Ακούσια(2008)

(De Ofrivilliga) | Πρώτη προβολή: 22-10-2015

Άλλη μια ψύχραιμη, σοφή, χωρίς ηθικά κατηγορήματα μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς από τον σκηνοθέτη του περυσινού αριστουργήματος «Ανωτέρα βία».

Η κάμερα σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή είναι σταθερή, κάνοντας την παρακολούθηση των παράλληλων ιστοριών κάπως άβολη, το αποτέλεσμα από την άλλη, είναι συναρπαστικό.

Αριστοτεχνικά γυρισμένο, χωρίς να αγγίζει τα επίπεδα της Ανωτέρας Βίας, το μεγάλου μήκους πρωτόλειο του Σουηδού είναι μια ευφάνταστη συρραφή βινιετών, με τα χαρακτηριστικά σκηνοθετικά τεχνάσματα (κυρίως τη στατική χρήση της κάμερας) να είναι ήδη παρόντα. Για κάποιους απλά ενδιαφέρον, για άλλους πολύ παραπάνω, έχει αυτό το ιδιαίτερο «κάτι» που προλογίζει τη μετέπειτα ποιοτική ανέλιξή του.

Πάντα αποστασιοποιημένος απέναντι στο δράμα, με ακίνητα και συχνά εξεζητημένα (αν όχι εκβιαστικά ) ανορθόδοξα πλάνα και ρεαλιστικά καθημερινούς διαλόγους, χτίζει μια απάνθρωπα τακτοποιημένη, αθόρυβα απειλητική και διαρκώς ανήσυχη απέναντι στο κοινωνικά ορθό καθημερινότητα, η οποία αυτοπαγιδεύεται αργά και σταθερά σε μια όλο και πιο γκρίζα ηθικολογία.

Υψηλής και ιδιαίτερης αισθητικής ταινία, που δεν προσμετράται σ' αυτές που προσφέρουν «ένα ευχάριστο δίωρο» και είναι για δοκιμασμένους σε κινηματογραφικά φεστιβάλ δυνατούς λύτες.

Με τρόπο υπόκωφα τραγικό, αλλά και αδιόρατα χιουμοριστικό, ο ανερχόμενος 42χρονος σκηνοθέτης φιλμάρει μέσα από μέσης απόστασης ακίνητα πλάνα, πέντε μικρές καθημερινές ιστορίες.

Το «De Ofrivilliga» διερευνά εκείνα τα στοιχεία που μας αναγκάζουν να κάνουμε κάποια πράγματα αντί για άλλα, να πάρουμε ορισμένες αποφάσεις αντί για κάποιες άλλες, χωρίς να κρίνει λεπτό εάν αυτές είναι οι αντικειμενικά ορθές ή εσφαλμένες επιλογές.

Σαρκαστική, κυνική, παγερή κινηματογράφηση (σαν να έχεις απλά βρεθεί ο ίδιος στη διπλανή θέση ενός λεοφωρείου ή να παρατηρείς τα δρώμενα από CCTV κάμερες, όπως στο «Play») αλλά ουσία που ξεπερνά τα σύνορα και τα κλισέ του σκανδιναβικού λαού.

Η σουηδικής παραγωγής 2008 «Ακούσια» («De ofrivilliga») που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα είναι μια συρραφή αποσπασμάτων από μικροϊστορίες καθημερινότητας (πολλές από τις οποίες είναι πολύ βαρετές) μέσα από την οποία γίνεται μια προσπάθεια μελέτης συμπεριφορών.