The Hangover: Part 2(2011)

Πρώτη προβολή: 02-06-2011

Ναι, έχει τεχνικές αδυναμίες (ερμηνείες δεν υπάρχουν), ναι μυρίζει λίγο 'μπαγιατίλα' , ναι, υπάρχει υπέρ Galifianaki-σμος και ναι, γνωρίζεις τί θα γίνει σχεδόν σε κάθε σκηνή αλλά τελικά φεύγεις με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και στη κωμωδία μόνο αυτό μετράει.

Σε γενικές γραμμές η ταινία κινείται σε μεγάλο βαθμό στο ίδιο μήκος κύματος με την πρώτη, αλλά έχει εμπλουτιστεί με πολλές περισσότερες εκπλήξεις και μπερδέματα για τους ήρωες, όπου το ένα ξεπερνά το προηγούμενο κ.ο.κ.

Σίγουρα βασίστηκαν αρκετά στο Galifianaki, ο οποίος ακόμη και αν δε μιλάει, παρά μόνο από τις φυσιογνωμία του, μπορεί να προκαλέσει το γέλιο. Αλλά δυστυχώς, ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη... Από την ταινία έλειπε η φρεσκάδα, η έκπληξη και το στοιχείο που θα τη διαφοροποιήσει και θα εκτινάξει τη διάθεση του κοινού.

Μπορεί να μην διαθέτει τα έξυπνα σημεία της πρώτης,αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές που αρέσκονται στις κωμωδίες θα την ευχαριστηθούν.

Πιο "μεγάλο", σαματατζίδικο και πλούσιο αλλά φτωχότερο σε αστεία από το πιο αυθεντικά πρωτότυπο της σειράς...

Όσο τα κομμάτια τους παζλ μπαίνουν στη θέση τους, το έστω και copy paste Hangover, φορά τη στολή του κάτι σαν Rush Hour, κάτι σαν Beverly Hills Cop, action comedy, με όλα εκείνα τα κλισέ που τις χαρακτηρίζουν. Άσε που πλέον για την δράση του Galifianakis, δεν υπάρχει η παραμικρή πια έκπληξη, που θα μπορούσε να ανατρέψει το προβλέψιμο...

Στο σύνολο του δεν πρόκειται να απογοητεύσει σε καμία περίπτωση, αλλά ούτε να ξεπεράσει τα επίπεδα του πρώτου φιλμ.

Τα κριτήρια για μια καλή κωμωδία είναι η πρωτοτυπία και το γέλιο. Και τα δυο λείπουν από το Hangover 2. Η ταινία δεν διαθέτει την αυθάδικη φρεσκάδα της πρώτης (αν και οι περιπέτειες στις οποίες θα περιπέσουν οι φίλοι είναι ακόμη πιο ακατάλληλες από τις αρχικές) και τελικά δεν είναι και τόσο αστεία. Παραμένει μια καλοφτιαγμένη εκτέλεση μιας σύλληψης για ενήλικο κοινό, με ελάχιστες πραγματικές εκπλήξεις ωστόσο.

Το «The Hangover Part II» αποδεικνύεται ικανό να μεταγγίσει στο κοινό το σημαντικότερο συστατικό για μία κωμωδία που θέλει να ξεπερνά τη μετριότητα: την προσμονή για το κωμικό απρόοπτο, ανεξάρτητα από το αν επαληθεύεται τελικά. Όσο κι αν - συγκριτικά με το πρώτο πάντα - αργεί χαρακτηριστικά να βρει ρυθμό και τα αναφορικά αστεία αιφνιδιάζουν σαφώς λιγότερο, η παρουσία κυρίως του τετραπέρατου Galifianakis, του Ken Jeong, της μαϊμούς Crystal που αξίζει ειδικής μνείας αλλά και το γενικότερο οικείο πλέγμα χαρακτήρων αρκεί για να διατηρήσει το θεατή στη υπερ-απαραίτητη κατάσταση εγρήγορσης που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και το fun-value της ταινίας.

Δεν είναι ότι δεν γελάς, γελάς. Μηχανικά. Γιατί ελάχιστα αστεία αποδεικνύονται ικανά να βγάλουν αβίαστα γέλιο, μιας και είτε αποτελούν στερεότυπα και εύκολα καλαμπούρια, είτε παίρνουν τα κωμικά στοιχεία του πρώτου φιλμ και τα «στύβουν» μέχρι να στραγγίξει κάθε κωμικότητα από μέσα τους.

Επαναληπτικό, κουρασμένο, εξαντλημένο χιούμορ. Καμία πρωτοτυπία, πέρα από την αλλαγή γεωγραφικών συντεταγμένων. Όχι hangover, σκέτο πονοκέφαλος.

Ο Phillips δεν περίμενε την επιτυχία του πρώτου και, τουλάχιστον, την είχε αντιμετωπίσει ως «παιδί» του. Τώρα, δεν σπάει κανείς το κεφάλι του για το σενάριο και οι χαρακτήρες δεν εξελίσσονται διόλου από ότι τους ξέραμε (κάτι σαν σεναριακό copy-paste). Μια κάκιστη μουσική επένδυση, τα λιγοστά αξιόλογα αστεία και η επιμονή στην δράση χαλάνε τον χαβαλέ.