Μη Σβήσεις Το Φως(2016)

(Lights Out) | Πρώτη προβολή: 29-09-2016

Το Μη σβήσεις το φως δεν επιδιώκει να πλασαριστεί ως ανθολόγηση φρίκης με grande εκτέλεση, όπως το μεγαλοπιασμένο, αλλά τελικά πάμφτωχο σε καινούριες ιδέες Κάλεσμα του Τζέιμς Γουάν (που εδώ αρκείται στην παραγωγή), κι ευτυχώς ικανοποιείται με μια ταπεινή σβελτάδα, μετατρέποντας τα γνώριμα στοιχεία του οικιακού τρόμου όχι ακριβώς σε κάτι ανοίκειο, αλλά σε μια σειρά από συνθέσεις δυνατής απειλής.

Γυρισμένη από τον παραγωγό του εφιαλτικού «The conjuring», η ταινία προσφέρει τρόμο με τη σέσουλα αλλά όχι κάτι καινούργιο στο είδος της, στου οποίου τους λάτρεις αποκλειστικά απευθύνεται (και από τους οποίους αποκλειστικά θα εκτιμηθεί).

Σεναριακή πρόφαση για ένα κλισεδιάρικο, λιγάκι παλιομοδίτικο και μονοδιάστατο θρίλερ τρόμου, που κατά στιγμές εκμεταλλεύεται τις απειλητικές διαστάσεις του σκοταδιού.

Ταινία τρόμου παραγωγής του Τζέιμς Γουάν («Το Κάλεσμα»), από τον «διάδοχό» του που δεν τολμά να πρωτοτυπήσει.

Άναψε-σβήσε λοιπόν, ένα διαρκές παιχνίδι με το σκοτάδι και το φως. Που θα μπορούσε να γίνει κι ένα έξυπνο σχόλιο για τους μηχανισμούς λειτουργίας του κινηματογράφου ως παιχνιδιού σκιών, αλλά δε γίνεται, καθώς σπάνια καταλαβαίνεις ποιος ανάβει και ποιος σβήνει τα φώτα (τα παιδιά; το φάντασμα; ο διευθυντής φωτογραφίας;) σε τούτο το ολικά αυθαίρετο μέσα στην ούτως ή άλλως παράλογη σύμβασή του θρίλερ φρίκης, το δήθεν ψυχαναλυτικό και βασισμένο πρωτίστως σε τριξίματα πόμολων πόρτας κι απότομα τινάγματα από κάθε γωνιά.

Από αυτά που κάνουν το εφηβικό κοινό να πετάγεται από το κάθισμα και να ουρλιάζει στα multiplex. Υπό αυτό το πρίσμα, το φιλμ προσφέρει ουκ ολίγες ευκαιρίες για χαβαλέ με τις αντιδράσεις των θεατών. Οι μυημένοι δεν έχουν άλλους λόγους για να μπουν στον κόπο.