Ο Γιος της Σοφίας(2017)
(Son of Sofia) | Πρώτη προβολή: 30-11-2017
Χριστίνα Τσακμακά
2017-11-20
Πρόκειται για μια μοναδική ταινία, πολύ προσεγμένη και με βαθύ νόημα. Επηρεασμένη από τα παραμύθια που μεγαλώσαμε. Συγκινητική, εύθραυστη και μελαγχολική.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Καθαρό σκηνοθετικό βλέμμα σε μια υπέροχη σχοινοβασία ρεαλισμού και weird cinema, δεμένη γερά σε ένα ευφάνταστο σενάριο, που η πλοκή του ρολάρει άνετα, ακούραστα με γενναίες ανάσες εξαιρετικής μυθοπλασίας και πινελιές φαντασίας στην κοινωνική, την πολιτική και την συναισθηματική σφαίρα.
Ανέστης Χατζηδιάκος
Με τη συμβολή της εξαιρετικής φωτογραφίας, της ενδιαφέρουσας σκηνοθετικής ματιάς και της εμπνευσμένης μουσικής επένδυσης και με όχημα τις άρτιες ερμηνείες από το σύνολο του cast, η δημιουργός μας ξεδιπλώνει έναν αριθμό από χαρακτήρες, χωρίς να εκβιάσει τα συναισθήματά μας για αυτούς. Ο θεατής φεύγει από την αίθουσα έχοντας συμπαθήσει κάθε έναν από αυτούς.
Έλενα Χριστοπούλου
2017-11-18
...ο «Γιος της Σοφίας» αξιοποιεί το μαγικό ρεαλισμό για να εκφράσει πολύ απτές πραγματικότητες - για τις διαφορετικές μορφές αγάπης, τις γκρίζες περιοχές ανάμεσα στο καλό και το κακό και την αιώνια αναζήτηση της οικογένειας των ονείρων μας. Μια αληθινή, γλυκόπικρη διαδρομή.
Dimitris Dx
...η Ψύκου ... αποδεικνύει ότι δεν αρκείται μόνο σε μια έξυπνη ιδέα αλλά ότι μπορεί και να αφηγηθεί με συνέπεια και συναισθηματική απόδοση μια ολοκληρωμένη, ρεαλιστική αλλά και μαγικά εμποτισμένη ιστορία γύρω από το τέλος του παραμυθιού, το τέλος της αθωότητας, το τέλος του ονείρου και το "Wild Dances" της Ρουσλάνα, που χαρίζει στην ταινία και την πιο συγκινητική στιγμή της.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Μπορεί να φαντάζει περισσότερο σαν ένα όνειρο παιδικού άγχους που προσπαθείς να θυμηθείς παρά σαν μια διαυγή αποτύπωση της διαδικασίας του να μεγαλώνεις σε έναν ξένο τόπο, αλλά σε κάθε περίπτωση η ταινία της Ψύκου δεν παύει να είναι τίποτα λιγότερο από μοναδική.
Τατιάνα Καποδίστρια
Το σενάριο είναι αναμφίβολα το μεγάλο ατού της ταινίας. Γιατί δίπλα στα μείζονα διαχρονικά ζητήματα της ενηλικίωσης (η Σοφία, εκτός των άλλων, είναι απόμακρη, ανίκανη να εκφράσει την αγάπη της προς τον γιό της), η Ψύκου ρίχνει στο μείγμα και πολλά επικαιρικά στοιχεία, που καταφέρνουν όχι μόνο να γειώσουν την πλοκή χωροχρονικά, αλλά και να της δώσουν μια έντονα παραβολική διάσταση.
Αγγελική Στελλάκη
Η χρήση στοιχείων σουρεαλισμού ή παραμυθιού, καθώς και η μουσική που παραπέμπει σε νανούρισμα δημιουργούν υπνωτιστικό αποτέλεσμα που ίσως να κουράσει κάποιους θεατές, αλλά σίγουρα θα γοητεύσει άλλους. Παράλληλα, μέσα από τους συμβολισμούς του παραμυθιού μιλά για τη δύσκολη διαδικασία της ενηλικίωσης και τη βία. Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με ψυχρό τρόπο, οι χαρακτήρες της ταινίας τοποθετούνται στο μικροσκόπιο και ανατέμνονται.
