Μις Πέρεγκριν: Στέγη Για Ασυνήθιστα Παιδιά(2016)

(Miss Peregrine's Home for Peculiar Children) | Πρώτη προβολή: 29-09-2016

Η «Μις Πέρεγκριν» είναι το «ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά» του Τιμ Μπέρτον. Γι' αυτό και αξίζει να τον ακουμπήσεις στον ώμο, να τον χαϊδέψεις με στοργή και να τον κάνεις να αισθανθεί ότι δεν τον ξέχασες ποτέ...

Το γούστο του Burton και τα μέλη του cast, καταφέρνουν να σώσουν το "Miss Peregrine's Home for Peculiar Children" από το αχανές και χωρίς συναίσθημα σενάριό του.

Σε μια χρονιά που ακόμα δεν έχουμε δει κάτι πολύ αξιόλογο, μια από τις σταθερές αξίες των τελευταίων χρόνων, ο Τιμ Μπάρτον, αποτυγχάνει να κάνει τη διαφορά και, αντιθέτως, περιορίζεται σε μια από τις μετριότερες προσπάθειές του.

Αν στο όνομα του σκηνοθέτη υπήρχε οποιοδήποτε άλλο ίσως να μην ήμουν τόσο αυστηρός. Ίσως να έγραφα πολύ καλύτερα λόγια αν σκηνοθέτης ήταν ένας πρωτοεμφανιζόμενος νεαρός θαυμαστής του Μπάρτον. Από τον ίδιο τον Μπάρτον, όμως, καλώς ή κακώς, οι απαιτήσεις μου ήταν πάντα μεγαλύτερες. Αυτό φυσικά δεν κάνει το νέο του φιλμ μια κακή κινηματογραφική εμπειρία. Αντιθέτως, για τους φίλους της φαντασίας, υπάρχουν πράγματα ενδιαφέροντα. Απλώς, θεωρώ ότι όλοι θα θέλαμε το κάτι παραπάνω, που φαίνεται να υπάρχει εκεί μέσα αλλά δεν βγαίνει ποτέ προς τα έξω, παρά για κάποιες στιγμές.

Όσο και να ξενίζει κάποιες στιγμές αυτός ο Burton, μέσα από την προσπάθεια του να χωρέσει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί σε ένα φιλμ δανειζόμενος και λιγότερο εφευρετικός, παρουσιάζεται ωριμότερος. Μένει να δούμε την κορύφωση αυτής της αναζήτησης, ελπίζοντας ότι ο κανόνας που θέλει τους μεγάλους σκηνοθέτες της εποχής μας να τυγχάνουν σε παρατεταμένη δημιουργική... ασάφεια, να μην επαληθευθεί.

Το σημαντικό για να μπορέσεις να αναγνώσεις το καινούργιο αυτό παραμύθι του Burton, που στηρίζεται στο υπερ-επιτυχημένο μπεστ σέλλερ του Ransom Riggs (για πολλές εβδομάδες στην κορυφή της σχετικής λίστας των Times) θα είναι να εξοικειωθείς το συντομότερο με το διαρκές παιχνίδισμα του χρόνου, που πηγαινοφέρνει τους ήρωες από το χθες στο σήμερα και τούμπαλι. Εύκολο για όσους συμβαδίζουν με την ελκυστική μα και δαιδαλώδη λογική των Terminator / Blade Runner / Looper / Back To The Future, όχι και τόσο πάντως για όσους δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν αυτή ακριβώς την έννοια των περασμάτων από το χθες στο σήμερα και άντε πάλι πίσω.

Η Μις Πέρεγκριν είναι μια νότα αισιοδοξίας ότι ο αγαπημένος σκηνοθέτης, που είναι ταγμένος σε ένα πολύ δύσκολο κινηματογραφικό είδος το οποίο έχει ταυτιστεί με το όνομα του, αρχίζει να βρίσκει ξανά την έμπνευση του. Δεν πρόκειται για την κορύφωση της δημιουργικότητας του, παρά για ένα αξιοπρεπές δείγμα της φιλμογραφίας του.

Το Σπίτι για ασυνήθιστα παιδιά είναι καλή ταινία, έχει δουλευτεί στις λεπτομέρειες του σεναρίου και των τεχνικών κατηγοριών και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Μπέρτον είναι απαλό, ανώδυνο και ενίοτε ζωηρό, όπως στη μονομαχία των τεράτων, των παιδιών και των σκελετών.

