Έρωτας Από Την Αρχή(2012)

(The Vow) | 

Αξιοπρεπές ακαδημαϊκό ύφος, χωρίς ανόητους μελοδραματισμούς, σε κερδίζει για τη γνησιότητα της ιστορίας που αφηγείται, τις ρεαλιστικές αντιδράσεις των ηρώων, τα πλούσια συναισθήματα που αναβλύζουν φτάνοντας στην κορύφωση και πάνω απ΄όλα για την διεκδίκηση της αγάπης που αντιμετωπίζεται πολύπλευρα, από διαφορετικές αφετηρίες.

Υπάρχει μεγάλη παράδοση στην παραγωγή τέτοιου είδους ταινιών και επειδή τα ηχηρά ονόματα δεν κάνουν πάντα και την ποιότητα, μπορούμε να πούμε με αρκετή σιγουριά ότι η συγκεκριμένη ταινία ναι μεν βαδίζει στην πεπατημένη, παίρνει όμως άνετα κεφάλι από τις "ομοίες' της.

Σαν ταινία ήταν αρκετά καλή, με δυνατές στιγμές και μία πρωταγωνίστρια εκπληκτική. Ίσως με έναν άλλο ηθοποιό στον ανδρικό ρόλο, όντως να απογειωνόταν, ωστόσο φαίνεται πως ο πρώην στρίπερ Channing Tatum έπεισε τους παραγωγούς με τις υποτυπώδεις υποκριτικές του ικανότητες!

Ο σκηνοθέτης Michael Sucsy, αναλαμβανει να κινηματογραφήσει την ιστορία των Πειτζ και Λιο, (Rachel McAdams και Channing Tatum) και παρόλο που έχει- μέχρι στιγμής- περιορισμένη σκηνοθετική γκάμα, καταφέρνει το –σχεδόν παράδοξο, να ξεφύγει από την πατέντα των στυλιζαρισμένων ταινιών του είδους, που έχουμε δει και ξαναδεί σε διάφορες εκδοχές (δράμα, κωμωδία, κομεντί) και να επικοινωνήσει στο κινηματογραφικό κοινό μια ιστορία χωρίς υπερβολές και ψευτοδράματα.

Άλλο η ολοκληρωμένη και καλά συνταγμένη κινηματογραφική πρόταση και άλλο η άρπα κόλλα κακομονταρισμένη συρραφή εικόνων (Pictures Of You που τραγούδα μελωδικά και στο φινάλε ο Smith) που μόνο σκοπό έχει να τσιγκλήσει την εύθραυστη ψυχούλα του θεατή και να οδηγήσει την ματιά του στο βούρκωμα.

Επιδερμική προσέγγιση τηλεταινίας λοιπόν και ενώ ήξερα τι πήγα να δω, το περίμενα έστω και ελάχιστα καλύτερο.

Σκηνοθετημένο και γραμμένο, μαζί με άλλους, από τον Michael Sucsy (Grey Gardens), υπάρχει όντως αφθονία κλισέ, αλλά περιέργως η συγκεκριμένη ταινία λειτουργεί. Και λειτουργεί γιατί παίρνει τη σχέση αυτών των δυο ανθρώπων και την όλη κατάσταση στα σοβαρά.

Δεν ξέρω πού θα ψάξεις το άλλο σου μισό, αλλά δε θα το βρεις στο άνευρο χούφτωμα και τη φαλλοκρατία του αντρικής προοπτικής άξονα αφήγησης, που συχνά κάνει και χειρονομίες με μονταζιακές σεκάνς αναδρομών – σαλιαρισμάτων (για όσες τις λάτρεψαν στο «Αγαπημένε Μου Τζον»), το ψευδοσκίρτημα του ντουέτου αρχετύπων μπουρζουά σικέ μπαμπά και φίφα, εριστικού πρώην λεγάμενου (η διακριτική σιλουέτα καθωσπρέπει μάνας έλκει αλλά το εξομολογητήριο επεισόδιο αυτοκριτικής από showcase της Λανγκ γυρνάει μπούμερανγκ σε χυλόπιτα), το γόη Τέιτουμ που τα πετάει πάντα με άνεση (αλλά στις στιγμές ουσίας δεν το' χει το ψηστήρι) και τα ματς μουτς στερεότυπα fun στιγμιοτύπων ή test drive έλξης του ανδρόγυνου.

Είναι ένας κατακλυσμός από ρομαντικά τικ και κουρασμένα κλισέ που δεν μπορούν να σώσουν ο τίμιος Τέιτουμ και η εκφραστική ΜακΆνταμς. Το είδος δεν ασθενεί απλώς, βρίσκεται σε παρατεταμένο κώμα.

Αμνησία και ρομαντισμός με τη Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, σε ένα αβαρές και ανώδυνο date movie...

Ευπαρουσίαστη, καλοφτιαγμένη αλλά και πολύ γλυκανάλατη, ίσως επειδή ο Τσάνινγκ Τέιτουμ παρότι το παλεύει δεν μπορεί να πείσει ως ρομαντικός σταρ.

Ρομαντικό δράμα αμνησίας, με φωτογενείς πρωταγωνιστές και κλισέ στη θέση της καρδιάς.