Πατέρας και Κόρη(2015)

(Fathers and Daughters) | Πρώτη προβολή: 19-05-2016

Εδώ τη διαφορά την κάνει το εξαιρετικό καστ, από τον (πατέρα) Ράσελ Κρόου και την (κόρη Κέιτ) Αμάντα Σέιφριντ, μέχρι τη Νταϊάν Κρούγκερ και τη Τζέιν Φόντα, αλλά και μια δυνατή ερμηνεία από την πιτσιρίκα Κάιλι Ρότζερς που υποδύεται την Κέιτ σε μικρή ηλικία, η οποία μπορεί να φέρει κόμπο στο λαιμό των ευαίσθητων θεατών.

Σε γενικές γραμμές, μιλάμε για ένα αρκετά καλό και πολύ ενδιαφέρον δράμα με δυνατές ερμηνείες το οποίο θα συγκινήσει κάθε θεατή αλλά σαφώς περισσότερο, τις κόρες που λατρεύουν το μπαμπά τους και τους μπαμπάδες που έχουν αδυναμία στις κόρες τους.

Ο Ιταλιάνος που έχει φροντίσει κατά το παρελθόν να διατηρηθούν σε υψηλά επίπεδα οι πωλήσεις Zewasoft, στα περίπτερα δίπλα από τις κινηματογραφικές αίθουσες, εδώ ακολουθεί το ίδιο μοτίβο, ρίχνοντας διαρκώς ευθείες βολές στο συναίσθημα του θεατή, προκειμένου να το ταρακουνήσει.

Το Πατέρας και Κόρη, πάντως, παρά τις μπόλικες τραγωδίες που συμβαίνουν στην πλοκή του, είναι σχετικά συγκρατημένο και αξιοπρεπές.

Η κεντρική ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, αν και η ταινία θέλει μέσα σε λιγότερο από δυο ώρες να είναι και love story και ένα δράμα με θέμα τη σχέση γονιού- παιδιού. Η μετουσίωση αυτής της ιδέας σε σενάριο από τον Brad Desch είναι που καταστρέφει τα όποια καλά χαρτιά μπορεί να υπάρχουν.

Αν το αποτέλεσμα εξαρτιόταν αποκλειστικά από τους ηθοποιούς, το «Πατέρας και Κόρη» θα ήταν ένα απολαυστικό μελόδραμα. Τόσο το σενάριο, όσο και η σκηνοθεσία, όμως, καταστρέφουν τις δυνατότητες που είχε η ταινία σε ένα είδος, όχι ακριβώς αγαπημένο στην κριτική, αλλά απολύτως λαοφιλές.

Οι τρυφερές σκηνές ανάμεσα στον Κρόου και στο κοριτσάκι (Kάιλι Ρότζερς) είναι τουλάχιστον καλές για χάζι, όποτε όμως περνάμε στο κομμάτι της Αμάντα Σέιφριντ η ανία έχει τον πρώτο λόγο, καθώς η σχέση της με έναν επίδοξο συγγραφέα (Ααρον Πολ) είναι ίσως ένα από τα πιο βαρετά ειδύλλια που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στη μεγάλη οθόνη.

Μια «φορτωμένη» δραματικά οικογενειακή ιστορία που δεν καταφέρνει να προσφέρει κάτι παραπάνω από δύο αξιοπρεπείς ερμηνείες, των Ράσελ Κρόου και Αμάντα Σέιφριντ.

Τα πάντα είναι μεγεθυμένα σε υπερθετικό βαθμό και την ίδια στιγμή εξωφρενικά απλοϊκά και οι διάλογοι σε κάνουν να μετακινείσαι άβολα στη θέση σου προσπαθώντας να αποφασίσεις αν πρέπει να καγχάσεις ή να εκνευριστείς, τη στιγμή που παρακολουθείς στην οθόνη μια σειρά από καλούς ηθοποιούς να αναγκάζονται να εκφέρουν ατάκες όπως «οι άντρες μπορούν να ζήσουν χωρίς αγάπη αλλά εμείς οι γυναίκες όχι» και να προσπαθούν να σε πείσουν ότι ένας βραβευμένος με Πούλιτζερ συγγραφέας θα έγραφε ένα βιβλίο με τίτλο «Πικρές τουλίπες».

Βαρυφορτωμένο δραματικά, μαζί και συνειδησιακά νταηλίκι γλυκερό οικογενειακό μελόδραμα, με δύο ικανοποιητικές ερμηνείες από τον Ράσελ Κρόου και την Αμάντα Σέιφριντ.

Δακρύβρεχτο εκβιαστικό μελό με ανόητες φροϊδικές ψυχαναλύσεις των ηρώων του, αλλά ένα λαμπερό καστ που θα προσελκύσει κόσμο στις αίθουσες.

Μελόδραμα όχι τίμιο, μα πληκτικό και απόλυτα προβλέψιμο που καταλήγει ακόμα και να θυμίζει τηλεοπτική σαπουνόπερα.

Επιτηδευμένα ρομαντικό, αφελές και διανθισμένο με βαρύγδουπες σαχλαμάρες ("Οι άντρες μπορούν να επιβιώσουν χωρίς αγάπη. Αλλά όχι εμείς οι γυναίκες"), οδηγείται ακόμη και σε σεξιστικά συμπεράσματα υπαινισσόμενο ότι οι γυναίκες με έντονη σεξουαλική ζωή μάλλον είναι διαταραγμένες. Δυστυχώς, πρόκειται μάλλον για μία από τις μεγαλύτερες σκηνοθετικές αποτυχίες του Γκαμπριέλε Μουτσίνο.