Καυγάς στο Μπλοκ 99(2017)
(Brawl in Cell Block 99) | Πρώτη προβολή: 26-10-2017
Στελίνα Θεοδοσοπούλου
2017-10-20
Μακράν ανώτερο του "Bone Tomahawke", το δεύτερο φιλμ του Zahler, φανερώνει έναν σκηνοθέτη με πυγμή, γνώση των κωδίκων του '70s grindhouse , σε μια πραγματεία για την ανθρώπινη αποκτήνωση και ένα μοναδικό show, απ' τον Vince Vaughn.
Απόστολος Κίτσος
Μια κλειστοφοβική, τρομακτική, αιματοβαμμένη κατάβαση στην κόλαση, με κεφάλια και κόκκαλα να σπάνε (κυριολεκτικά) με κάθε δυνατό combo συνδυασμό ξύλου που μπορείς να φανταστείς, σε ένα κρεσέντο pulp σεβεντίλας μπιμουβιάς, φόρο τιμής στα δράματα φυλακών των 70s, αλλά ειδωμένος με έναν πραγματικά ξεχωριστό τρόπο ανάγνωσης της βίας...
High Voltage
Ο Zahler κατά την άποψη μου, δεν είναι άλλος ένας φτωχός Tarantino, βαδίζει στα χνάρια του Πέκινπα (χωρίς τη μεγαλομανία) αλλά και του γκανγκστερικού De Palma (Ο σημαδεμένος, Οι αδιάφθοροι, Carlito's Way), καταγράφοντας στην οθόνη ήρωες που περνάνε σε αυτό το ύψιστο σημείο που το καλό αποτελεί την ίδια τους την ύπαρξη.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ο σκηνοθέτης Γκρέγκ Ζάλερ κινείται με στυλ ακριβώς στο ενδιάμεσο κινηματογραφικό, αιματηρό και βίαιο διάστημα του Ταραντίνο και του Γκονζάλες δίχως φιγούρες και κομπασμούς. Απλά και με ηθικές κόκκινες γραμμές φιλμάρει την ανδρική αρρενωπότητα να οργίζεται τα μάλα, όταν της απειλούν οικογένεια, γυναίκα, σπίτι και ότι άλλο εμπεριέχει μια βαρβάτη βρισιά, αποκρινόμενος με άφθονο αίμα και θάνατο.
Νίκος Δρίβας
Μιλάμε σίγουρα για μια ενδιαφέρουσα ταινία με κυνικότητα και ένταση, κάπως αργό ρυθμό ανά σημεία, έναν σαρωτικό Vince Vaughn, αλλά και μερικές λεπτομέρειες που της στερούν κάτι καλύτερο, σε μια ωστόσο αξιόλογη προσπάθεια, που αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία. To εκρηκτικό τελευταίο ημίωρο επίσης είναι αν μη τι άλλο απολαυστικό.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-10-16
Ο μεταμορφωμένος προς το καλύτερο Βινς Βον κρατάει το έργο με το τεράστιο σώμα του και με προσηλωμένο το βλέμμα σε μια βραδυφλεγή περιπέτεια (δωματίου ουσιαστικά) με ρεαλισμό και δυναμική, που ίσως μένει λίγο παραπάνω στις προθέσεις και στις σκέψεις των χαρακτήρων, που ωστόσο είναι ένας κι ένας και αποζημιώνουν..
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2017-10-18
Οι ρυθμοί παραμένουν και εδώ επιτηδευμένα αργοί, η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι επαρκώς φροντισμένη παρά τις προσταγές του είδους για κινούμενα κλισέ, ο φωτισμός και οι σκιάσεις προσανατολίζονται και πάλι στη δημιουργία ενός συνεχώς κλιμακούμενου κλίματος έντασης και η βία, όταν έρθει η απαραίτητη στιγμή, ξεσπάει με όλη τη γραφική υπερβολή της, χωρίς να αφήνει περιθώριο διαφυγής.
Βαρβάρα Κοντονή
Αποτελεί ένα άριστο δείγμα του σινεμά που θέλει να κάνει ο Τσάλερ, ένα σινεμά βουτηγμένο σε μια vintage αισθητική, βίαιο και δυναμικό, με κοινό χαρακτηριστικό τις πάρα πολύ καλές ερμηνείες του καστ. Αν εξαιρέσει κανείς την λίγο μεγάλη διάρκεια του φιλμ και κάποιες εσκεμμένες «φτήνιες» στο εικαστικό μέρος, τούτος είναι ένας «Καυγάς» στον οποίο σίγουρα θα θέλεις να μπλεχτείς.
Γιώργος Καραλιάς
Το Block 99 ανήκει σε ένα σχετικά νέο είδος ταινιών, που δεν ξέρουν αν είναι b-movies που θέλουν να γίνουν «ποιοτικός κινηματογράφος» ή «ποιοτικός κινηματογράφος» που θέλει να γίνει b-movie• και αυτό είναι ένα είδος το οποίο νομίζω ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον.
Γιάννης Παναγούλιας
Με χρόνο διεκπεραίωσης τις δυο ώρες και δώδεκα λεπτά, η ταινία πλατειάζει αρχικά, μόνο και μόνο για να σε εγκλιματίσει σε ένα τελευταίο μισάωρο ειδεχθούς «ανθρωποφαγίας».
kazanipouvrazei
Οι πιο ευαίσθητοι σε σκηνές όπου συνθλίβονται άκρα και κρανία, θα φρικάρουν με το τονισμένο σε απόλυτη αγριότητα ύφος αυτού του b-movie, που είναι όμως πολύ καλογυρισμένο και έχοντας για όπλα του το σαρκασμό, την υπερβολή και το μαύρο χιούμορ, περνά –ξυστά- ανενόχλητο από την αμφιλεγόμενη λογοκρισία του αριστερού Χόλυγουντ, κριτικάροντας ευθέως την τοξική αρρενωπότητα και την αθετημένη υπόσχεση του περίφημου Αμερικανικού ονείρου.
Τάσος Ντερτιλής
Η τραγωδία του American Dream μασκαρεμένη σε απολαυστικό b movie, πίσω από την ιδεολογικά διφορούμενη επιφάνεια του οποίου παραμονεύει το άσχημο και επιθετικό πρόσωπο μιας Αμερικής που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να κυλήσει στην πιο ακραία βαρβαρότητα.
Άγγελος Πολύδωρος
Η σφιχτή σκηνοθεσία, το κορυφούμενο suspense και οι καλές ερμηνείες κάνουν ανεκτή αυτή την ταινία, στην οποία όπως και στο «Τσεκούρι Από Κόκκαλο», η βία παρουσιάζεται ως «δικαιολογημένη και απαραίτητη».
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία από έναν ατρόμητο δημιουργό, που έχει πλέον να επιδείξει ένα εξαιρετικό δίδυμο (η πρώτη του ταινία ήταν καλύτερη, να τα λέμε αυτά) και σίγουρα θα ασχοληθούμε πολλάκις μαζί του. Με την καλή έννοια!
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-10-10
Η σκηνοθεσία του Σ. Κρεγκ Ζάλερ («Τσεκούρι από Κόκαλο») κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση απεικονίζοντας τις πράξεις βίας που γεννιούνται στη φυλακή ως ένα πεδίο συμβολισμού γύρω από τις θεμελιώδεις δομές της άγρια ανταγωνιστικής κοινωνίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-10-12
Mια ταινία εξαιρετικά αργών ρυθμών και ξαφνικών ξεσπασμάτων βίας που μοιάζει (κυρίως) σαν άσκηση ύφους και προβλέπω ότι θα αποκτήσει cult χαρακτήρα, όπως συνέβη και με το «Τσεκούρι από κόκαλο».
Χρήστος Μήτσης
2017-10-14
Ο σκηνοθέτης του «Τσεκουριού Από Κόκαλο» και άλλη μία ιστορία ωμής βίας, που μετατρέπεται δεξιοτεχνικά σε υπαρξιακό εφιάλτη.
Τάσος Μελεμενίδης
2017-10-08
Ρόλος-έκπληξη για τον Βινς Βον αλλά και σκηνοθετική ωριμότητα για τον Κρεγκ Ζόλερ («Bone Tomahawk») που δεν ενδιαφέρεται μόνο να θυμίσει b-movies του παρελθόντος, αλλά φιλμάρει με υπομονή την εσωτερική πάλη ενός τραγικού κινηματογραφικού ήρωα.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ο σκηνοθέτης ξανασερβίρει εκείνο το ιδιότυπο μείγμα ωμής, αρχέγονης βίας και ήμερης υπαρξιακής ψιλοφιλοσοφίας. Το πρόβλημα είναι πως αυτό το ήδη γνωστό μείγμα υπηρετείται εδώ λιγότερο επιτυχημένα, με ορισμένους διαλόγους να φλερτάρουν με μια διδακτική γραφικότητα, που δεν είναι καν κραυγαλέα, μπιμουβιάρικα καλτ.
Λήδα Γαλανού
2017-10-06
Μια ανδρική πορεία προς την κόλαση, προς τα έγκατα της συνείδησης, παραφράζοντας τα b-movies του '70 και βάφοντας το σκοτάδι των ηρώων του κόκκινο, με την εκρηκτική βία που ξεσπά σα χείμαρρος και που καλύπτει (μόνο αμυδρά) την εξαιρετικά ζοφερή κοσμοθεωρία του.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-10-04
Με την ίδια διάθεση στην αναζήτηση πρόκλησης, με χιούμορ όμως και ανατροπές, που κάνουν την ταινία του να ξεπεράσει το είδος των σπλάτερ, ο Ζάλερ έφτιαξε μια αρκετά συναρπαστική περιπέτεια, με ένα ιδιαίτερα βίαιο, εμπνευσμένο από τις ταινίες τρόμου, δεύτερο μέρος.
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Τηλεοπτικής αισθητικής ταινία που φαίνεται να έχει χάσει τον δρόμο της από τη μικρή οθόνη και να έχει βρεθεί κατά λάθος στη μεγάλη. Αρχικά αυτό δεν μοιάζει να είναι πρόβλημα -άλλωστε οι εποχές που οι τηλεοπτικές παραγωγές ήταν δευτεροκλασσάτες έχουν περάσει για πάντα- ωστόσο σύντομα η αφήγηση της ταινίας χάνει τον προσανατολισμό της. Οι ρυθμοί που κυλάει το στόρι μοιάζουν να είναι δομημένοι για τον πιλότο ενός σίριαλ. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει δεύτερο επεισόδιο.
Αντώνης Γκούμας
2017-10-02
Ο αμερικάνικος πατριωτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που ενοχλούν στην ταινία, ιδίως όταν προσπαθεί να δώσει παράλογες ερμηνείες σε ηθικές αξίες. Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας όμως είναι ο αργός ρυθμός της, το σενάριο που φλυαρεί και αργεί να πάρει μπροστά και η έλλειψη ρεαλισμού, ιδίως στα σωφρονιστικά ιδρύματα.
Γιώργος Νυκταράκης
Μια ταινία φυλακών με χαρακτηριστική βία, η οποία (αν) αξίζει κυρίως για την ενδιαφέρουσα ερμηνεία του Vince Vaughn.
