Πες Μου Το Όνομά Σου(2010)

(Le Nom de Gens) | Πρώτη προβολή: 02-06-2011

Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή με ένα ιδιαίτερο τρικ στην αρχή που διηγείται τις ιστορίες των δυο πρωταγωνιστών ενώ η εξέλιξη της ταινίας σε πάει από το κλάμα στο γέλιο και αντίστροφα. Πολύ καλοί και οι δυο πρωταγωνιστές που έχουν μπει αρκετά στους χαρακτήρες τους και τους αποδίδουν με πολύ χιούμορ και δυνατό συναίσθημα.

Οπωσδήποτε το χαρακτηριστικά γαλλικό χιούμορ της ταινίας και η ελαφρότητά της θα την κατηγοριοποιούσαν σε κάτι πολύ πιο ειδικό πριν λίγα χρόνια, αλλά θες ο προβληματισμός των ημερών, θες η άνοιξη, θες η παιχνιδιάρικη, σέξι ατμόσφαιρά της, κάνουν το «Πες μου τ' Ονομά σου» να μοιάζει επίκαιρο και ευχάριστο ταυτόχρονα – πράγμα σπάνιο.

Το χιούμορ και οι αναφορές της ταινίας απευθύνονται κυρίως στο γαλλικό κοινό, αλλά υπάρχουν αρκετά ευρήματα που κρατούν το ενδιαφέρον.

Συνοπτικά, αν το δεις ως σάτιρα, θα το απολαύσεις. Αν μεταξύ σοβαρού και αστείου, πάρεις μετρητοίς τις απόψεις που εκφράζονται τότε το γιατρικό συνιστά ... αποχή. Μια προκλητική, τολμηρή, σέξι κομεντί που επικεντρώνεται στην "θεοποίηση της ατάκας" (εξ' ου και το Σεζάρ σεναρίου). Για μη Γάλλους φλύαρη αλλά καθόλα ενδιαφέρουσα και ψυχαγωγική. Δεν κουράζει αν και ορισμένες φορές επαναλαμβάνεται.

Το κυριότερο προτέρημα της είναι που τολμάει να τα βάλει παραπέρα από τους εύκολους στόχους. Στο στόχαστρο δεν είναι μονάχα ο συντηρητισμός, αλλά και η αριστερά της Γαλλίας, μια αριστερά που παραδοσιακά απαιτεί να μένει στο απυρόβλητο. Η σάτιρα είναι, σοφά, στο περιθώριο, αφού πρωτίστως έχουμε μια έξυπνη κομεντί, με γέλιο, όμορφες ερμηνείες, καλή κι ευφάνταστη φωτογράφιση.

Σκηνοθετικά άτσαλη, αν και σεναριακά έξυπνη, η ταινία του Λεκλέρ κρύβει κάποιες μικρές απολαύσεις σε μια πλοκή που επαναλαμβάνεται και μακρηγορεί, παρά τη λογική της βινιέτας κι έναν τόνο, ας πούμε, ανατρεπτικό. Το point έχει γίνει από το πρώτο ημίωρο.