Ομίχλη τον Αύγουστο(2016)

(Nebel im August / Fog in August) | Πρώτη προβολή: 21-09-2017

Συγκινητικό και σκληρό το φιλμ αλλά και με επιτακτική την ανάγκη να βρει το κοινό του, καθώς η αλήθεια του επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα επιμέρους χαρακτηριστικά του.

Ο Βεσέλ δουλεύει ικανοποιητικά έναν συνδυασμό ιστορικών γεγονότων και σασπένς, αποτυπώνοντας στο πρόσωπο του εκφραστικότατου Πίτζκερ το παράπονο, το μίσος και την οργή όσων αντιλαμβάνονταν την τρομερή αδικία και δεν έπαψαν να μάχονται εναντίον της αποφασισμένοι να επιβιώσουν.

Διαθέτοντας τέτοια απαράμιλλη πειθώ στην απόδοση των καταλυτών - μικρών ηρώων του στόρι, χάρη στην μπαγκέτα του ενορχηστρωτή και πανταχού παρόντα Ivo και με αυτή την τεχνική συνέπεια στο στήσιμο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, με ελάχιστη προσοχή στην οικονομία του χρόνου της, η (και) αλληγορικής χροιάς Ομίχλη τον Αύγουστο, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μικρό αριστούργημα της σύγχρονης Γερμανικής κινηματογραφίας.

Όταν το έγκλημα τελείται με τέτοια μεθοδικότητα και επιστημονική ακρίβεια, η ανθρώπινη λογική καταρρέει. Αυτό αναδεικνύει ο Κάι Βέσελ μέσα από τη σκηνοθεσία του, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα απειλητικής ηρεμίας, σχεδόν υπνωτιστικής.

Συγκινητική ιστορία, επιβίωσης μέσα στην ναζιστική αγριότητα των ιατρικών πειραμάτων σε ιδρυματοποιημένα παιδιά. Η αναπαράσταση της εποχής είναι εξαιρετική, εκπληκτικός και ο πρωταγωνιστής που κουβαλάει την ταινία στους παιδικούς ώμους του.

Αν κάπου επιτυγχάνει η ταινία είναι ακριβώς αυτό: να καταφέρει να παρουσιάσει την φρικώδη «λογική» με την οποία κινείτο όχι μόνο το ναζιστικό καθεστώς, αλλά και όσοι με τις πράξεις τους -ή με την απουσία αυτών- το στήριζαν.

Ευτυχώς, από μόνη της αυτή η κεντρική πλοκή, είναι αρκετή να κρατήσει το θεατή στη θέση του για ολόκληρη τη διάρκεια του φιλμ, το οποίο παρότι ψιλοκουράζει αρκετά συχνά και θα πιάσετε τον εαυτό σας να κρυφοκοιτάζει συχνά-πυκνά το ρολόι, δε φτάνει σε σημείο να εμφανιστούν σημάδια πραγματικής βαρεμάρας.

...με τον σκηνοθέτη να παρουσιάζει τις διάφορες φρικτές καταστάσεις μέσα από τα μάτια του αθώου Ερνστ, προσέγγιση όμως που συχνά δεν καταφέρνει να δώσει το μέγεθος της φρίκης του ναζιστικού αυτού προγράμματος...

Καλοστημένο ιστορικό δράμα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Δεν κρύβει εκπλήξεις, παρουσιάζει όμως εύστοχα τη ναζιστική ιδεολογία πίσω από τις γενοκτονίες και τις μαζικές εξοντώσεις.

... το «Ομίχλη τον Αύγουστο» θα μπορούσε να ειναι μια πραγματικά αξιομνημόνευτη ταινία για το Ολοκαύτωμα, χάνεται ωστόσο μέσα στη θολή της διεκπεραιώση και χωρίς να είναι ποτέ κακή γίνεται μια ακόμα ταινία για το Ολοκαύτωμα, χρήσιμη και με εγκυκλοπαιδική αξία, αλλά άνευρη και άτολμη.

Την περίπτωση του Ερνστ Λόσα περιγράφει η ταινία με ακαδημαϊκή αφήγηση και ευδιάκριτη αίσθηση μεταμέλειας, όπως κατά κόρον συμβαίνει τα τελευταία χρόνια σε γερμανικές παραγωγές που εξετάζουν με κριτική ματιά και αναδρομική ειλικρίνεια τα τερατώδη εθνικά λάθη του 20ού αιώνα.

Η ακαδημαϊκής ματιάς σκηνοθετική προσέγγιση της αφήγησης, τα δραματικά στερεότυπα και η σχετικά μεγάλη διάρκεια του φιλμ δεν επιτρέπουν στις λιγοστές ανατροπές της πλοκής να σηκώσουν κεφάλι και να απογειώσουν την «Ομίχλη τον Αύγουστο» σε κάτι πιο ουσιαστικό καλλιτεχνικά.