Το Στέμμα Των Ινδιών(2017)

(Viceroy's House) | Πρώτη προβολή: 03-08-2017

Το "Viceroy's House" είναι μια ταινία με ένα σημαντικό μήνυμα που πρέπει να ακουστεί, μια ευπρόσδεκτη ματιά αυτοκριτικής σε ένα σημαντικό κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας (γιατί παγκόσμια είναι η εμβέλεια της θέλησης ενός λαού για ανεξαρτησία) του εικοστού αιώνα.

Το Viceroy's House θα μπορούσε να γίνει ένα δυνατό ιστορικό δράμα ή μια ελαφριά ρομαντική ταινία εποχής με σκηνικό τα γεγονότα, όμως η Chadha θεώρησε ότι μπορεί να τα χωρέσει όλα, με το φιλμ να καταλήγει ρηχό και απρόσωπο.

Μια από τις πλέον σημαντικές ιστορικές στιγμές του 20ου αιώνα, αποτελεί την θεματική βάση της φιλόδοξης κινηματογραφικής παραγωγής, που ουσιαστικά δεν έρχεται να προσθέσει κάτι νέο και πρωτοφανέρωτο στα ήδη γνωστά στο ευρύ κοινό περιστατικά, που εντέλει οδήγησαν στο σχίσμα. Και αν μη τι άλλο στην μεγάλη οθόνη έχουν εξαντληθεί, χάρη στο ανεπανάληπτο προ δεκαετιών έπος του Attenborough.

Εν μέρει ιστορικό δράμα, εν μέρει ερωτική ιστορία, η ταινία στοχεύει συχνά στο εύκολο συναίσθημα -αν και υπάρχουν στιγμές που καταφέρνει να συγκινήσει.

Η ταινία καλογυαλισμένη, στιλπνή, λαμπερή, προσφέρει αρκετές ιστορικές λεπτομέρειες αλλά κινηματογραφικά είναι μάλλον αδιάφορη, σαν κλασικό και κάπως ξεπερασμένο BBC.

Το πλούσιο θέαμα, το πλήθος των κοστουμιών και η εξαίρετη φωτογραφία επισκιάζονται από ένα αργό σκηνοθετικό ρυθμό και πολλούς διαλόγους, που αποδυναμώνουν το ιστορικό ενδιαφέρον. Συνολικά, όμως δεν παύει να είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία.

Δυστυχώς η σκηνοθέτιδα χάνει την ευκαιρία να φτιάξει μια σπουδαία ταινία αφού οι αφηγηματικές αρετές της εξαντλούνται σε φολκλορικές πινελιές και άστοχα ερωτικά πρελούδια, όπως αυτό μεταξύ των διαφορετικών θρησκειών υπηρετών που αγαπιούνται αλλά όλοι είναι εναντίον τους, αντί να αναπτύξει ένα στιβαρό πολιτικό λόγο.

Πολύ προσεγμένη και πλούσια παραγωγή, που κάθε άλλο παρά προσβλητική είναι για τον θεατή, αν και μένει στην επιφάνεια των πολιτικών θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται, κάνοντας χώρο για ρομάντζα και (εύλογες) συγκινήσεις.

Είναι, όμως, ένας ιδανικός πασατέμπος εύπεπτου μελοδράματος (με happy end, ας μην αστειευόμαστε!), για τον θεατή που, μετά, μπορεί να επιστρέψει ξεκούραστος και ανανεωμένος στις «αιχμηρές ταινίες του σήμερα», ως οφείλει.

Το «Στέμμα των Ινδιών» υπακούει σε μια αναχρονιστική φόρμουλα που, παρά την ευρεία κλίμακα της παραγωγής, χωράει ανετότερα σε τηλεοπτικούς δέκτες.

Πολιτικά λάθος, σεναριακά αδύναμη, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, θα περάσει στο περιθώριο της κινηματογραφικής παραγωγής, ειδικά αυτό το καλοκαίρι, μη έχοντας δράση και ρυθμό που θα προσέλκυε το ενδιαφέρον του θεατή.

Φανταχτερό, φιλοαποικιακό ιστορικό δράμα, το οποίο συμπλέκει πραγματικά ιστορικά γεγονότα με ένα «ιθαγενές» love story αλά Ρωμαίος και Ιουλιέτα.