USSAK... Χρόνια Μετά(2017)

(USSAK... Years Later) | Πρώτη προβολή: 30-11-2017

Η εξαιρετική φωτογραφία και η αποσπασματική αφήγηση, σαν σχέδια ενός story board, καθιστούν ενδιαφέρουσα την ταινία.

Πόρνες, κλοσάρ, ναρκομανείς, κακοποιοί, ρουφιάνοι, νταβατζήδες, μια θλίψη από την κορυφή ως τα νύχια, από την οποία απουσιάζει παντελώς η ελπίδα. Το σινεμά του Κατζουράκη σε καταθλίβει αλλά ποτέ δεν σε αφήνει αδιάφορο.

Οι καρικατούρες που υποδύονται διαπλεκόμενους εξουσιαστές και επενδυτές αντιπαραβάλλονται με ανθρώπους του περιθωρίου που δίνουν τη δική τους μάχη για επιβίωση μέσα από εικόνες, σύμβολα και διαλόγους που συνθέτουν ένα αμετροεπές μανιφέστο κατά της απάθειας, με προφανείς συμβολισμούς στο σήμερα.

Κατακερματισμένη αφήγηση, σκηνοθετική ένδεια, μεγαλοστομίες και προσπάθεια να ειπωθεί το προφανές με στόμφο και μπόλικο διδακτισμό. Κρίμα. Γιατί ιδέες υπάρχουν. Γιατί δυνατότητες υπήρχαν. Γιατί η σπίθα είναι εκεί. Ποτέ όμως δεν γίνεται πυρκαγιά.

Η νέα ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη περιγράφει το περιθώριο της ελληνικής κρίσης, αναζητώντας διέξοδο στην ουτοπία.

Οι όροι με τους οποίους ο Κατζουράκης επιχειρεί να κάνει πολιτικό, στρατευμένο σινεμά μέσα από το «Ussak» πάσχουν από το σύνδρομο Παντελή Βούλγαρη: άμα είναι να γράφεις σενάριο λες και γράφεις προκήρυξη τότε γράψε καλύτερα προκήρυξη κατευθείαν και άσε το σενάριο για κάποιον που το έχει.

Ποιητικός, γραφικός, αγωνιστικός, στομφώδης και πολύπλοκα απλοϊκός, ο κινηματογράφος του Κυριάκου Κατζουράκη επιστρέφει για να δοκιμάσει τις αντοχές του θεατή. Κυρίως με τη κακή έννοια.

Υπερβολικά διδακτική και κινηματογραφικά απλοϊκότατη καταγγελία, που προσπαθεί με τον πιο γκροτέσκο τρόπο να υπερασπιστεί την «νέα ουτοπία».

Υπερβολικά σχηματικό και παρωχημένης αισθητικής σχόλιο της σημερινής κοινωνίας, από έναν δημιουργό που έχει υπάρξει πιο επίκαιρος.