John Carter - Ανάμεσα Σε Δύο Κόσμους(2012)

(John Carter) | 

Στηριζόμενος στο σκεπτικό πως ακόμη και η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα, θα καλυφτεί από μια πολύχρωμη έκρηξη, μια θορυβώδη τηλεμεταφορά ή μια σπινθηροβόλα ηλεκτρική εκκένωση, ο ατρόμητος Τζον, παιγμένος από τον όσο περνά η ώρα, όλο και πιο στιβαρό Taylor Kitsch, κτίζει λεπτό με το λεπτό - πάνω από 120 τέτοια βήματα συνολικά - τον δικό του μύθο.

Υπερβολικό υπερθέαμα για τα αδηφάγα μάτια αλλά καλά είναι και αυτά για να περάσεις την ώρα σου ευχάριστα.

Όσοι έλπιζαν σε ένα νέο Avatar θα απογοητευτούν σίγουρα. Δεν ήταν ένα κακό hero movie, αλλά μέσα σε αυτόν τον χαμό από reboot διάσημων ηρώων και την δημιουργία όλο και περισσότερων ταινιών με υπερήρωες, απλά δεν έχει ελπίδα.

Μια σεναριακή εξέλιξη χωρίς καμία έκπληξη, μερικές σκηνές δράσης χωρίς ένταση, μέτριες ερμηνείες ηθοποιών που απλά έπαιζαν το ρόλο του eye-candy και το αποτέλεσμα, μια ολοκληρωτική αποτυχία, εμπορική και κριτική.

Προτού αποφασίσεις, τρεις λεξούλες: «Cowboys and Aliens». Είναι σίγουρα καλύτερο, αλλά το ρισκάρεις να' χεις πάλι «Επεισόδια»; Μωρέ, άσ' το στα βλαμμένα του sci-fi...

Τα ψηφιακά αεροσκάφη είναι, αναμφισβήτητα, το καλύτερο στοιχείο της ταινίας, ο Τέιλορ Κιτς είναι κατάλληλα ωραίος ως τζον-τζον με θεληματικό πιγούνι και κόμη που ανεμίζει, η Λιν Κόλινς είναι διαγαλαξιακή καλλονή, αλλά μ' ένα budget 250 εκ. δολαρίων, την υποστήριξη της Disney και μια θεϊκή ομάδα συντελεστών, θα περίμενε κανείς κάτι λίγο πιο πρωτότυπο τουλάχιστον.

Ταχύτητες, βιασύνη να ειπωθούν πολλά πράγματα που θα απαιτούσαν ολόκληρη σειρά και δράση που δεν σε πείθει, με ψηφιακά εφέ που παραπέμπουν στην αναληθοφάνεια του animation. Στέκει μόνο ως θέαμα για εφήβους. Κρίμα τα λεφτά.

Δυστυχώς, για ένα θεατή που δεν είναι δώδεκα ετών το φιλμ του Άντριου Στάντον είναι μια χαριτωμένα παλιομοδίτικη μα και αφόρητα ελαφριά απόπειρα για ένα σινεμά περιπέτειας που δεν μοιάζει να έχει κανένα λόγο ύπαρξης.

Μια "τρύπα" επιστημονικής φαντασίας ...στον Άρη.

Το σύνολο φαντάζει σαν ένα μαμούθ που έχει χάσει τον δρόμο του, σηκώνει πολλή σκόνη, αλλά καθόλου συζήτηση. Μια σινεμασκόπ απογοήτευση.