Θα μπορούσε να είναι μια διαφορετική ιστορία ενηλικίωσης για τους ασυνήθιστους αυτού του κόσμου, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να μας προσφέρει μια μικρή περιπέτεια σε ένα λούνα παρκ του Μπλάκπουλ. Ευτυχώς αυτό το τελευταίο το κάνει άψογα.

Όλα είναι καμωμένα για να αναπτυχθεί μια ιστορία από αυτές που ταιριάζουν γάντι στον Τιμ Μπάρτον, βγαλμένη από ένα βιβλίο που είναι λες και γράφτηκε για να φτάσει στα χέρια του συγκεκριμένου παραμυθά. Αλλά ο Μπάρτον δυστυχώς είναι σκιά του παλιού, καλού εαυτού του, και ούτε κι εδώ δεν τον αναγεννάει.

Παλιομοδίτικα παιδιά με αλλόκοτα χαρίσματα, και η ακόμη πιο αλλόκοτη διευθύντριά τους, σε μια ρετρο-υπερφαντασιακή περιπέτεια γεμάτη ατμόσφαιρα, υπέροχη σκηνογραφία αλλά και αφηγηματικές ευκολίες που χαρακτηρίζουν εσχάτως τον Μπάρτον.

Μόνο ο Τιμ Μπάρτον θα μπορούσε να διασκευάσει το best-seller του Ράνσομ Ριγκς, αφιερωμένο σε όλους όσους νιώθουν διαφορετικοί. Αλλά θα μπορούσε και καλύτερα.

Το βασικό πρόβλημα είναι η αδυναμία της ταινίας να υποβάλλει τον θεατή στη ροή της. Σε ένα πλαίσιο τρόμου που δημιουργείται αφηγηματικά, πρακτικά λείπει οποιαδήποτε αίσθηση αγωνίας.

Η ατμόσφαιρα είναι όντως φροντισμένη, ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον αρκετά pop για το καλό του, η μουσική επένδυση αρκούντως σκοτεινή για ένα τρομακτικό παραμύθι ενηλικίωσης και τα μάτια πλήρως απασχολημένα από τα κόλπα των μικρών μαθητών της Μις Πέρεγκριν, όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν σπάει ποτέ την ασφάλειά του για να κάνει πραγματικά κρίσιμη την αφήγηση, καταλήγοντας ανέμπνευστο, χλιαρό και τελικά έξω από τα νερά του, μαρτυρώντας έναν δημιουργό που ίσως απλά έχασε πια το μαγικό του άγγιγμα.

Ο Μπάρτον βρίσκεται στο παραμυθένιο στοιχείο του και σκηνοθετεί με κέφι, αλλά δεν έχει υλικό παρά για... μισή ταινία. Έτσι πολλές και υποσχόμενες ιδέες καταλήγουν σε ένα ατελείωτο κυνηγητό με κοινότοπη κορύφωση.

Κρίμα, ωστόσο, που ο κάποτε ιδιόρρυθμος δημιουργός του «Ψαλιδοχέρη» και του «Εντ Γουντ» δεν έχει πλέον τίποτα... διαφορετικό να πει πάνω στη διαφορετικότητα, τη μόνιμη θεματική του. Επαναλαμβάνεται και διεκπεραιώνει βαριεστημένα, τόσο που μετά βίας αναγνωρίζεις, σε τούτο το αργόσυρτο X-Men σε αγροικία, την πάγια κομψότητα, το μακάβριο χιούμορ και τις αισθητικές του εμμονές.

Ενώ όμως όλα τα στοιχεία που δίνουν το μοναδικό στυλ των ταινιών του Μπάρτον βρίσκονται στην ταινία, η ιστορία πέφτει θύμα μιας σειράς ανούσια θορυβωδών σκηνών αχρείαστου 3D, από τις οποίες απουσιάζει πλήρως η φινέτσα του Μπάρτον. Ενα ψυχρό τουρλουμπούκι που σε αφήνει (τουλάχιστον) αμήχανο.

Ο Tim Burton συστήνει το φανταστικό κόσμο ενός νέου συγγραφέα (Ransom Riggs) αλλά το πάλαι ποτέ μαγικό ραβδάκι του σκηνοθέτη δεν βγάζει φλόγες όπως παλιά.