Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η ταινία(2015)

(The Peanuts Movie) | Πρώτη προβολή: 05-11-2015

Αμέτρητα gags και ευφυείς διάλογοι, με κοφτερές ατάκες όπως ακριβώς πρέπει, κάνουν το ρυθμό να κυλάει μέσα από τρανταχτό γέλιο, που βγαίνει αβίαστα.

Συνδυάζει το χιούμορ με την τρυφερότητα, τη γλυκύτητα και την εξυπνάδα και διαθέτει κάποια σημαντικά μηνύματα, όπως τον σεβασμό στην αποτυχία που μέσω αυτής υπάρχει πάντα η ευκαιρία για αυτοβελτίωση, την αξία της τιμιότητας και τη σημασία των οικογενειακών δεσμών.

Ο Σνούπι, ο Τσάρλι Μπράουν και οι συν αυτοίς κάνουν εντυπωσιακό κινηματογραφικό ντεμπούτο που, παρά το τρισδιάστατο, τις κομπιουτερίστικες υφές και τη διευρυμένη χωροθεσία, δεν προδίδει το πνεύμα του Σουλτς.

Ρετρό και μοντέρνο συγχρόνως, το Peanuts επαναφέρει την παρέα έπειτα από 35 χρόνια που έχουμε να τη δούμε στο σινεμά, και το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τιμώντας τον Σουλτς και διασκεδάζοντας, σε τρεις διαστάσεις, παιδιά που δεν έχουν ιδέα για τον Τσάρλι και τον απαλής υφής μεν, αλλά ουσιαστικό και σκληρό μικρόκοσμο συνεχούς απόρριψης και καθημερινής δοκιμασίας στον οποίο καλείται να επιβιώσει.

Η ταινία προτείνεται λοιπόν στα λίγο πιο μεγάλα παιδιά (9+ θα έλεγα) χωρίς αυτό να σημαίνει πως και οι μικρότεροι φίλοι μας δε θα το απολαύσουν εξίσου, αν όχι λόγω σεναρίου, σίγουρα λόγω όμορφου animation και πλούσιων χρωμάτων. Οι δε μεγαλύτεροι, θα νιώσετε το λιγότερο νοσταλγία στο κλασικό άκουσμα του "Good Grief"...

Επιτυχημένη μεταφορά του διάσημου κόμικς του Τσαρλς Σουλτς, η οποία αποτυπώνει εύστοχα το αντισυμβατικό πνεύμα και το ιδιότυπο χιούμορ του.

Το The Peanuts Movie δεν είναι αριστούργημα και δε χρειαζόταν να είναι. Δεν είναι μια ταινία της Pixar που έχει πολύ διαφορετικές προτεραιότητες. Είναι μια ταινία που είχε σκοπό να αναβιώσει την παρέα του Charlie Brown και τα κατάφερε. Μπράβο.

Η ταινία δεν βασίζεται στην πρωτοτυπία αλλά σε μια συγκινητική αναβίωση του κλασσικού κόμικ. Αγγίζει με παιδική ευαισθησία τους ήρωες, αφήνοντας απέξω τις μαύρες υπαρξιακές αναζητήσεις και τα αδιέξοδα, επιδιώκοντας ένα λυτρωτικό τέλος –απαραίτητο για τους μικρούς θεατές που θέλει να προσεγγίσει. Οι στιγμές που θα σε κάνουν να γελάσεις αυθόρμητα βρίσκονται εκεί και στο σύνολο του θα σε αφήσει μ' ένα χαμόγελο στα χείλη, ειδικά αν ξέρεις περί τίνος πρόκειται και γνωρίζεις ήδη τους ήρωες.

Η δουλειά που έγινε τόσο από τους σεναριογράφους της ταινίας όσο και από τον σκηνοθέτη της – που μας έδωσε στο παρελθόν το «Χόρτον» (2008) και το «Η εποχή των παγετώνων 4: Ο χορός των ηπείρων» (2012) – είναι εξαιρετική, μεταφέροντας το πνεύμα του κόμικ με σαφέστατη σύγχρονη ματιά.

Μέσα σε ένα (τόσο ανακουφιστικά γνώριμο) σκηνικό από παγωμένες λίμνες, χιονισμένες αυλές, σχολικές τάξεις και παιδικά δωμάτια, με διακριτικές αναφορές στα ασπρόμαυρα comic strips του Τσαρλς Σουλτζ, τα αυτούσια κομμάτια της θρυλικής μουσικής του Βινς Γκαράλντι να ακυρώνουν το χρόνο και μια ισχυρή δόση τρυφερού κυνισμού όπως αξίζει στην ιστορία τους, η τρισδιάστατη επιστροφή των Peanuts είναι ένα χάρμα οφθαλμών και μια επικίνδυνα γοητευτική βόλτα στο παρελθόν.

Το «Πίνατς» κουβαλά με επιδεξιότητα το φορτίο και ο σκηνοθέτης Στιβ Μαρτίνο (υπεύθυνος για το τρίτο κεφάλαιο της «Εποχής των Παγετώνων» και το «Χόρτον») καταθέτει ένα κινηματογραφικό love letter στο κόμικ φαινόμενο του Σουλτς, διευρύνοντας τα κάδρα από το χαρτί σε μία τρισδιάστατη οθόνη, που γεμίζει χρώμα και ζωντανεύει τους χαρακτήρες.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ευχάριστο παιδικό έργο που φέρνει επιτυχημένα στο σήμερα τον γραφικό κόσμο μιας προηγούμενης εποχής, και γι' αυτό αξίζει την προσοχή μας.

Με σεβασμό στο υλικό και την αισθητική αντίληψη του Σουλτς, που επιμελήθηκαν αυστηρά ο γιος και ο εγγονός του Σουλτς, ο Στιβ Μαρτίνο, δημιουργός του αξιολάτρευτου ελέφαντα Χόρτον, παραδίδει ένα φρέσκο και διασκεδαστικό κόμικ με άψογο ρυθμό, λεπτή αίσθηση ειρωνίας και πάνω από όλα με παιδιά για παιδιά (μικρά και μεγάλα).

Δεν περίμενα πως θα είναι τόσο αστείο.