Η Χώρα Του Αύριο(2015)

(Tomorrowland) | Πρώτη προβολή: 28-05-2015

Ο σκηνοθέτης Brad Bird έκανε αυτό που κάνει καλύτερα. Όπως έχουμε δει και στις προηγούμενες ταινίες του (Ratatouille, The Incredibles) δημιουργεί μαγικούς κόσμους στους οποίους θες να χαθείς και το «Tomorrowland» δεν αποτελεί εξαίρεση.

Το Tomorrowland είναι μια υπέροχη ταινία επιστημονικής φαντασίας, με εντυπωσιακά οπτικά εφέ και αρκετή δράση, που διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να παλεύεις και να μην σταματήσεις να ονειρέυεσαι, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας με αισιόδοξα μηνύματα από το studio / βιομηχανία ονείρων. Ακόμα κι αν νομίζεις πως έχεις θάψει από καιρού το παιδί που ήσουν κάποτε (όπως ο Φρανκ της ιστορίας), τουλάχιστον δώσε μια ανοιχτόμυαλη ευκαιρία σε αυτή τη νοσταλγική πρόσκληση της Disney. Όσο για τα αιώνια παιδιά, αυτή είναι η ταινία σας!

Μιλάμε για μια ταινία με συγκεκριμένες δυνατότητες και απαιτήσεις (αν και τα trailer είχαν ανεβάσει τον πήχη κάπως ψηλότερα), η οποία βλέπεται ευχάριστα και προσφέρει στον θεατή ένα ξέγνοιαστο δίωρο, το οποίο θα τον κάνει να ξεχαστεί και να μπει στο σύμπαν του Tomorrowland. Μπορούσε να βελτιώσει και κάποια πράγματα βέβαια, έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για μια ταινία που θα συζητιέται για καιρό, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Η ταινία δεν προσφέρει τίποτα λιγότερο απ' ότι υπόσχεται. «Ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και είναι αδιαμφισβήτητα στα πρότυπα της Disney: μία φαντασμαγορική περιπέτεια γεμάτη μυστήριο, δράση και εκπλήξεις με εντυπωσιακά σκηνικά, ένα παραμυθένιο παράλληλο σύμπαν και απολαυστικές ερμηνείες».

Μπορεί αυτή η Χώρα του Αύριο να έχει κάποια προβλήματα, και με ένα άκρως politically correct φινάλε που μοιάζει λες και βγήκε από διαφήμιση της Benetton, αλλά δεν παύει να είναι μια όμορφη περιπέτεια γεμάτη φαντασία και φρέσκιες ιδέες που θα ικανοποιήσει μικρούς και μεγάλους.

Κρατώντας το ρυθμό όσο σφιχτό μπορούσε, παρουσίασε ένα -όχι πρωτόγνωρο- αλλά σίγουρα εντυπωσιακό θέαμα, χρησιμοποιώντας πολλά practical εφέ και ενσωματώνοντας άριστα τα ψηφιακά εφέ στο σύνολο. Στη τελική, αυτό που μας παρουσίασε είναι μια πολύ διασκεδαστική, παραπάνω από χορταστική περιπέτεια φαντασίας για όλη την οικογένεια.

Παρά τις προσπάθειές της, μαζί με τις εκκλήσεις του Κλούνι για πίστη στο όραμα των νέων ιδεών και της σωστής χρήσης της επιστήμης, η χορταστική σε θέαμα «Χώρα του Αύριο» μοιάζει με μια πυραυλοκίνητη μπάμπουσκα που ξεκινάει πολλές φορές, υποσχόμενη μια σπουδαία βόλτα στο γενναίο μέλλον, αλλά επιφυλάσσει μια άδοξη προσγείωση, λόγω προβλημάτων στον σχεδιασμό..

Απέχει πολύ από μια κακή ταινία και υπάρχουν μερικές φανταστικές σεκάνς, αλλά παραμένει ανολοκλήρωτη χάρη στον διδακτισμό της και την απροθυμία της να εμπιστευτεί το κοινό να κατανοήσει το μήνυμα της.

