Η Κυνηγός Με Τον Αετό(2016)

(The Eagle Huntress) | Πρώτη προβολή: 27-04-2017

Στη χειρότερη, είναι μια καλοστημένη αναπαράσταση αληθινών γεγονότων. Στην καλύτερη, ένα εντυπωσιακό, οπτικά και συναισθηματικά, ντοκιμαντέρ. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για μια ανέλπιστα ιδιαίτερη εμπειρία στο σινεμά, την οποία μάλλον θα απολαύσετε ανεπιφύλακτα, έστω κι αν αμφιβάλετε για τον ρεαλισμό της αφήγησης.

Με μικρή «μυθοπλαστική» βοήθεια κι έντονη διάθεση για αισιόδοξα μηνύματα, το φιλμ του Ότο Μπελ κερδίζει χάρη σε μια φιλική αφηγηματικότητα που γοητεύει τον θεατή.

Όχι ακριβώς μυθοπλασία, ούτε όμως και ντοκιμαντέρ, η ταινία που χρειάστηκε δυόμισι χρόνια για να ολοκληρωθούν τα γυρίσματά της, συχνά κάτω από πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες, μπορεί τελικά να σε μαγέψει με την ευλαβική αντιμετώπιση πάνω στα ήθη και στα έθιμα ενός λαού πολύ μακρινού από τον δυτικό πολιτισμό.

Πλαισιωμένο από υπέροχες εικόνες, το ντοκιμαντέρ του Αμερικανού Ότο Μπελ παρακολουθεί τη μικρή στην καθημερινότητα και στην προετοιμασία της και καταγράφει το ασυνήθιστο ταλέντο της.

Μία ιστορία ισχυρής θέλησης από ένα κορίτσι που έβαλε στόχο να ξεπεράσει τα εμπόδια και τα κατάφερε.

Με πλάνα που κόβουν την ανάσα με την αγριότητα και την ομορφιά της φύσικού τοπίου, ο Μπελ αφηγείται την ιστορία της Αϊσολπαν σαν ένα παραμύθι χειραφέτησης κι αυτοπροσδιορισμού βγαλμένο από την πραγματική ζωή, ξεκινώντας από τα πρώτα βήματα της εκπαίδευσής της στο πλευρό του προοδευτικού, αλλά ανήσυχου για τις αντιδράσεις του συντηρητικού περίγυρου πατέρα της, την σιωπηλή, αλλά εμψυχωτική παρουσία της μητέρας της και κυρίως την ίδια την χαρισματική μπροστά στο φακό 13χρονη Αισολπάν.

Η ταινία, με φόντο τις μαγευτικές στέπες της Μογγολίας, προκαλεί το δέος με τις πραγματικά υποβλητικές σκηνές της, δίνοντας στην ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού τη δύναμη μιας επικής διήγησης.