Όχθες(2015)
Πρώτη προβολή: 05-03-2015
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Άξια προσοχής ταινία που μέσα από την αποσπασματική και ενίοτε σπασμωδική της αφήγηση, περνάει τα μηνύματα της και χαρίζει προβληματισμούς και σκέψεις χωρίς προστατευτικό κιγκλίδωμα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Δεν ρισκάρει, πράγμα όχι απαραίτητα κακό, και παραδίδει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και στιβαρή ταινία.
Φοίβος Κρομμύδας
2020-03-16
Αν κατάφερνε να μετριάσει κάπως και τις κατά τόπους υπερβολές, τόσο ερμηνευτικές όσο και σεναριακές, αλλά και να αποφύγει ορισμένα από τα μελοδραματικά κλισέ (ή τουλάχιστον να τα χρησιμοποιήσει με διαφορετικό τρόπο) θα ήταν σαφώς καλύτερη. Προς το παρόν περνά στο τσακ το μέσο όρο και παραμένει στο «απλά καλό». Με το σπαθί του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-03-18
Σκηνοθετικές αμηχανίες υπάρχουν (ειδικά στο φινάλε), αλλά το σενάριο είναι γεμάτο και δυνατό, όπως και η ερμηνεία του Ανδρέα Κωνσταντίνου – γνωρίζει πώς να εξωτερικεύσει και να μεταδώσει ένα υπαρξιακό κενό σε έναν αντι-ήρωα ασύντακτο κι αλαφροΐσκιωτο, εύθραυστο και ευαίσθητο.
Μανώλης Κρανάκης
2020-03-20
Αφήνοντας την υπόσχεση για μια μεγάλη ταινία πάνω στην Ελλάδα της κρίσης να βρίσκει τελικά το πραγματικό της μέγεθος στην χωρίς εξάρσεις αφήγηση μιας διαδρομή που παρά τις αδυναμίες της μένει μαζί σου σαν κάτι που μοιάζει με μια μακρινή ιστορία που κάποιος σου διηγήθηκε, αλλά που μάλλον τη ζεις καθημερινά ακόμη χωρίς να το ξέρεις.
Λήδα Γαλανού
2020-03-14
Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι φωτογενής και συνεπής στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η φωτογραφία του Δημήτρη Κατσαΐτη κατεβάζει τους τόνους ώστε να συμφωνούν με την ψυχική σιωπή του ήρωα και το σύνολο είναι ενδιαφέρον και ατμοσφαιρικό, παρότι η εσωτερική ένταση που υπόσχεται η ταινία απλώνεται σε περισσότερα στοιχεία απ' όσα μπορεί να συντονίσει για να φτιάξει ένα δυνατό ανθρώπινο δράμα.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Αν και το φλερτ με τον θάνατο δονείται διαρκώς ως μοτίβο, οι χαρακτήρες μένουν μισοφωτισμένοι και αδιάφοροι, ενώ η άρρυθμη αφήγηση αποκτά κάποια ένταση μόλις το τελευταίο 15λεπτο.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
Η έννοια των συνόρων, κυριολεκτικών ή μεταφορικών, βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας του που ως επί το πλείστον λειτουργεί πετυχημένα.
Μάνος Θηραίος
2020-03-08
Όλα τα καλά συστατικά μιας ενδιαφέρουσας, σύγχρονης δραματικής ταινίας είναι εδώ, κι όμως μένουν όλα ανεκμετάλλευτα. Στη θέση ενός έντονου ψυχολογικού δράματος, έχουμε μια άνευρη ταινία, με αδικαιολόγητες σιωπές, παύσεις και αργούς ρυθμούς που σε αποσυντονίζουν, καθώς έρχονται σε κόντρα με κάποιες άλλες σκηνές που η ταινία παίρνει τα πάνω της (και γίνεται καλή), στερώντας της ένα ενιαίο ύφος.
Χρήστος Μήτσης
2020-03-12
Το ατμοσφαιρικό, λυρικό σκηνοθετικό άγγιγμα του Πάνου Καρκανεβάτου («Αθανασία») πασχίζει μάταια να υποστηρίξει ένα σεναριακά αδύναμο υλικό.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-03-10
Όπως αντιλαμβάνεσαι την προσπάθεια και την ανάγκη του καλλιτέχνη να εκφραστεί, έτσι αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά ο έρωτάς του με την εικόνα του είναι τόσο έντονος που αποδυναμώνει όλα τα υπόλοιπα σε σημείο να νιώθεις ότι από πολύ νωρίς η ταινία πάτησε νάρκη.
Αγγελική Στελλάκη
2020-03-06
Αξιοπρεπής προσπάθεια με σεναριακές αδυναμίες, αλλά όμορφα ακίνητα πλάνα. Έχει μία αισθητική περασμένων εποχών.
Χάρης Καλογερόπουλος
2020-03-04
Τουλάχιστον, ας μελετούσε ο Καρκανεβάτος δραματουργικά τη ζύμωση αυτών των δυο ηρώων, την αντιπαράθεση και σύνθεση αυτών των δυο επιπέδων. Αλλά αυτό θα απαιτούσε δυνατό σενάριο (και πάντα, άλλη ερμηνεία απ' τον πρωταγωνιστή ) που εδώ δεν υπάρχουν. Απλά και μόνο η λιτότητα της αφήγησης, δεν σώζει το αποτέλεσμα.
Βικτωρία Μιχαήλ
2020-03-02
Δεν καθαρίζουν, ωστόσο, αυτές οι «Όχθες». Όχι ότι σκορπίζουν τον όλεθρο, αλλά για πάρτη τους μη χάσεις τίποτα ζωτικό...
