Ζάμα(2017)
(Zama) | Πρώτη προβολή: 18-01-2018
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2018-01-18
Το σινεμά της Μαρτέλ δεν δίνει ποτέ απαντήσεις, αλλά αφήνει μέσα από τις ελλειπτικές, αλλά αισθητικά άψογες εικόνες του, ήρωες και θεατές μετέωρους κι υπνωτισμένους να αποφασίσουν αν και πόσο θέλουν να προσεγγίσουν και να αποκωδικοποιήσουν ένα έργο αινιγματικό κι απροσπέλαστο, αλλά σε κάθε περίπτωση γοητευτικό και πανέμορφο.
Λήδα Γαλανού
2018-01-20
Με τη βοήθεια του Ρούι Πόκας, διευθυντή φωτογραφίας του «Tabu», η Μαρτέλ στήνει ένα μεγαλούργημα για υπομονετικούς και πρόθυμους θεατές, διαφανές σαν αέρινη κουρτίνα, πίσω από την οποία το ένστικτο είναι βασιλιάς, με τέτοια φυσική ομορφιά και ανθρώπινη ακρότητα που κόβει την ανάσα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-01-16
Οι μαγευτικές της εικόνες, η μουσική της, οι ήχοι, τα πρόσωπα (τόσο εκείνα των Ισπανών κατακτητών όσο κι εκείνα των καταπιεσμένων ιθαγενών), μια συνεχώς σε κίνηση κάμερα που χαϊδεύει, συχνά ερωτικά, τα πρόσωπα και τα κορμιά, η σκληρή απάνθρωπη εικόνα μιας υπό αποικιοκρατικό καθεστώς χώρας και γενικά η σκηνοθετική προσέγγιση, δοσμένη με εκπληκτική ελλειπτικότητα, όλα αυτά σε ακολουθούν, σχεδόν, θα έλεγα, σε στοιχειώνουν, από τη στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Λουκάς Κατσίκας
2018-01-14
Μια σπουδή πάνω στην αδράνεια και την απραξία, την τυραννία των προσδοκιών, την αγωνία του χρόνου και τον φόβο της απώλειας του εαυτού.
Πάρις Μνηματίδης
Δεν είναι φτιαγμένο για να αρέσει στο ευρύ κοινό, όμως όσοι αρέσκονται σε ένα σινεμά πέρα από συνταγές θα βρουν στο "Zama" μια ευχάριστη έκπληξη, μια απόδειξη ότι ο αποκαλούμενος κινηματογράφος του δημιουργού ζει και βασιλεύει.
Dimitris Dx
Όσοι εκτίμησαν την Ακέφαλη Γυναίκα της Martel, μπορούν να προχωρήσουν ελεύθερα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-01-08
Η αυθεντικότητα των προθέσεων, η ώριμη ματιά και κυρίως το ξεχωριστό άγγιγμα της Μαρτέλ (που σαφώς και δεν απευθύνεται στην πλατιά μάζα) κάνει την παρακολούθηση του φιλμ, που βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Αντόνιο Ντι Μπενεντέτο, σκέτη εμπειρία.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-01-10
...το περιβάλλον της Παραγουάης ξεπροβάλλει ως τόπος υπαρξιακής αγωνίας για έναν χαρακτήρα που δεν κερδίζει ακριβώς τις εντυπώσεις με τα προσόντά του, δεν είναι καν αντι-ήρωας, αλλά δεν περνά ούτε δευτερόλεπτο απαρατήρητος. Ιδιαιτέρως ιδιαίτερη φάση.
Χρήστος Μήτσης
2018-01-12
Ένα σπουδαίο μυθιστόρημα του Αντόνιο ντι Μπενεντέτο γίνεται στα χέρια της Λουκρέσια Μαρτέλ («Άγιο Κορίτσι») ένας υπνωτιστικός υπαρξιακός εφιάλτης αργών, τελετουργικών ρυθμών, ο οποίος απευθύνεται σε ένα υπομονετικό σινεφίλ κοινό.
Τατιάνα Καποδίστρια
Η προτίμηση της Μαρτέλ στην ονειρική φόρμα έναντι της σαφούς αφήγησης, καθώς και η κουραστική, μονότονη δομή των πρώτων 70' της ταινίας, αποδυναμώνουν το δυνατό, 20λεπτο φινάλε που «τριπάρει» στην καρδιά της ζούγκλας.
Τάσος Ντερτιλής
Το δυσνόητο των ιστορικών περιστάσεων που περιγράφονται για το μη λατινόφωνο κοινό, κάνει την ταινία να μοιάζει σαν να κάνει κουραστικούς κύκλους γύρω από τον βυθισμένο στην υπαρξιακή απελπισία ήρωά της. Χωρίς αφηγηματικές κορυφώσεις, κρατά το ενδιαφέρον αυστηρά με την προσεγμένη εικαστική σύνθεση κάθε πλάνου.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-01-06
Η ιδιότυπη και ιδιόρρυθμη στις αφηγηματικές της επιλογές Αργεντινή σκηνοθέτις Λουκρεσία Μαρτέλ επιστρέφει μετά από εννιά χρόνια απουσίας με ένα αργό, ατμοσφαιρικό, ελλειπτικό, σχεδόν σχιζοφρενικό ως προς τη διαφορά φάσης ανάμεσα στο μακρύ πρώτο και στο σαφώς πιο ενδιαφέρον δεύτερο μέρος, πορτρέτο ενός ανθρώπου που δεν βλέπει την ώρα και τη στιγμή να εξαφανιστεί από μια δυσμενή, δυσβάσταχτη εμπειρία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-01-04
Μια μαρτυρική περιπλάνηση που ναι μεν έχει κάτι το ονειρικό αλλά μπορεί να γίνει εξαντλητική για έναν θεατή μη εξοικειωμένο σε αυτού του είδους τον κινηματογράφο.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Τελειώνοντας να κάνω το ρεζουμέ: όμορφη ταινία για να τη δεις, πολύ ερμητικά κλεισμένη στο σύμπαν της για να την καταλάβεις. Αν νιώθετε περιπετειώδεις και δεν σας κάνουν κάτι οι «κανονικές» ταινίες, ορμήξτε!
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Σε αργούς ρυθμούς με μια καλή φωτογραφία βασανιστικά υπομένεις να έρθει το τέλος και να βγεις από την αίθουσα για να πάρεις αέρα.
Νίκος Παλάτος
2018-01-02
Πάσχετε από αϋπνίες; Δίνετε rendezvous με τον Μορφέα, αλλά ο άτιμος συνεχώς σας ξεγελά και δεν εμφανίζεται ποτέ την ώρα που πρέπει; Τώρα υπάρχει λύση! Λέγεται «Zama». Μπορεί να ακούγεται σαν χάπι, χορηγείται όμως υπό τη μορφή σκληρού art-house στους κινηματογράφους της χώρας.