Αναχρονιστικός διδακτισμός, καρτουνίστικη βία στα όρια της κακογουστιάς, γκάτζετ από τα 80s και πράκτορες που μοιάζουν να ξεπήδησαν από τον «Εξολοθρευτή», αφελές αλλά και βεβιασμένο χιούμορ στη συσκευασία μιας παιδικής ταινίας αληθινά απογοητευτικής ως προς το επίπεδο ευρηματικότητας, ειδικά εφ' όσον προέρχεται από έναν πρωτοποριακό ως σήμερα σκηνοθέτη.

Αδιάφορη σκηνοθετικά -κάνει αρκετή ώρα να μπει στο ζουμί της ιστορίας- και με ένα αφελές σενάριο, η ταινία δυσκολεύεται να κάνει τον θεατή να ενδιαφερθεί για τους ήρωές της. Διαθέτει καλές στιγμές (όπως η μάχη στο κατάστημα με τα διαστημικά αντικείμενα), εντυπωσιακά εφέ και μάλλον θα ενθουσιάσει τους μικρούς θεατές.

Προσπαθεί να αναπαράγει κάτι από τη μαγεία των ταινιών για όλη την οικογένεια της δεκαετίας του 1980. Σε κάποια σημεία καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή, ωστόσο σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια χαμένη ευκαιρία για τους Λίντελοφ (Lost, World War Z) και Μπερντ να κάνουν κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Είναι εμφανές πως το κοινό που απευθύνεται η ταινία είναι καθαρά κάτω των 15 ετών, αλλά ακόμα κι αυτό το κοινό μπορεί να απογοητευτεί με το μπέρδεμα που γίνεται με παράλληλα σύμπαντα και χωροχρόνο ειδικά προς το τέλος της ταινίας. Τουλάχιστον αν είχε ακόμη πιο πολλές και πετυχημένες ατάκες θα σονώταν κάπως η κατάσταση, αλλά απ'ότι φαίνεται κι εκεί η έμπνευση ήταν κάτω του μέτριου.

Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν άλλα σχεδόν 120 λεπτά με σοβαρότατα προβλήματα ρυθμού και με ένα σενάριο τόσο επεξηγηματικό (απευθύνεται σε παιδάκια, το είπαμε έτσι;) που κουράζει. To δε φινάλε, διδακτικό όσο δεν πάει. Η τεχνικά άρτια παραγωγή δεν σώζει την κατάσταση. Ούτε κάποιες καλές σεκάνς σκόρπιες εδώ κι εκεί, όπως η αρχική με το jetpack.

Οι σεναριακές τρύπες και οι ασάφειες, ωστόσο, δεν δικαιολογούν τις άστοχες σκηνοθετικές εμπνεύσεις του Μπερντ, αφού οι κακο­σκηνοθετημένες σκηνές δράσης, οι ατελείωτοι διάλογοι στα αγροτικά αυτοκίνητα και οι άδειες, άνευρες τελευταίες σκηνές στη Χώρα του Αύριο τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα, με τον φωτογράφο Κλαούντιο Μιράντα («Η Ζωή του Πι» ) να είναι ο μοναδικός που διασώζεται στο τεχνικό κομμάτι. Όσο για το διδακτικό, αφελές και ηθικά αμφιλεγόμενο (υπάρχουν άραγε καλές και κακές απόκρυφες ελίτ; ) φινάλε, τα λόγια είναι περιττά...

Το μυστικοπαθές πρώτο μέρος διαδέχεται ένα υπερ-επεξηγηματικό, φλύαρο δεύτερο (αν οι Bird και Lindelof αποκάλυπταν κάποια από τα μυστικά του φιλμ νωρίτερα, θα είχε αποφευχθεί αυτή η πληροφοριακή υπερφόρτωση του δεύτερου μέρους), η κινηματογράφηση είναι αδικαιολόγητα νευρική, ο Clooney εμφανώς miscast στον ρόλο του αποξενωμένου κι απογοητευμένου επιστήμονα, η στάση που κρατά ο Bird απέναντι στον "κακό" του επιλήψιμη και το φινάλε ολίγον εκνευριστικό, έτσι με επιτηδευμένη πολιτική ορθότητα, που είναι καμωμένο.