Άγγελος Πολύδωρος
Ενδιαφέρουσα ταινία και μια αρκετά καλή ερμηνεία του Θανάση Παπαγεωργίου, στο ρόλο μιας αντιφατικής κατά βάθος προσωπικότητας, ενώ καλοί είναι ο μικρός Βίκτορ Κόμουτ, με το αινιγματικό ύφος και η Βάλερι Τσεπλάνοβα, ως Σοφία.
Δωροθέα Ανδρικάκη
Διάλογοι αραιοί, ουσιαστικοί, χωρίς αχρείαστες εξάρσεις, που εκφράζουν μόνο τα απαραίτητα αφήνοντας το θεατή να ενώσει τι τελείες ( αρετή μάλλον σπάνια για ελληνική ταινία). Ωστόσο από ένα σημείο και μετά το έργο της Ψύκου, θαρρεί κανείς ότι κάνει μια αυτάρεσκη βουτιά στη σημειολογία του και οριακά καταφέρνει να μη χαθεί στην πληθώρα των συμβολισμών του, εις βάρος της ουσίας του.
Τάσος Ντερτιλής
Και μπορεί η ταινία της Ελίνας Ψύκου να έχει κυρίως Ελληνική εθνικότητα αλλά κοιτάζει τη χώρα από απόσταση αφού σ αυτήν η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μια ξένη και αλλόκοτη χώρα, που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις στα μάτια του μικρού Μίσα. Κάτι που ίσως κοστίσει σ αυτή την άρτια και καλοσκηνοθετημένη διεθνή συμπαραγωγή το εγχώριο κοινό της.
Λήδα Γαλανού
2017-11-12
Συνδεδεμένα σαν παζλ, τα παραμύθια των παιδιών, των ενηλίκων, των χωρών, των θρησκειών, της παράδοσης, της ελληνικής φιλοξενίας, του τρόμου στήνουν το σκηνικό για ένα δράμα πανέμορφο αισθητικά και σκληρό, με μια ενδιαφέρουσα απαλότητα.
Πάνος Γκένας
2017-11-14
...ένα σκοτεινό παραμύθι για την οικογένεια, τις μητρικές-νεράιδες και τους θετούς-δράκους, ο «Γιος της Σοφίας» είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες της χρονιάς.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2017-11-16
Ο «Γιος της Σοφίας» δεν είναι ακριβώς μια ταινία για την ενδοοικογενειακή βία, σίγουρα όμως είναι μια βίαιη ταινία, με θύμα ένα 11χρονο παιδί που δεν ζητεί τίποτε και είναι αναγκασμένο να έρθει αντιμέτωπο με όλους και με όλα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-11-10
Με αρκετές εικαστικές ιδέες, η Ψύκου χειρίζεται τρυφερά τον βασικά βουβό εφιάλτη του Μίσα, τον πλαισιώνει με την έμπειρη Βάλερι Τσεμπλάνοβα και τον πολύτιμο Θανάση Παπαγεωργίου, αν και δεν αποφεύγει τη δραματική φθορά που προκαλούν οι αργοί της ρυθμοί.
