Splice(2009)

Πρώτη προβολή: 30-09-2010

Αρκετά καλό σενάριο που δεν ακολουθεί την κλασική γραμμή θρίλερ αλλά πάει τον τρόμο σε σχέσεις και συναισθήματα. Εντυπωσιακά παραμένουν στην ταινία τα ειδικά εφέ αλλά και το μακιγιάζ της Delphine Chaneac στο ρόλο της Dren= πειράματος.

Το διαφημιστικό υλικό πλασάρει το Splice ως horror movie. Υπάρχουν horror στοιχεία στο φιλμ - highlight η σεκάνς μιας επίδειξης που πηγαίνει στραβά- ωστόσο οι 'τρομάρες' δεν είναι το κύριο μέλημα του Vincenzo Natali, που στρέφει το ενδιαφέρον του στους χαρακτήρες και τις δυναμικές που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Αρωγός στην προσπάθειά του η πρωταγωνιστική τριπλέτα που ανταποκρίνεται επιτυχώς στις απαιτήσεις των ρόλων που ανέλαβε να φέρει εις πέρας.

Το Splice είναι μία ταινία -αδικαιολόγητα- παραγεμισμένη σε λόγο, με δύο ξεκάθαρους και πολυδιάστατους χαρακτήρες αλλά με επιφανειακά αποτυπωμένες τις δευτερεύουσες προσωπικότητες. Μία ταινία που καταλήγει σε εύστοχες διαπιστώσεις και όπως και στον Κύβο, ταυτίζει αλληγορικά τα στοιχεία της κινηματογραφικής ιστορίας με εικόνες της ίδιας της ζωής.

Εκτός από λογική, από το Splice λείπει και ουσία. Είναι θρίλερ χωρίς ίχνος έντασης, πόσο μάλλον τρόμου, είναι δράμα χωρίς ίχνος ανάπτυξης των χαρακτήρων κάνοντάς τους να μοιάζουν πλαστικούς και κυρίως λάμπει δια της απουσίας της η πολυπόθητη ατμόσφαιρα.

Ο Natali δεν τολμά ποτέ παρά στην σεξουαλική σκηνή, εκεί που επισημοποιεί την συγγένεια του με τον David Cronenberg κι αφήνει στην άκρη κάθε σύνδεσμο με την Shelley. Και είναι το σεξουαλικό στοιχείο που χαρίζει μια οντότητα στην ταινία, γιατί θριλερικά περιμένεις πολλά και παίρνεις λίγα, με πιο ουσιαστικά κάποιες υπόνοιες. Η ταινία, παρά ταύτα, είναι ενδιαφέρουσα κι αυτό οφείλεται στο ότι ο δημιουργός της την παίρνει στα σοβαρά κι αν στηρίζονταν από ένα δυνατό σενάριο, θα την θυμόμαστε καιρό.

Αν όμως σε μια ταινία που πηγαίνεις να την δεις για να τρομάξεις και στην καλύτερη των περιπτώσεων να προβληματιστείς, καταλήγεις να γελάς πολύ περισσότερο από όλα τα παραπάνω, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Ερμηνευτικά κανείς από τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στο Splice, δεν φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά το ρόλο του, με αποκορύφωμα τις κακόγουστης αισθητικής «ερωτικές» σκηνές, που πάσχουν από κάθε ίχνος ρομαντισμού, βασισμένες κι αυτές, στην ψυχρή διαστροφή του επιστημονικού πειράματος, που εξελίσσεται στην οθόνη.

Δεν πρόκειται για κακοφτιαγμένη ταινία, αλλά για απλά κακή. Αν λατρέψατε το Frankenstein του 1994, (Ρόμπερ Ντε Νίρο, Κένεθ Μπράνα και Έλενα Μπόναμ Κάρτερ) τότε αυτό θα σας φανεί μια κακοστημένη παρωδία.