Η Χορεύτρια(2016)

(La Danseuse) | Πρώτη προβολή: 29-12-2016

Η Ντι Τζιούστο μοιράζει την ιστορία ισορροπημένα (αν εξαιρέσεις μια σύντομη «κοιλιά» στη μέση) και η Σοκό που θυμίζει λιγάκι τη Μίλα Γιόβοβιτς στα πολύ νιάτα της αποδεικνύει για πρώτη φορά την ικανότητα να κρατήσει μια ολόκληρη ταινία κυριολεκτικά στις πλάτες της.

«Η Χορεύτρια» είναι μια όμορφη στο σύνολό της ταινία, που μπορεί να μην αποφεύγει εντελώς κάποια σεναριακά ατοπήματα, αποτελεί εντούτοις μια καλή επιλογή για όσους προτιμούν τις ατμοσφαιρικές, κινηματογραφικές βιογραφίες, τις αξιοπρεπείς ερμηνείες και την προσεγμένη παραγωγή.

Ένα φωτογενές και γοητευτικό biopic, το οποίο κερδίζει πόντους από το γεγονός ότι πιθανότατα δεν ξέρατε παρά ελάχιστα (αν όχι απολύτως τίποτα) για την ηρωίδα του.

Η SoKo δίνει μία παθιασμένη ερμηνεία μιας γυναίκας που λάτρεψε την τέχνη της, σε μία κατά τα άλλα παραδοσιακή βιογραφική ταινία.

Στις καταβολές αυτής της εντυπωσιακής αλλαγής της ζωής της, στη διαχείριση αυτής της επιτυχίας και στη σχέση με άλλες προσωπικότητες της τέχνης στα τέλη του 19ου αιώνα αφιερώνεται λίγος φιλμικός χρόνος σε μια βιογραφία που ακολουθεί τα ασφαλή μονοπάτια της αποσπασματικής αφήγησης καίριων στιγμών της ζωής της ηρωίδας, από την οπτική ενός παρατηρητή.

Ο ορισμός της τυπικής, αδιάφορα καλοστημένης βιογραφίας που δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα σε κάτι και δεν υστερεί εξόφθαλμα πουθενά.

Η Σοκό δίνει μία από τις πιο άνισες, υπερβολικές και εν τέλει ενοχλητικές ερμηνείες της χρονιάς, στο ρόλο μιας ξεχασμένης χορεύτριας της Μπελ Επόκ που είδε το αστέρι της να καταρρέει, μαζί με το καταπονημένο της κορμί, στο όνομα του πάθους της για χορό και καταξίωση.