Ρισάλτο(2016)

Πρώτη προβολή: 13-10-2016

Ίσως να μην καταλαβαίνουμε πάντα τι ακριβώς συμβαίνει, ίσως κάποια πράγματα να ταλαντεύονται στον αέρα. Θέλουμε ωστόσο να δούμε τι θα γίνει παρακάτω, θέλουμε να ακούσουμε τις ατάκες που ξεφυτρώνουν με χάρη από εδώ κι από εκεί· ένα τρυφερό κλείσιμο του ματιού του Βαφέα για την Ελλάδα που τόσο αγαπά.

Μια (ασπρόμαυρη) αλληγορική περιπλάνηση που τελείται σαν όνειρο, σχεδόν χορογραφικά και με «ανέκφραστο» χιούμορ όπως σε όλες ταινίες του, όχι το ίδιο επεισοδιακή με το «Ρεπό», λιγότερο συγκινητική από τον «Έρωτα του Οδυσσέα» και ενίοτε πλατειαστική στο παραλήρημά της, πάντως με μια (έγχρωμη) νότα αισιοδοξίας στο φινάλε που σε ανακουφίζει.

Πρωτότυπη, μα εντελώς άνιση σάτιρα της showbiz και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, πολλές ιδέες της οποίας υλοποιούνται με πρόχειρο κινηματογραφικό τρόπο.

Εν μέρει ενδιαφέρον, εν μέρει ατελέσφορο, ένα ασπρόμαυρο δοκίμιο για μια ασπρόμαυρη εποχή.

Αρπάχτε αποφθεγματικές ατάκες – ευκολάκι για τον Βαφέα («Όταν σε φωνάζουν οι γυναίκες, πρέπει να πηγαίνεις. Αλλιώς θα μείνεις μόνος σου.»), σιχτιρίστε το ΕΚΚ που ενέκρινε το σενάριο και συγχρηματοδότησε, μην πατήσετε πόδι σ' αυτό το κατάστρωμα. Θα το σπάσετε. Γιατί η Ελλάδα είναι στον γύψο. Με τέτοια κουλαμάρα που δέρνει ακόμα τις ταινίες της...