Το Ταλέντο(2017)

(Le Brio) | Πρώτη προβολή: 17-05-2018

Άλλη μια σύγκρουση γενεών και κουλτούρας, αλλά αυτή τη φορά διανθισμένη με σύγχρονα θέματα, όπως η μετανάστευση, η αφομοίωση των μεταναστών από τη χώρα υποδοχής, ο ρατσισμός, οι σχέσεις καθηγητών – φοιτητών, η σεξουαλική παρενόχληση («μη με αγγίζετε όταν μου μιλάτε») και φυσικά έκθεση στο διαδίκτυο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Συνειδητά, ευτυχώς, τοποθετημένη στο σήμερα, η ταινία του Ιβάν Ατάλ καταφέρνει και να αποτυπώσει τις κοινωνικές εντάσεις στη σύγχρονη Γαλλία και να είναι ταυτόχρονα χαριτωμένη.

Τολμηρό σκηνοθετικά αλλά και σεναριακά να επανέρχεται ένα θέμα χιλιοειπωμένο -άλλωστε άλλη ταινία όπως το Dead Poets Society, δεν θα υπάρξει, ούτε ο Attal έχει τέτοιο στόχο- αλλά το Le Brio αποτελεί την απόδειξη πως η δυναμική μεταξύ των ηθοποιών παίζει τεράστιο ρόλο στο να πετύχει ένα εγχείρημα.

Σωστός ρυθμός, δυναμικό μοντάζ, ιδιαίτερο σάουντρακ που ανοίγει και κλείνει με το κλασσικό Inner City Blues του Μάρβιν Γκέϊ και ένα Παρίσι μουντό και ψυχρό να αναδίδει μια αίσθηση πολυτελούς παγίδας που κυκλώνει την μελαμψή επίδοξη δικηγόρο και πλήρως ενταγμένη πολίτη της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Το ωραίο με αυτή την ταινία είναι ότι οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες της δεν θα αλλάξουν απαραιτήτως τις απόψεις τους για να καλυτερεύσουν ως άνθρωποι όπως ορίζουν τα κλισέ σε αυτές τις ιστορίες, κυρίως έτσι όπως τις χειρίζεται ο αμερικανικός κινηματογράφος. Ενώ οι δύο αυτοί τόσο διαφορετικοί άνθρωποι θα πάρουν κάτι ο ένας από τον άλλον, στην πραγματικότητα τα χνότα τους δεν θα ταιριάξουν ποτέ. Ο Ατάλ χειρίζεται πολύ έξυπνα τη σχέση τους.

Είναι τόσο απολαυστική και καλοπαιγμένη η συγκρουσιακή χημεία ανάμεσα στον υπερσυντηρητικό, ρατσιστή καθηγητή Νομικής Μαζάρ, και της υπερήφανης, αραβικής καταγωγής μαθήτριάς του, της Νιλά, από το φτωχό προάστιο του Κρετέιγ, που η σχηματική φόρμουλα ενός δράματος γεμάτου από τα κλισέ που συνήθως συνοδεύουν τη βαθμιαία προσέγγιση δύο ανθρώπων με διαμετρικά αντίθετες πολιτιστικές αναφορές ξεχνιέται μέσα στη δραματική και κωμική ανταλλαγή πυρών.

Απίθανο το δέσιμο, σημείο κλειδί άλλωστε για την επιτυχία του έργου, του πρωταγωνιστικού ντουέτου, που το ορίζουν ο τόσο έμπειρος και εκ των κορυφαίων ερμηνευτών του Φραντσέζικου σινεμά ever, Daniel Auteuil και η νεαρή Αραβοκοψιά Camelia Jordana, που πανάξια για την ερμηνεία της, κατέκτησε ένα από τα πλέον δημοφιλή Cesar, εκείνο της πιο ελπιδοφόρας νέας ηθοποιού!

Πρωτοετής Γαλλίδα φοιτήτρια αραβικής καταγωγής μαθαίνει τα μυστικά της ρητορικής δίπλα στον οριακά μισάνθρωπο και ρατσιστή καθηγητή της, σε αυτή την συμπαθητική, καλοπαιγμένη, αλλά, τελικά, κάπως βαρετή ταινία.

Ο Ντανιέλ Οτέιγ ρητορεύει αφοριστικά και η Καμέλια Τζορντάνα (Σεζάρ Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού) μαθαίνει κρατώντας τις κόντρες της σε μια κομψή όσο και εντελώς κλισεδιάρικη κομεντί.

Ο Yvan Attal βάζει ως άξονα την σχέση μαθητή και δασκάλου και στήνει μια καλοπαιγμένη δραμεντί καταγράφει με λεπτό χιούμορ αλλά και με μερικές σεναριακές ευκολίες τις πολλαπλές εκφάνσεις του ρατσισμού στην καθημερινότητά μας...

Η απουσία σκηνοθετικής τόλμης και η επιλογή αφηγηματικών ευκολιών μεταφράζονται σε μια ακίνδυνη πλοκή, που εξελίσσεται ράθυμα, προβλέψιμα και με στόχο την εύκολη συγκίνηση.

Το fan club του Οτέιγ θα επικροτήσει αλλά ο monsieur δείχνει κάπως υπό κράτηση, όχι τόσο στην τήβεννο όσο ως δευτεραγωνιστής. Οι πιτσιρικάδες των multiplex χωρίς μορφωτικά ενδιαφέροντα, αν τους υποχρεώσεις να το δουν ολόκληρο, θα προσαχθούν για προσβολή έδρας. «Γαμώ την καταδίκη μου!» περίπτωση αν δεν αντέχεις (ή ελέω της ντόπιας διανομής έχεις γκώσει απ') τα tricolore.

Σχηματική, ελαφριά κοινωνική ταινία για την πολιτική ορθότητα και την ουσία της δημοκρατίας, που επωφελείται μόνο από την, υποψήφια για Σεζάρ, στιβαρή ερμηνεία του Οτέιγ.