Το Μπαρ(2017)

(El Bar) | Πρώτη προβολή: 13-07-2017

Μια διασκεδαστική, διαφορετική φιλμική νότα για τούτο το καλοκαίρι, λίγο πιο «βρώμικη» και ύπουλη στο πάντρεμα των κινηματογραφικών ειδών που επιχειρεί να πετύχει.

Συνδυασμός μαύρης κωμωδίας και θρίλερ τρόμου με έντονη κλειστοφοβική αίσθηση. Όσο περνάει η ώρα, όμως, αυτή δίνει τη θέση της σε ανούσιες επαναλήψεις και καρτουνίστικες, υστερικές υπερβολές.

Ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια μάς έχει συνηθίσει σε εξωφρενικές ταινίες, και εδώ φαίνεται πιο συγκρατημένος σε μία ταινία που ξεκινά δυναμικά, αλλά προς το τέλος «πατάει φρένο», μη γνωρίζοντας πώς πρέπει να κινηθεί με τους χαρακτήρες και την ιστορία του.

Από την αίθουσα του μπαρ στο υπόγειο του κι από εκεί στους υπονόμους από κάτω, το φιλμ κατεβάζει τις προσδοκίες σου για μια έξυπνη, αγωνιώδη μεταφορά για κάτι πιο σύνθετο ή απροσδόκητο και καταλήγει μια γκροτέσκα φάρσα με μπόλικη βία κι ένα μαύρο χιούμορ που δεν ξεχωρίζει πάντα τα όρια ανάμεσα στο κυνικό και το μισανθρωπικό.

Ο σατιρικός σκηνοθέτης Άλεξ δε λα Ιγκλέσια χάνει τον στόχο και δεν γίνεται ούτε αρκετά κωμικός ούτε αρκούντως τρομακτικός. Αντ' αυτών, σταθερά ενοχλητικός.

Ενώ η ταινία θα μπορούσε να κινηθεί στη λογική των «Δέκα μικρών νέγρων» της Αγκαθα Κρίστι, ένα μεγάλο μέρος της είναι κυριολεκτικά βυθισμένο στις ακαθαρσίες των βόθρων και των υπονόμων, ενώ η μανία του σκηνοθέτη με το σίχαμα μπορεί να προκαλέσει πονοκέφαλο.