Χορωδία(2014)

(Boychoir) | Πρώτη προβολή: 25-06-2015

Αν και δεν κρύβει το μελοδραματικό της χαρακτήρα και το ελπιδοφόρο μήνυμα –που ενδέχεται να προσληφθεί και ως υπερβολικά αισιόδοξο-, δεν ξεφεύγει από τα καθιερωμένα σεναριακά μονοπάτια που αυτές οι ταινίες έχουν χαράξει προ πολλού.

Το αποτέλεσμα είναι μέτριο, καθώς οι σχέσεις του Stet με τους συμμαθητές του δίνονται με έναν ιδιαίτερα σχηματικό τρόπο (σε στυλ καλοί-κακοί) ενώ η κόντρα μεταξύ των καθηγητών σχετικά με το μέλλον του αγοριού στη χορωδία, φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά που θα καταλήξει.

Συμπαθητική ταινία για την επιδίωξη ενός ονείρου, αλλά όχι κάτι πρωτότυπο. Ο Ντάστιν Χόφμαν φέρνει πάντα μία ιδιαίτερη ποιότητα στους ρόλους του.

Είναι αδύνατον να κάνεις γαργάρα τον mini κόμπο στον λαιμό σου καθώς η μελαγχολία δίνει το ηχόχρωμα στους αποχαιρετισμούς αυλαίας.

Βασισμένος τώρα σε ένα πρώτο υλικό του Μπεν Ρίπλεϊ (σεναριογράφος του περιπετειώδους θρίλερ «Τα Τελευταία 8 Λεπτά» ), ο 52χρονος Καναδός υπογράφει μια αρμονικότατη μεν, απόλυτα προβλέψιμη και κινηματογραφικά μονότονη δε ιστορία ενηλικίωσης, η οποία παραλλάσσει χωρίς σπίθα έμπνευσης το απόλυτα ξεχειλωμένο στόρι του «αυστηρός, μα δίκαιος μέντορας – ταλαντούχος, αλλά ατίθασος μαθητής».

Ο Ζιράρ ξέρει να κάνει ένα όμορφο, στρογγυλό σινεμά και οι ηθοποιοί του παραδίδουν ακριβώς τις ερμηνείες που περιμένεις, όμως το φιλμ ακόμη κι αν δεν χτυπά σχεδόν ποτέ λάθος νότες, δεν παύει να μοιάζει με μια υπερβολικά γνώριμη μελωδία, που κατά βάθος έχεις κουραστεί να ακούς.

Μην ψάξετε να βρείτε λάθος στον τρόπο που κινηματογραφεί ο Girard, τα πάντα είναι δεμένα ως υλικό, απλά πάρτε μαζί κι ένα μαξιλάρι για καλό και για κακό...