Βασιλικοί Γάμοι(2017)

(L'Échange des Princesses) | Πρώτη προβολή: 17-05-2018

Μια αλλόκοτη ιστορία, όχι και τόσο γνωστή καθώς μάλλον δεν είναι από αυτές που διδάσκονται στα θρανία, μεταφέρεται στο σινεμά με τη βασιλική μεγαλειότητα που της αρμόζει αλλά και με συναισθηματική ψυχρότητα που προσομοιάζει με αυτήν των ηρώων του.

Αυτό που σε κερδίζει από την πρώτη κι όλας στιγμή σε αυτή την ταινία, είναι η εικόνα της. Η πιστή αποτύπωση εποχής που κάνουν τα κάδρα της να μοιάζουν βγαλμένα από πίνακες. Σε αυτό έχουν συνδράμει πολλές επιμέρους κατηγορίες της παραγωγής.

Με επιμέρους συστατικά στοιχεία που ξεπερνούν κατά πολύ το τελικό σύνολο, το «Βασιλικοί Γάμοι» απαιτούσε ένα σκηνοθέτη με πιο συγκροτημένο και μεγαλόπνοο όραμα κι αν τελικά παραδίδεται στη λήθη, όπως η ιστορία που αφηγείται, αυτό δε σημαίνει ότι δεν προσφέρει στιγμές (αισθητικής κυρίως) απόλαυσης. 

Πολλά στιγμιότυπα είναι δοσμένα λιτά, με σκοτεινή φωτογραφία και υπόγειο χιούμορ που έχει ως στόχο την ανάδειξη της τραγωδίας να θυσιάζεται η παιδική αθωότητα προκειμένου να βρουν στόχο οι μηχανορραφίες των παλατιών. Βέβαια οι δυνατές και καλές προθέσεις δεν φτάνουν για να γίνει το φιλμ ξεχωριστό.

Εικαστικά άρτια, αλλά αδύναμη κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου της Σαντάλ Τομά, η μονότονη σκηνοθεσία και οι απόμακροι χαρακτήρες της οποίας παραπέμπουν σε δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ.

Το πολιτικό συνοικέσιο εμπνέει τον Μαρκ Ντιγκέν για μια πέρα για πέρα ακαδημαϊκή «φέτα» γαλλικού κινηματογράφου, μυθιστορηματικού στον λόγο, θεατρικού σε στήσιμο και ζωγραφικού στην πολύ προσεγμένη φωτογραφία, που βασικά ποντάρει στους ηθοποιούς και το στόρι.

Αν δηλώνεις fan των ιστορικών δραμάτων και είχες από πάντα μια κρυφή, φετιχιστική αγάπη για την cult σειρά του Alter (το θυμάσαι το Alter, έτσι;) «Η Λίμνη των Στεναγμών», με τον Τάσο Χαλκιά στον ρόλο του Αλή Πασά (τι έχουμε ζήσει...), τότε το φιλμ του Ντουγκέν – μαζί και η ξώφαλτση, ελληνικού τύπου «τηλεοπτικίλα» του – είναι σίγουρα για εσένα.

Λογικά πάντως από τούτο εδώ μπήκαν οι βάσεις της επανάστασης του 1789.