράσει το σοκ.

Με την 4η μόλις ταινία που σκηνοθετεί (παλαιότερα είχε απλά γράψει τα σενάρια κάποιων ταινιών), ο Ταραντίνο πραγματοποιεί το παιδικό του όνειρο -όπως ο ίδιος εξομολογείται-, κάνοντας μια ταινία που περιέχει... τα πάντα: Πολεμικές τέχνες, μαφία, καράτε, ιαπωνικά manga, kung-fu, σπαγγέτι γουέστερν, b-movies, με περιτύλιγμα έναν ασταμάτητο βομβαρδισμό στυλιζαρισμένης δράσης, υπέροχες εικόνες, κοφτερές ατάκες, δυνατούς διαλόγους, καλές ερμηνείες, ενδιαφέρουσα αφήγηση και ένα φανταστικό soundrack.

Η πιο απλοϊκή και επίπεδη σεναριακά ταινία του Ταραντίνο, χωρίς καμία ιδιαιτερότητα ή κάποιο εύρημα στο σενάριο και με εντελώς ρηχούς χαρακτήρες. Ωστόσο, ό,τι χάνει στο σενάριο το κερδίζει με την απίστευτα στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία.