Γιώργος Παππάς
2020-12-04
Ελεγειακοί (μπεργκμανικοί θα τολμούσε να πει κανείς- βοηθά και το αλλόκοτο τοπίο του Ystad) και οι ρυθμοί των δυο τελευταίων αλληλένδετων επεισοδίων (το πρώτο από τα τρία είναι απλά καλό και προσπερνιέται ως αυτοτελές), η μέγιστη δημιουργία ενός ευφυούς ανθρώπου (και θεωρώ τον Μπράνα και τον μέγιστο κινηματογραφικό αναγνώστη του Σαίξπηρ, αλλά εδώ είναι ακόμη πιο συνταρακτικό το επίτευγμα).
Μάνος Θηραίος
2020-12-02
Είναι όντως η ερμηνεία του Μπράνα που υπερέβη τον ρόλο του Γουαλάντερ, αφού στο τελευταίο επεισόδιο μάς κατάφερε να νοιαστούμε και να αποχαιρετίσουμε σχεδόν με δάκρυα έναν άνθρωπο που τελικά δεν γνωρίσαμε ποτέ.
