Κονγκ: Η Νήσος Του Κρανίου(2017)

(Kong: Skull Island) | Πρώτη προβολή: 09-03-2017

Αν ζητάς φασαριόζικη περιπέτεια δράσης σε εξωτικά locations, με αλλεπάλληλες καταδιώξεις και δεν «χαλιέσαι» από την επιπλέον παρουσία γιγάντιων (και ρεαλιστικότατων σε CGI ακρίβεια) τεράτων, πριν μπεις στην κινηματογραφική αίθουσα, πάρε το μεγαλύτερο μέγεθος popcorn που πωλείται στην είσοδο. Αν σου άρεσαν και οι προηγούμενες παραγωγές του genre από το studio της Warner, πήγαινε λες και θα έκανες τάμα σε ελληνική νήσο τον Δεκαπενταύγουστο! Τέτοιο πράγμα είχες μήνες (και βάλε...) να δεις.

Διατηρώντας την πλοκή σε σταθερό σασπένς και μια σχετική, στα όρια τη μαύρης κωμωδίας, απορία για το ποιος θα τα καταφέρει στο λουτρό αίματος που περιλαμβάνει πολλές παράπλευρες απώλειες, ο Ρόμπερτς ισορροπεί το πρόδηλο σχόλιό του για τη διατάραξη του οικοσυστήματος με τον Κονγκ θεματοφύλακα ενός αρχέτυπου κόσμου που απειλείται σε μια εποχή τελείως άσχετη προς την ευαισθητοποίηση στα περιβαλλοντικά θέματα, με ένα fun θέαμα, με μερικές χτυπητές παραλλαγές.

Χωρίς να αποτελεί κάτι σπουδαίο, προσφέρεται για καλή ψυχαγωγία.

Αν παραβλέψει κάποιος το μάλλον αφελές πολιτικό σχόλιο (ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον μοιάζει με έναν συνταγματάρχη Κουρτς που αγαπά τις εκρήξεις) και τον ανύπαρκτο χαρακτήρα του Τομ Χίντλεστον, ο οποίος μοιάζει να βρίσκεται εκεί μόνο για να ποζάρει μπροστά στην κάμερα, το Κονγκ είναι μία ταινία απολύτως διασκεδαστική που θυμίζει αρκετά το Τζουράσικ Παρκ.

Η καινούρια περιπέτεια του Κονγκ περιλαμβάνει πλούσιο θέαμα, απρόσμενα πολεμική ατμόσφαιρα, ευφάνταστες σκηνές δράσεις με περισσότερα τέρατα από όσα υπαινίσσεται ο τίτλος της ταινίας αλλά και χάρτινους ανθρώπινους χαρακτήρες που αδυνατούν να αξιοποιήσουν το star power.

Αυτό που καταφέρνει ο Βογκτ-Ρόμπερτς είναι να περάσει, με έμμεσο τρόπο, και ένα πολιτικό μήνυμα: την καταστροφή του παρθένου νησιού (διάβαζε της φύσης) από άπληστους επιχειρηματίες, που μόνη βλέψη τους είναι η άμεση, απερίσκεπτη, τελικά καταστροφική, εκμετάλλευση του πλανήτη μας.

Μην περιμένετε πολλά και θα περάσετε μια χαρά, αρκεί βεβαίως να σας αρέσει αυτό το είδος του σινεμά, που ποντάρει στο escapism.

Θεαματική αλλά σε κάθε επίπεδο ανέμπνευστη (πλην της σύνδεσης με τον πόλεμο του Βιετνάμ) διασκευή του μύθου του Κινγκ Κονγκ.

O σκηνοθέτης του «Τhe Kings of Summer» χρησιμοποιεί την μυθολογία του King Kong ως αφορμή για ένα θορυβώδες θέαμα, πλούσιο σε επίπεδο παραγωγής, μα φτωχό σε ποιότητα και ψυχή.

Αν είσαι πολύ πιτσιρικάς, δίχως πολλές κινηματογραφικές εμπειρίες, μπορεί να το ευχαριστηθείς. Αλλιώς... άσε καλύτερα...