Η Ψυχή Στο Στόμα(2006)

Πρώτη προβολή: 22-02-2007

Η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο πόνημα. Σε γρονθοκοπά ανελέητα, σε φτύνει στα μούτρα και παίζει ακραία με τα όριά σου. Από την άλλη αποτελεί μία εκκεντρική κινηματογραφική δημιουργία που αν την αντέξεις και την προσεγγίσεις με υπομονή και κρύο αίμα έχει να σου πει πολλά. Είναι πάντως αυστηρά ακατάλληλη όχι μόνο για ανηλίκους, αλλά και για όσους δεν αντέχουν τις αλλεπάλληλες βωμολοχίες και την ψυχική (κυρίως) βία.

Το δεύτερο σκηνοθετικό βήμα του Γιάννη Οικονομίδη τον οδηγεί αρκετά βαθύτερα: σε εκείνα τα μονοπάτια της μικροαστικής κόλασης, όπου κάθε αχτίδα φωτός μοιάζει οριστικά αποκλεισμένη. Το υποψιαζόμαστε από την αναφορά στον «Βόιτσεκ» (εξάλλου ολόκληρη η ταινία είναι μιαν εκσυγχρονισμένη μεταφορά του), αλλά και από τις αποχρώσεις που επιβάλλει η φωτογραφία από το πρώτο λεπτό: καφέ, μαύρο, πού και πού ένα αρρωστημένο λευκό.

Η «Ψυχή στο στόμα» μπορεί να μην γίνεται ποτέ άστοχη, εντούτοις δεν κατορθώνει να σε πείσει εξίσου πολύ. Υπάρχει η αίσθηση της υπερβολής, η αίσθηση πως η προσπάθεια των συντελεστών να ενοχλήσουν κατέληξε μεγαλύτερη απ' όσο θα έπρεπε και ο έλεγχος κάπως τους ξέφυγε... Η εσκεμμένη λεκτική κακογουστιά και η υπερβολική ψυχολογική πίεση οδηγούν σε ένα (κατά κάποιον περίεργο τρόπο) αξιόλογο, όσο και εξαιρετικά κουραστικό αποτέλεσμα, το οποίο, πάντως, θα σβηστεί πολύ δύσκολα από τη μνήμη σας...

Δεν βρίσκω κανένα απολύτως λόγο να νιώσω ή να πω κάτι παραπάνω για αυτό το είδος ανθρώπων. Είναι τόσο μα τόσο απλό, 'όπως έστρωσες θα κοιμηθείς' λέει η παροιμία και το ξέρουμε όλοι καλά σε αυτή την ζωή. Όσον αφορά σε γενικότερα πλαίσια τώρα, η λεκτική βία βρίσκεται σε τόσο μεγάλο βαθμό διάχυτη σε όλη την διάρκεια του film που νόμιζα ότι οι διάλογοι σχεδόν βασίζονταν σε αυτή. Άλλωστε οι βωμολοχίες και η σκοτεινή φωτογραφία είναι σήμα κατατεθέν του κ. Οικονομίδη. Το θέμα είναι ότι η ταινία, για μένα τουλάχιστον, ελάχιστη καλλιτεχνική αξία έχει μιας και έρχεται δεύτερη μετά το « Σπιρτόκουτο».

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας οι πρωταγωνιστές βλαστημάνε, δέρνουν και φωνάζουν σε όλο τον κόσμο και δημιουργούν ένα κλίμα που για τον θεατή φτάνει κάποιες στιγμές να γίνει ανυπόφορο. Λες και διαγωνίζονται στο ποιος θα εκστομίσει τη μεγαλύτερη προσβολή, δημιουργούν έναν εφιάλτη και μας εισάγουν με επιτυχία στην ψυχολογία του πρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα η λύτρωση του τέλους να είναι λύτρωση για όλους.