Detroit: Μια Οργισμένη Πόλη(2017)

(Detroit) | Πρώτη προβολή: 07-09-2017

Την ίδια ώρα η «συγχώνευση» του fiction με το ντοκιμαντέρ προσωπικά με άφησε με το στόμα ανοιχτό, κάτι που υποθέτω ότι θα συμβεί με πολλούς θεατές, γι' αυτό και θεωρώ ότι το «Detroit» θα ακουστεί στα προσεχή Οσκαρ, σίγουρα σε κάποιες τεχνικές κατηγορίες, αν όχι και στις σκηνοθεσίας - σεναρίου.

Αν κάνεις λίγη υπομονή και καταφέρεις να αγνοήσεις την αρχή και το τέλος αυτού του φιλμ, τα όσα συμβαίνουν ενδιάμεσα θα σε αποζημιώσουν, τσακίζοντάς σου και το σώμα και τον νου, ακριβώς όπως ένα σπουδαίο θρίλερ οφείλει.

Στα υπέρ: οι ερμηνείες. Ανατριχιαστική αυτή του Γουιλ Πάουλτερ στο ρόλο του ρατσιστή αστυνομικού με το παιδικό πρόσωπο ..., εκρηκτική του πρωτοεμφανιζόμενου Αλτζι Σμιθ ..., αφοπλιστική αυτή του Tζον Μπογιέγκα, σ' ένα ώριμο πορτρέτο απόγνωσης, θλίψης. Επώδυνης, κατάφωρης, αέναης αδικίας. Ας μείνουμε στο πολλών κιλοβάτ βλέμμα του και τον εμετό του έξω από τα δικαστήρια: black lives matter.

Η εναλλαγή των κατασκευασμένων διαλόγων με τους αληθινούς μέσα στο πλαίσιο του ρεαλισμού δεν ξεπερνά τη ρηχότητα, σαν να μη βρέθηκε τίποτε ουσιαστικό να ειπωθεί ανάμεσα στους πολυάριθμους χαρακτήρες που κατακλύζουν τα επίπεδα του δράματος.

Πρόκειται για ένα κλειστοφοβικό, συναρπαστικά ενορχηστρωμένο θέαμα που ξεχειλίζει κατασκευαστική μαεστρία και πολιτικό διδακτισμό σε ίσες δόσεις, χρησιμοποιώντας μελοδραματικά σεναριακά κλισέ, απλοϊκές κοινωνιολογικές παρατηρήσεις και άψυχους, σχηματικούς χαρακτήρες για να εκβιάσει το εύκολο και προκατασκευασμένο συναίσθημα.