Σκιές και Σιωπή(1962)

(To Kill a Mockingbird) | Πρώτη προβολή: 08-02-1963

Ηρεμη και συγχρόνως σπαραχτική κινηματογραφική μεταφορά του ημιαυτοβιογραφικού μυθιστορήματος «Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» της Χάρπερ Λι.

Ένα κινηματογραφικό έπος.

Έργο που προσφέρει τροφή στο μυαλό, διδάσκει ήθος και συναίσθημα και μας θυμίζει τι εστί κλασικός αμερικανικός κινηματογράφος.

Ο Ατικους Φιντς του Γκρέγκορι Πεκ θα σε κοιτάει για πάντα πίσω από τα αυστηρά κοκκάλινα γυαλιά του, διεκδικώντας κι απαιτώντας δικαιοσύνη. Εσύ θα μπορέσεις να του αντισταθείς;

Ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό βιβλίο, που έχει περάσει πλέον στο Πάνθεον της Αμερικάνικης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, έδωσε μια εξαιρετική ακαδημαϊκή ταινία που ξανάρχεται μετά από 55 χρόνια να μας υπενθυμίσει πόσο μεγάλη και διαχρονική μπορεί να γίνει μια μικρή προσωπική ιστορία όταν έχει ψυχή, δύναμη και καθαρό βλέμμα.

Το To Kill a Mockingbird αφηγείται ούτως ή άλλως μία ιστορία ενηλικίωσης και απώλειας της αθωότητας, με το αληθινά ενδιαφέρον στοιχείο να έγκειται στο ότι η ταινία ξεδιπλώνει αυτή την απομάγευση σαν να έχει ήδη συμβεί, περίπου σαν την a priori καταδικασμένη δικαστική μάχη, στην οποία ρίχνεται ολόψυχα ο Atticus Finch.

H ταινία που επέβαλε τον Ρόμπερτ Μάλιγκαν ως σκηνοθέτη με ξεχωριστή δύναμη, διεισδυτικότητα και ευαισθησία ήταν η γυρισμένη το 1962 Σκιές και σιωπή, στην οποία παραγωγός είναι ο τακτικός του τότε συνεργάτης, και στη συνέχεια σκηνοθέτης, Άλαν Πακούλα.

Ενώ μιλά για πολύ σκληρά ενίοτε πράγματα και βρίσκεται μακριά από συχνά τραβηγμένα απ᾽τα μαλλιά χάπι εντ, διαθέτει αυτή την παιδικότητα, το χιούμορ σε κάποια σημεία, τη γλυκύτητα, αλλά ακόμα και κανονικό σασπένς, με ένα μικρό άγγιγμα τρόμου προς το τέλος..

Η πολύ επιτυχημένη μεταφορά του μυθιστορήματος «To kill a mockingbird», στην ταινία «Σκιές και σιωπή», όπου ο Gregory Peck μας δείχνει την εξαιρετική τέχνη του στην ηθοποιία, κερδίζοντας το μοναδικό Όσκαρ της καριέρας του, είναι μία μοναδική αφορμή για να μιλήσουμε για τη μεταφορά του μυθιστορήματος στον κινηματογράφο.

Ένα ρεσιτάλ από τον Γκρέγκορι Πεκ, που κέρδισε δικαίως το μοναδικό Όσκαρ της καριέρας του για την πολυεπίπεδη (γεμάτη ημιτόνια κι εκφραστικές παύσεις) ερμηνεία του.

Τυπικό δείγμα κλασσικού παλιού Χόλιγουντ με καλό σενάριο (παρόλο που δεν κορυφώνεται πότε παρά μόνο στο μελό φινάλε), συμβατική αφήγηση, ακαδημαϊκή σκηνοθεσία αλλά και τα χαρακτηριστικά της τότε εποχής με γραφικούς χαρακτήρες, εύκολη συγκίνηση και πομπώδες ερμηνείες με εξαίρεση τους εντυπωσιακούς πιτσιρικάδες και τον Gregory Peck που κερδίζει επάξια με μία εξαιρετική, χαμηλόφωνη ερμηνεία το μοναδικό Όσκαρ της καριέρας του.

Η ταινία τιμήθηκε με τρία βραβεία Οσκαρ (α' ανδρικού ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ, σενάριο και καλλιτεχνική διεύθυνση) και μισό αιώνα αργότερα παραμένει επίκαιρη καθώς ο ρατσισμός και οι προκαταλήψεις φαίνεται να κερδίζουν έδαφος τα τελευταία χρόνια.