J. Edgar(2011)

Μια κλασική ταινία Ίστγουντ. Σφιχτό μοντάζ, επιμελημένες ερμηνείες, υποβλητική φωτογραφία, μακιγιάζ που οι ελληνικές ταινίες δεν πρόκειται να έχουν ούτε σε 20 χρόνια από τώρα και πάνω απ'όλα την προσωπική ματιά του σκηνοθέτη. Πιο ώριμος, αντικειμενικός και διαλλακτικός.

Παρά την σκηνοθετική στιβαρότητα, ωστόσο, ή την αξιέπαινη ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο (ο οποίος καλείται να ενσαρκώσει τρεις διαφορετικές ηλικιακά περιόδους του ήρωα και να καταπολεμήσει ολόκληρα κιλά προσθετικού μακιγιάζ), το «J.Edgar» πάσχει υπερβολικά από τις αδυναμίες που προκαλεί ένα σενάριο το οποίο προσπαθώντας να χωρέσει μέσα του τα πάντα καταλήγει να τα συνοψίσει και να τα υπερ-απλουστεύσει.

Προσεγμένη –και προσεκτική- βιογραφία μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας από τον Κλιντ Ίστγουντ.

Στέκομαι στο τεχνικό κομμάτι που είναι στην ουσία εκείνο που διασώζει το εγχείρημα.

Ο DiCaprio, κινούμενος σε ερμηνευτικούς τόνους που θυμίζουν όχι ακριβώς τον Aviator 2005, αλλά την πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή της ψυχικής αστάθειας του Shutter Island 2010, σφίγγει το πρόσωπο και βαράει tilt στο βλέμμα και το λόγο, ψάχνοντας τη φωτιά που καίει τον ήρωά του στην ταχύτητα της εκφοράς και το λέηζερ που εκπέμπουν τα μάτια του.

Ο Ίστγουντ παραδίδει ένα συναρπαστικό πορτρέτο, ακόμη κι αν βασίζεται εξίσου σε ιστορικά γεγονότα όσο και σε υποθέσεις, αλλά η ταινία του δεν είναι πάντα τόσο ηλεκτρισμένη ή διαπεραστική όσο θα περίμενε κανείς.

Το J. Edgar είναι μια καλή ταινία, που δεν θα θεωρηθει σε καμία περίπτωση χάσιμο χρόνου και παρακολουθείται με σχετικο ενδιαφέρον και με ωραίες ερμηνείες, αλλά η προσέγγιση του Ίστγουντ δεν είναι η καλύτερη δυνατη.

Ενώ όμως ο ΝτιΚάπριο τα καταφέρνει, ο γέρο Κλιντ αυτή την φορά δεν μας δίνει την ταινία που θα περιμέναμε από έναν σκηνοθέτη του επιπέδου του, αλλά μια χλιαρή μελοδραματική ερωτική ιστορία και μια αρκετά εξωραϊσμένη ματιά, πάνω σ' έναν από τους σκοτεινοτέρους χαρακτήρες της εξουσίας στην Ιστορία των ΗΠΑ.

Το J.Edgar δεν είναι τόσο καλή ταινία όσο είχα ελπίσει να είναι και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις προηγούμενες ταινίες του ακούραστου Eastwood. Αξίζει, όμως, να τη δείτε έστω και μόνο για να παρακολουθήσετε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς, αυτήν από τον Leonardo DiCaprio.

Ο Κλιντ Ίσγουντ μας παραδίδει μία ημιτελή ταινία σε σύγκριση με όσες είδαμε τα τελευταία χρόνια. Με τον πήχυ πολύ ψηλά, οι προσδοκίες για κάθε νέα ταινία του είναι μεγάλες. Αυτή την φορά δείχνει να μην είναι σε πνευματική διαύγεια ή το θέμα δεν ευνόησε την έμπνευσή του.

Το J. Edgar δεν είναι μια σπουδαία ταινία γιατί δε κατάφερε να ξεχωρίσει το ενδιαφέρον από το αδιάφορο.

Παρά την κλασική τους όψη και την ειλικρινή τους διάθεση να πάρουν απόσταση, να είναι ψύχραιμες και να ενδιαφέρονται για το θέμα και το αντικείμενό τους, οι βιογραφίες του Κλιντ Ίστγουντ δεν είναι το φόρτε του.

Είναι γεγονός ότι συνολικά κάτι πάει στραβά με την ταινία και ίσως κάτι τέτοιο να οφείλεται και στο ότι ενώ δεν στέκεται όσο χρειάζεται σε ουσιώδη γεγονότα, σπατάλα πολύ χρόνο δίνοντας έμφαση σε πράγματα σχεδόν αδιάφορα. Ίσως και να μην είναι ο Clint Eastwood ο ιδανικός σκηνοθέτης για μια τετοιου είδους ταινία.

Κρίμα που σε αυτήν την ταινία, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο Ιστγουντ πάτησε την μπανανόφλουδα της φλυαρίας γεμίζοντας ένα φιλμ με περισσότερο υλικό απ' όσο το θέμα του άντεχε.

Ο J. Edgar δεν ήταν, εν ολίγοις, μία χλιαρή προσωπικότητα. Γι' αυτό και δεν του έπρεπε μία χλιαρή ταινία. Ο Clint Eastwood εντούτοις -εντελώς αντίθετα με ό, τι μας έχει συνηθίσει- έφτιαξε μια επιφανειακή, σχεδόν φοβισμένη ταινία, η οποία εξαντλεί την πολιτική της τοποθέτηση (και επομένως, την όποια δύναμή της) στην επιλογή του θέματός της.

Η – υποτίθεται σημαίνουσα ρουστίκ – σκηνοθεσία πυροκροτεί τη δυσπιστία και επί δίωρο σε σημαντικό βαθμό μία δωματίων αφηγηματική δυσανεξία, αφουγκράζεσαι ως πλήξη την ηχώ από το παλιότερο «The Changeling» στο επεισόδιο εξιχνίασης της μπεμπέ απαγωγής (που τάχαμου είναι κομβικό για τη σκιαγράφηση προφίλ υπηρεσίας και τσίφτη chief), αφήνει κραδασμούς ως τραβηγμένα υφέρπον και εγκληματικά όψιμο το τύπου «διατηρώ παντοτινό πλατωνικό καημό για υφιστάμενο» αυτοανασχετικό μοτίβο μίστερ λάου λάου πισωγλέντη, ενώ την τελική πινελιά βάζει η γραφική τρίτης ηλικίας προσθετική, που, ελέω Χόλιγουντ, τα έχει κάνει σαν τα μούτρα της.