Orphan(2009)

Πρώτη προβολή: 24-09-2009

Το «Orphan» είναι μια μικρή έκπληξη στην ταλαιπωρημένη από επαναλήψεις σκηνή του τρόμου. Αγωνιώδες και εθιστικό, συνιστά μια πολύ καλή πρόταση που καθηλώνει, ειδικά με το τρομερό φινάλε.

Περιέργως όμως, αυτή η προβλεψιμότητα δε σημαίνει και βαρεμάρα αφού η ταινία είναι μαεστρικά σκηνοθετημένη με μικρές δόσεις «αόρατου» gore, μεγάλες ποσότητες μυστηρίου ως προς το ποια είναι τελικά η διαβολικά χαριτωμένη και ευγενική Esther, με αποκορύφωμα το πολύ ενδιαφέρον εύρημα που αποκαλύπτεται στο φινάλε και δίνει το κάτι παραπάνω στη ταινία του Jaume Collet-Serra.

Δεν είναι για να το συζητάς. Άτιμο πράγμα η ορφάνια...

Παρά την συνήθη πρακτική της σχολής του είδους, μας εντυπωσίασε η λύση που δίνεται στο αίνιγμα του χαρακτήρα της μικρής υιοθετημένης Esther αλλά και από τις κορυφώσεις της πλοκής των χαρακτήρων σε διάφορα σημεία της ταινίας.

Μη περιμένετε να σας μιλήσω για μεγάλη σκηνοθεσία, για απαράμιλλη πρωτοτυπία, για τεράστιες ερμηνείες. Απλά, η Ορφανή έχει μια μυρωδιά κλασικού, μισό βήμα παρακάτω από την Έκτη Αίσθηση. 

Λίγο μεγαλύτερο, χρονικά, υπήρξε το φιλμάκι από ότι περίμενα, αλλά και την σωστή θρίλερ δομή του την είχε από τον διαρκώς βελτιωμένο σκηνοθέτη Jaume Collet-Serra και την αγωνία του, αλλά και το διδαγματάκι του, προς άπαντες που σκέπτονται να μην δείξουν εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που αγαπούν.

Ίσως μια πιο δραματική προσέγγιση του υλικού να απέδιδε καλύτερα αποτελέσματα. 

Μπορεί να μην σας αφήσει απολύτως τίποτα μετά την παρακολούθηση αλλά δεν έχουν όλοι τις ίδιες απαιτήσεις. Μηδέν στο καλλιτεχνικό σκέλος, κάτι πάει να πει στον τομέα της ψυχαγωγίας. Η επιλογή είναι δική σας.

Καιρό είχα να γελάσω τόσο πολύ με επιδέξιο θρίλερ, ίσως από το ανεκδιήγητο Gothica με τη Χάλι Μπέρι.

Το μόνο που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει από οποιοδήποτε τηλεοπτικών προδιαγραφών θρίλερ είναι η κορύφωσή της με μία πραγματική έκπληξη. Απόλυτα απρόβλεπτη και πειστική, παρόμοιά της δύσκολα θα ξαναβρεθεί. Μα κι αυτή δε μπορεί να σώσει ένα έτσι κι αλλιώς τραβηγμένο από τα μαλλιά φινάλε.