Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός(2015)

Πρώτη προβολή: 22-10-2015

Αν έφριξες με τα προηγούμενα του auteur, δεν αλλάζει βιολί – αλλά υπάρχει μικρή βελτίωση. Δεν θες εύκολο χαχά, βιντεοκασετομπουλβαρίλα σε DCP, μούτες, υποθέσεις – προκάτ; Ποτέ σου. Η μάζα της εμπορικής αίθουσας και της prime time ευθυμογραφικής TV θα το χαρεί, θα φέρει εκτός απροόπτου το «χαρτί», θα βάλει χέρι στα αρσενικά μυαλά με την Πλάκα ουρί. Οι θιασώτες τού αυθεντικού ανά σημεία θα τσιτάρουν κι ενδεχομένως θα ψιλογουστάρουν, τουλάχιστον οι λιγότερο καθωσπρέπει ή προχωρημένης ηλικίας – αλλά να περιμένετε κάτι περισσότερο τύπου «τα μπούτια έξω», σε συμπρωτεύουσα και Ταξίμ.

Το πρόβλημα με τον Κλέαρχο δεν είναι πια, το αν μπορεί να σταθεί με σεβασμό στο δίχως άλλο ιστορικής αξίας φιλμ του μέγιστου Τσιφόρου. Αλλά το ότι δεν δείχνει την παραμικρή θέληση να σεβαστεί, με την φτήνια των αστείων του και την πενιχρότητα της υπο-κουλτούρας του, εκείνον που διψασμένος θα δώσει δυο δραχμές από το υστέρημα του, διεκδικώντας κομματάκι από το δικαίωμα του να γελάσει.

Δεν κόβουμε τις ανοησίες, λέω 'γω;

Για να συνοψίσουμε, οι Γαμπροί της Ευτυχίας είναι μια ακόμα ανέμπνευστη κωμωδία του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου, στην προσπάθεια του να «εκμοντερνιστεί», με ένα χιούμορ χειρότερο και από επιθεώρηση, σε μια εμπειρία που ούτε στον εχθρό σου δεν εύχεσαι να τύχει.