Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America(2011)

(Captain America: The First Avenger) | Πρώτη προβολή: 01-09-2011

Με την άνεση μια αφέλειας που υποστηρίζεται από την ειρωνική ματιά του όλου εγχειρήματος απέναντι στην έννοια του «ανθρώπου ως το τέλειο όπλο», ο Τζόνστον αφηγείται μια διαδρομή ηρωισμού με τις πιο καθαρές γραμμές που θα μπορούσε να σκεφτεί: οι καλοί είναι καλοί, οι κακοί είναι κακοί (και χαζοί), οι γυναίκες είναι μοιραίες, οι φίλοι είναι αδερφικοί, οι επιστήμονες τρελοί και ο «Κάπτεν Αμέρικα» Θεός!

Οι αρνητικές προσδοκίες από τις προκαταλήψεις λόγω τίτλου και ονόματος, τελικά κατέρρευσαν και απολαύσαμε μια αυθεντικά διασκεδαστική υπερπαραγωγή, που τα έχει όλα. Μπορεί η ακαδημαϊκή κινηματογράφηση του Τζόνστον, να μην έχει στάλα πρωτοτυπίας και να είναι πνιγμένη στα κλισέ, όμως αυτά παραμερίζουν και έρχονται σε δεύτερη μοίρα αφήνοντας να λάμψει, μια καλά ειπωμένη ιστορία, με βάθος, ρυθμό, ένταση, πάθος, συγκρούσεις, μηνύματα και καλοσχηματισμένους χαρακτήρες - πάντα στο επίπεδο του κόμικ.

Απέναντι στον πολύ καλό Κάπτεν του Κρις Έβανς, έχουμε κι έναν εξίσου πολύ καλό κακό. Ο Γιόχαν Σμιτ ή Κόκκινο Κρανίο, του Χιούγκο Γουίβινγκ, χρησιμοποιείται ως το αντίπαλο δέος. Από τη μία το καλό και από την άλλη το κακό, στην πιο διακριτή μορφή του.

Το κακό δεν είναι μεγάλο και αυτός ο ήρωας της Marvel είναι από τους απολαυστικότερους, αλλά και θεαματικότερους που έχουμε δει.

Η ταινία διαθέτει γρήγορους ρυθμούς που βοηθούν στην εξέλιξη της, ένα αξιοπρεπές σενάριο το οποίο για κόμικ είναι καλογραμμένο, φροντισμένη φωτογραφία και καλή σκηνοθεσία. Ο πήχης των κόμικ έχει ανεβεί αρκετά ψηλά και το Captain America στέκεται αξιοπρεπέστατα και βλέπεται πολύ ευχάριστα.

Μια ταινία τόσο διχασμένη όσο και ο Εκδικητής της! Από τη μια η τεχνικά άρτια σκηνοθεσία της και από την άλλη, το ελλιπές σενάριο.

Με αφορμή το «Green Lantern» αναρωτιόμασταν αν μπορεί ένα comic movie με σύμπαν μανιχαϊστικής λογικής να βρει απήχηση στο σημερινό κοινό. Το «Captain America: The First Avenger» μας αποδεικνύει ότι μπορεί. Ότι είναι εφικτό να λειτουργήσει αυτή η προσέγγιση. Όχι όμως αν η δράση εξελίσσεται στο σήμερα, αλλά αν την τοποθετήσουμε στο χθες. Στα 40's, την εποχή που γεννήθηκε ο ήρωας. Έτσι ο θεατής παρακολουθεί τα δρώμενα με μια ρετρό διάθεση. Και αποδέχεται ευκολότερα τον σχηματικό διαχωρισμό των ηρώων σε απόλυτα καλούς και ατόφια κακούς.

Ο Joe Johnston είναι ένας από τους καλούς μαθητές του Spielberg. Δεν γνωρίζει όλα τα μυστικά του δασκάλου (βασικά, την βάση περνάει), αλλά ξέρει από στρωτή σκηνοθεσία και δεν φαλτσάρει εύκολα. Έτσι κι εδώ, πετυχαίνει να παράγει διασκέδαση που δεν προσβάλει κανέναν.

Πραγματικά το Captain America: The First Avenger είναι ότι χειρότερο έχει να επιδείξει η Marvel Studios μετά το Rise of the Silver Surfer, πεταμένος χρόνος.