Δημήτρης Μπαμπούλης
Το Son of Sofia είναι μία ταινία τεχνικά προσεγμένη και με καλή αίσθηση. Το περιεχόμενο της τραβάει το ενδιαφέρον του θεατή να το εξετάσει αλλά καθώς το εξετάζει θα ανακαλύψει κάποια μηνύματα κάπως ακραία που δεν δικαιολογούνται εν έτει 2017. Επίσης, η επιδίωξη της δημιουργού να κάνει κάτι το καλαίσθητο και «κουλτουριάρικο» την οδηγεί μάλλον ακούσια στην υπερβολή σε σημείο που κάποιος απαιτητικός θεατής ίσως να κουραστεί.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Η σκηνοθέτρια, που είχε δείξει το ταλέντο της με την προηγούμενη ταινία της, «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά», σίγουρα διαθέτει μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ματιά, εκείνο όμως που λείπει, τη φορά αυτή, από την ταινία της είναι ένα πιο σφιχτοδεμένο σενάριο...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-11-06
Η εικαστική σύνθεση των φροντισμένων κάδρων της σκηνοθέτιδας είναι το μεγάλο ατού της ταινίας (εξαιρετική η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Διονύση Ευθυμιόπουλου) ενώ η κωμική αποσυμπίεση κάποιων δραματικών σεκάνς έχει αποτέλεσμα. Στο κομμάτι της σκιαγράφησης των χαρακτήρων, κάποιοι ήρωες (η Σοφία, ο Μίσα) αποδίδονται με ρεαλιστικά μεγέθη αλλά δεν λείπουν και οι αστοχίες.
Απόστολος Κίτσος
Φιλόδοξη μεν, αλλά και κάπως άνιση η προσπάθεια της δημμιουργού που όσο συνομιλεί με τον μαγικό ρεαλισμό και υφαίνει ορισμένες πολύ όμορφες σκηνές, δείχνει μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνατότητές της και αξιοθαύμαστο έλεγχο του υλικού της, αλλά και του ύφους που αποτυπώνει στο κινηματογραφικό πανί. Από ένα σημείο και έπειτα όμως και σε αντιπαράθεση με τις εξαιρετικές μινιμαλιστικές ερμηνείες μητέρας και γιου (δεν ισχύει το ίδιο για την γραφική φιγούρα του παραμυθά συζύγου), η ζέση της για το μαξιμαλιστικό και το γκροτέσκο θολώνει την ραφινάτη μέχρι τότε αφήγηση και αποδυναμώνει το -τελικά αποπροσανατολιστικό- φινάλε.
Χρήστος Μήτσης
2017-11-08
Η σκηνοθεσία αποδίδει λιτά την κλειστοφοβική αίσθηση, ο σχολιασμός της αόρατης βίας που κυοφορεί η οικογενειακή πραγματικότητα είναι εύστοχος, το σεναριακό στήσιμο της δραματικής κορύφωσης όμως είναι φανερά αδύναμο, αφήνοντας μια αμήχανη μεν, γλυκά αισιόδοξη δε τελική αίσθηση.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2017-11-04
Θέλω να πω, σοφόν το σαφές. Θέλω να πω, καλός ο μαξιμαλισμός, αλλά κάπου γκόσαμε. Θέλω να πω, έτρεμα με την ιδέα ότι στο πλαίσιο του τεχνητού «είμαστε με τους καταπιεσμένους μετανάστες και εναντίον του εθνικόφρονα, παπάρα γέρου» περίμενα πως κάποιο από τα καλόπαιδα, ιδίως ο Βίκτωρ, θα... βίαζε τον ημιπαράλυτο παππού. Όπως ακριβώς από τη σκηνή του φόνου και μετά στον «Παρασκευά» χάνει το παιχνίδι, έτσι κι εδώ την παθαίνει με τον ίδιο τρόπο! Κρίμα. Το θετικό είναι πως ταλέντο υπάρχει.
vandimir
Πνιγηρό, κλειστοφοβικό φιλμ, αργό στην εξέλιξή του, ενώ είναι καλογυρισμένο και πετυχαίνει καλές ηθοποιίες και ενώ αναδεικνύει τα πολλά προβλήματα της πρώτης γενιάς (υποχρεωτικών) μεταναστών, μπορώ να πω ότι μάλλον με κούρασε.
Ηλίας Φραγκούλης
2017-11-02
Ανύπαρκτο σενάριο, αν και με κάποιες έξυπνες σκηνές, δόσεις χιούμορ ή «ψυχρής» συγκίνησης που δεν ακουμπάνε τον θεατή, κατατονική ατμόσφαιρα στο σύνολο του έργου, το οποίο (επιπλέον) αρνείται να κατανοήσει τους όποιους κανόνες φιλμικής οικονομίας (βλέπε και διάρκεια).
