American Horror Story : Season 3(2013)

Σε σύγκριση με την πρώτη και τη δεύτερη, η τρίτη σεζόν είναι πιο «ελαφριά». Το διακριτικό χιούμορ γίνεται όχι και τόσο διακριτικό, πράγμα που εγώ προσωπικά ευχαριστήθηκα.

Μια σεζόν που εστιάζει στην μαγεία, τα voodoo και τις σκοτεινές δυνάμεις αλλά δεν ξεχνα να παρουσιάσει και πιο ανθρώπινα προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η σκλαβιά που επικρατούσε στην νέα Ορλεάνη αλλά και τις περίπλοκες σχέσεις ανάμεσα στις οικογένειες.

Ακόμα και με τα ελαττώματα της είναι μια απολαυστική σεζόν που κάθε επεισόδιο βλέπεται εξαιρετικά ευχάριστα!

Υπέροχη και αυτή η σεζόν του AHS, μας προκάλεσε όλων των ειδών τα συναισθήματα, τέσταρε τα όρια μας με τις ακραίες στιγμές που μας προσέφερε, έπαιξε με το μυαλό μας, μα πάνω απ΄ όλα μας καθήλωσε και μας διασκέδασε όσο καμιά άλλη σειρά φέτος.

Κάθε κύκλος αποτελεί μια αριστοτεχνικά γραμμένη και εικονογραφημένη νουβέλα η οποία ασχολείται με τρόπο υπαινικτικό (επιτέλους, ένα αμερικανικό σίριαλ χωρίς διδακτισμούς) με πανανθρώπινες αλήθειες και πάθη, που κριτικάρει με υποδόριο αλλά και τόσο εύστοχο τρόπο θεσμούς, συμπεριφορές, κώδικες επικοινωνίας, συνήθειες των ανθρώπων...

Τη στιγμή που αισθάνεσαι πως αρχίζεις να τη συνηθίζεις, συνειδητοποιείς ότι έχει ήδη τελειώσει και τη θέση της θα την πάρει η επόμενη αρρωστημένη (με την καλή έννοια) ιδέα που θα σκεφτεί το συγγραφικό δίδυμο των Ryan Murphy και Brad Falchuk.

Ήταν ένας κύκλος που άντεχε μεγαλύτερη μαυρίλα αλλά δεν την προσέφερε και ενώ είχε τόσο καλές προδιαγραφές δεν κατάφερε να ξεπεράσει την επιβλητικότητα του δεύτερου κύκλου που σε καθήλωνε.

Tο «American Horror Story» δείχνει πως στο 3ο του κεφαλαίου απέκτησε (αυτο)σαρκαστικό χιούμορ. Για να γίνει μια σειρά τού Ράιαν Μέρφι που βλέπεται – και με το παραπάνω. Επιτέλους!

Η τρίτη σεζόν είναι κάτι πολύ χλιαρό. Μάγισσες. Και διδασκαλία μαγείας. Κάτι σαν το Χάρι Πότερ αλλά με λιγότερη δράση και ελάχιστα περισσότερο τρόμο.

Είναι σίγουρα κατώτερο από τους δύο πρώτους κύκλους.