Δολοφονικά Αμαξίδια(2016)

(Tiszta szívvel) | Πρώτη προβολή: 02-02-2017

Με ευαισθησία και χιούμορ ο σκηνοθέτης Ατίλα Τιλ στρέφεται κατά του ρατσισμού και δίνει ένα σημαντικό μήνυμα.

Ιδού μια απίθανα ευρηματική ταινία που σε ξεγελά με την αιματηρή δράση, τη σκληρή γλώσσα και τη συχνά βάναυση παρορμητικότητα των αντιηρώων της, ώστε να μην ξεπέσει στιγμή στην πολιτική ορθότητα και βρεθεί να μεμψιμοιρεί για την τύχη τους, πριν καταλήξει να τους αγκαλιάσει με μια αιφνίδια ευαισθησία, σε ένα πραγματικά αναπάντεχο φινάλε που διαρκώς προδιαγράφεται αλλά ουδέποτε «μυρίζεσαι».

Ένα ανορθόδοξο όσο και δυναμικό γκανγκστερικό θρίλερ, που είναι ταυτόχρονα ένα ευαίσθητο δράμα και μια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης.

Τα Δολοφονικά Αμαξίδια μπορούν να συνεπάρουν τους θεατές χωρίς να τους εκβιάσουν με οίκτο και εύκολες ιδέες.

Η πλοκή είναι προβλέψιμη, αλλά οτιδήποτε άλλο δεν είναι. Με μια θεαματική σκηνή φόνου στο μέσο του, το φιλμ του Ατίλα Τιλ είναι ελαφρύ και διασκεδαστικό, χειριζόμενο ανθρώπους και ήθη που έχουν μάθει να ζουν στο σκοτάδι της διάκρισης. Και δεν το κάνει βαρυσήμαντα, αλλά με την πιο αφοπλιστική διάθεση για κινηματογραφικό και κοινωνικό παιχνίδι.

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μαγυάρου σκηνοθέτη Ατίλα Τιλ και μέχρι ενός σημείου σε κερδίζει χάρη στο πάθος των τριών ηρώων να δηλώσουν παρόντες σε μια κοινωνία που τους θεωρεί παρείσακτους. Σύντομα όμως στις κινητικές δυσκολίες των τριών παράλυτων αντανακλάται και η δυσκολία κίνησης της ταινίας η οποία από κάποια στιγμή και μετά τσουλά σαν να βρίσκεται η ίδια πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι.

Καθαρόαιμο φεστιβαλικό φιλμ που απευθύνεται στο ανάλογο κοινό. Το αξιοπερίεργο της σεναριακής «σύλληψης» μετά της γκανγκστερικής δράσης μπορεί ίσως να δελεάσει και κάποιους λιγότερο «ψαγμένους», με αμφίβολα όμως αποτελέσματα ως προς την ικανοποίησή τους, πέραν του κοινώς λεχθέντος «καλή η προσπάθεια, αλλά...».