Μην Ενοχλείτε, Παρακαλώ!(2014)

(Une Heure De Tranquillite) | Πρώτη προβολή: 04-06-2015

Σίγουρα η ταινία δεν έχει μόνο καλές στιγμές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χάνει το ενδιαφέρον της. Ακόμα και όταν μερικές καταστάσεις γίνονται πολύ προβλέψιμες και ειδικά όταν 1-2 πραγματάκια αποκαλύπτονται νωρίτερα από ότι πρέπει.

Το έργο, πρώην θεατρικό, κινείται γλυκά και ανάλαφρα και ο Κριστιάν Κλαβιέ (που δεν μας είναι γνωστός μόνον από το «Θεέ μου τι σου κάναμε;», αλλά έχει υποδυθεί τον Αστερίξ εναντίον Κλεοπάτρας και εναντίον Καίσαρα) είναι εκφραστικός, ως εκνευριστικός και αρκετά σπαστικός ατομιστής, και κρατάει πάνω του την ταινία.

Θα ειδωθεί ανάλαφρα και θα ξεχαστεί σχετικά σύντομα, αλλά πρώτα θα έχει λειτουργήσει με τον τρόπο που πρέπει.

Συμπαθητική γαλλική κωμωδία που θα σας προκαλέσει γέλιο σε μία έξοδο σε θερινό σινεμαδάκι -αλλά σίγουρα δεν θα σας απασχολήσει παραπάνω.

Θεατρικών καταβολών ταινία του Πατρίς Λεκόντ, η οποία έχει στιγμές υπερβολής, αλλά μπορεί να προκαλέσει γέλιο στον θεατή με την απιθανότητα των καταστάσεων.

Άλλοτε γελάς με την ψυχή σου με τα παθήματα του εγωιστή και μονομανή Μισέλ (Κριστιάν Κλαβιέ, ο γνωστός κινηματογραφικός Αστερίξ, αλλά και ο σταρ του περυσινού σουξέ «Θεέ μου, τι σου κάναμε;») κι άλλοτε κουράζεσαι με το «στρίμωγμα» και την ανακύκλωσή τους εντός του ιδίου πλάνου θεατρικώ τω τρόπω, όσο καλά κι αν ξέρει να συντονίζει ο έμπειρος Πατρίς Λεκόντ την υστερία.

Καθώς τα φαρσικά κλισέ διαδέχονται το ένα το άλλο, ο Λεκόντ επιβάλλει ένα στακάτο κωμικό τάιμινγκ και περιγράφει μερικές πραγματικά­ αστείες καταστάσεις, καυτηριάζοντας την υποκρισία του γαλλικού κοινωνικού καθωσπρεπισμού. Δέσμιος του παλιομοδίτικου σεναριακού υλικού του όμως, μένει μόνο σε επιφανειακές παρατηρήσεις και παγιδεύεται σε έναν κύκλο εύκολων παρεξηγήσεων και (υπερ )βολικών συμπτώσεων.

Η πλοκή τα κάνει μούσκεμα, με υπερβολές και ευκολίες που υπονομεύουν μερικές πραγματικά αστείες στιγμές του έργου, όπως η αμήχανη αποκάλυψη του Πολωνού και η αντίδραση των υπολοίπων.

Απόλυτα παλιομοδίτικο, σχεδόν σαν ελληνική κωμωδία του '50, μα ούτε καν τόσο αστείο, το φιλμ του Λεκόντ υπήρξε μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του και πιθανότατα να βρει κι εδώ ένα κοινό που να απολαύσει το χιούμορ του. Ενα κοινό που μάλλον δεν δυσκολεύεται να γελάσει με την πιο βασική εκδοχή ενός αστείου που δυστυχώς δεν είναι τόσο πετυχημένο όσο νομίζει.

Μια ταινία που είχε υπερβολική ανάγκη την άμεση ανταπόκριση του θεατή στους χαρακτήρες, κάτι που δεν συμβαίνει εδώ λόγω κουραστικής σκηνοθετικής φόρμας.

Εν ολίγοις, αν η αποστολή αυτής της ταινίας ήταν να σε φέρει στα όρια της υστερίας, όπως συμβαίνει και με τον ήρωα, σχεδόν τα καταφέρνει (ας όψεται η μικρή της διάρκεια)...