Το Σινικό Τείχος(2016)

(The Great Wall) | Πρώτη προβολή: 29-12-2016

Υψηλή αισθητική, όλη η παράδοση θεάματος του κινεζικού σινεμά και επικές μάχες με τρομακτικά, ψηφιακά τέρατα.

Ο Γιμού μάς εκπλήσσει με την άρτια χορογραφία των πολεμικών σκηνών της ταινίας, μέσα από την οποία προβάλλεται στο έπακρον η αστείρευτη εφευρετικότητα και οργάνωση των κινέζων πολεμιστών.

Το «Σινικό Τείχος» δεν είναι του σωρού: η χρήση του χρώματος, χαρακτηριστικό του κορυφαίου Κινέζου σκηνοθέτη από το ξεκίνημα της μακράς καριέρας του, καθώς και οι λίγες ανάσες του δράματος, όποτε το επιτρέπει το διαδικαστικό, προβλέψιμο σενάριο, το διαφοροποιούν ελαφρά, κυρίως σε εικαστικό επίπεδο.

Το «The Great Wall» δε φτάνει στα ύψη του Σινικού Τείχους, με την ιστορία του οποίου καταπιάνεται, δεν αποτελεί κινηματογραφικό θαύμα, παρότι τεχνικά θα μπορούσε, δε χτίζει ένα κλασικό ρομάντζο, ούτε παραπέμπει στην κινεζική μυθολογία, τη γεμάτη παραβολές και φιλοσοφικούς προβληματισμούς. Διατηρεί, όμως, μια αίσθηση μεγαλείου, αρχηγικής σκηνοθεσίας και ξεχωριστής ομορφιάς, ένα χάρμα οφθαλμών που αναζητά περιεχόμενο.

Ο Γιμού δεν ενδιαφέρεται αυτή τη φορά για ένα χορογραφημένο κομψοτέχνημα, αλλά για ένα υπερθέαμα όπου όλα προσφέρονται αφειδώς στον υπερθετικό. Τα τέρατα που πολιορκούν το τείχος είναι κυριολεκτικά χιλιάδες, με αποτέλεσμα την αλόγιστη χρήση CGI και την υπερβολική διάρκεια των μαχών σε σχέση με την συνολική.

Εντυπωσιακά εφέ, αλλά ένα άκρως προβλέψιμο σενάριο σε μια ταινία που μοιάζει να έχει βάλει όλους τους συντελεστές στον «αυτόματο πιλότο».

Μια αφελής, αλά Χόλιγουντ συνηθισμένη περιπέτεια, που δεν προσφέρει τίποτα το θετικό στη φιλμογραφία του πολύ καλού αυτού σκηνοθέτη.

Φαντασμαγορική περιπέτεια, η οποία δεν καταφέρνει να προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα χρυσοποίκιλτο κούφιο θέαμα γεμάτο παιδαριώδη ηθικά διλήμματα, σαθρά κίνητρα, «δανεική» φαντασία και παραφουσκωμένο μεγαλοϊδεατισμό.