Happy Birthday(2017)

Πρώτη προβολή: 10-05-2018

Μια από τις καλύτερες (μαζί με τις "Γραμμές" του Μαζωμένου), τις πιο οργανωμένες,δοσμένες με ευαισθησία και τρυφερότητα, αλλά και σωστή σκέψη, ελληνικές ταινίες της φετινής χρονιάς.

Ο σκηνοθέτης μένει προσηλωμένος στον στόχο του, αφηγείται μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος -πράγμα που έχει καταλήξει να είναι σπάνια αρετή στο ελληνικό σινεμά- και διαθέτει ενδιαφέρουσες ερμηνείες από τους Δημήτρη Ήμελλο, Μυρτώ Αλικάκη και Νεφέλη Κουρή.

Ο Δημήτρης Ήμελλος και η Νεφέλη Κουρή, έχοντας παίξει μαζί αρκετές φορές στο θέατρο, συνάδουν υποκριτικά, μιλώντας αναγκαστικά γλώσσες διαφορετικών γενεών στο Happy Birthday. Παρά το σεναριακό ενδιαφέρον, η ταινία υπολείπεται σε σκηνοθετικό δυναμισμό και αμβλύνει την κλιμάκωση της έντασης.

Η δύσκολη - συχνά προφανής, αν και με τις ιδέες της συνεχώς στη σωστή θέση - διαδρομή της σχέσης ενός πατέρα με την κόρη του στην ταραγμένη Ελλάδα του σήμερα, μέσα από τη ματιά του Χρίστου Γεωργίου.

Μια επαναστατημένη 16άρα και ο ΜΑΤατζής πατέρας της επιχειρούν να γεφυρώσουν το ηλικιακό και ιδεολογικό χάσμα που τους χωρίζει, σε αυτή την σφιχτοδεμένη, συμπαθητική αλλά όχι αξιομνημόνευτη ταινία.

Ο Γεωργίου στήνει ένα πρώτο μέρος της ταινίας του με εξαιρετική λεπτότητα στις ερμηνείες, συναρπαστικές σκηνές ταραχών και πλήθους, τολμώντας να κοιτάξει στα μάτια σχέσεις σύνθετες μέσα σε μια χώρα αφιλόξενη. Αυτή την ένταση, από καθαρή προσωπική αισιοδοξία και οπτιμισμό, λειαίνει υπερβολικά στο δεύτερο μέρος του φιλμ, χάνοντας στην πορεία τις αιχμές που δίνουν στην ταινία τη δύναμή της.

Πατέρας αστυνομικός και έφηβη κόρη εξεγερμένη σε εγχώριο καλοστημένο οικογενειακό δράμα που όμως πάσχει σεναριακά.

Παρά τις δυνατές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές, τη στιβαρή πλανοθεσία και τη θαυμάσια μουσική του Κωνσταντή Παπακωνσταντίνου, η ιστορία αποδίδεται κάπως σχηματικά και χωρίς την έκπληξη που θα τη βοηθούσε να «πετάξει», να γίνει κάτι πραγματικά το απρόβλεπτο.

Αναζητάμε μια τιμιότητα κάτω από τη θολούρα των διαλόγων, τη θολούρα του σεναρίου, τη θολούρα των προθέσεων. Ε, δεν βγαίνει. Η Νεφέλη Κουρή και ο Δημήτρης Ημελλος, πάντως, προσπαθούν.

Αφηγηματικά η ταινία κυλάει αβίαστα αλλά σε κάποια σημεία το δράμα βαραίνει αναίτια. Χρήσιμη η κωμική εκτόνωση του σεναρίου (ο βόθρος που πέφτουν πατέρας και κόρη) και άψογο το πρωταγωνιστικό ντουέτο στη δουλειά του.

Ο Χρίστος Γεωργίου με ένα επιπόλαιο και εντελώς σχηματικό σενάριο περιγράφει την ούτως η άλλως δύσκολη σχέση πατέρα και κόρης, χρησιμοποιώντας δυο πρόσωπα, έναν ΜΑΤατζή αστυνομικό και μια έφηβη "επαναστάτρια" με έναν εντελώς απλοϊκό τρόπο, ενώ αφήνει ελάχιστο χώρο στο φιλότιμο πρωταγωνιστικό δίδυμο (υποψήφιο στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου) να αναδείξει μια αληθινή σχέση και οικεία συναισθήματα.

Δράμα χαμηλότονα ρεαλιστικό όταν επικεντρώνεται στους χαρακτήρες, αλλά σχηματικό, πομπώδες και διδακτικό όταν σχολιάζει την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ταινία έχει χάσει το στοίχημα με την «πραγματικότητα», πέφτει στο κενό της αφήγησης και γκρεμίζεται. Οι τρεις ηθοποιοί, ο αστυνομικός των ΜΑΤ, η κόρη του και ο φίλος της, κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για να αναδείξουν τους χαρακτήρες, όμως δεν είναι αυτό αρκετό. Το μοντάζ δεν μπορεί να μας δείξει αυτές τις αντιθέσεις που θα δομούσαν τους χαρακτήρες, είναι άνευρο και απλά περιγραφικό. Η σκηνοθεσία περιορίζεται σε μία απλή αφήγηση χωρίς βάθος και καλλωπιστικά στοιχεία.

Λίγο «η δουλειά δεν είναι ντροπή», λίγο «το χάσμα των γενεών», λίγο εκδρομή στην εξοχή, κάπου ανάμεσα χάθηκε η ιστορία και ο σκοπός τούτου του φιλμ, που εξελίσσεται αμήχανα, άνοστα και μέσα στην επιπολαιότητα σχηματικών χαρακτήρων και καταστάσεων.