Τερματικός Σταθμός(2018)
(Terminal) | Πρώτη προβολή: 24-05-2018
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2018-05-20
Με επιρροές παλιών φιλμ νουάρ, σύγχρονων φιλμ όπως το Sin City, τη λογοτεχνία του Lewis Carroll, φιλοσοφικές αναζητήσεις διαφόρων τάσεων, το φιλόδοξο αρχικά Terminal μπερδεύεται χωρίς λόγω, σ' ένα συνονθύλευμα πραγμάτων, δίχως εν τέλει να καταλήγει κάπου.
Δημήτρης Μπαμπούλης
Είναι μία ταινία με αρκετές επιρροές, δανείζεται στοιχεία από άλλους δημιουργούς και αυτό είναι το μεγαλύτερο της μειονέκτημα, καθώς μπερδεύει πολύ τον θεατή και τον απωθεί.
Xenia Kousiniori
Είναι ένα μέτριο, σκοτεινό θρίλερ μυστηρίου με στοιχεία νουάρ, με κλισέ πλοκή, εντυπωσιακά πλάνα και αδιάφορες ερμηνείες, ωστόσο, σαν σύνολο παρουσιάζει ένα γενικότερο ενδιαφέρον που κάποιοι -λιγότερο απαιτητικοί του είδους- αναμφίβολα θα εκτιμήσουν.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-05-18
Λιγότερα από δέκα πρόσωπα εμφανίζονται στον «Τερματικό σταθμό» («Terminal», διεθνής συμπαραγωγή, 2018) του Βον Στάιν, ένα άκρως στυλιζαρισμένο νεονουάρ, στην καρδιά του οποίου βρίσκεται μια πανέμορφη, επικίνδυνη και σούπερ cool ξανθιά (Μάργκο Ρόμπι). Το ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι ότι δεν έχει παρά ελάχιστες σκηνές βίας, ο Στάιν ενδιαφέρεται κυρίως για τους διαλόγους.
Λήδα Γαλανού
2018-05-16
Μέσα στις τόσες αισθητικές επιλογές, τα φίλτρα, τις αναφορές, τα κοστούμια, τις ατάκες, τις ανατροπές, ο Στάιν χάνει τη συνοχή του και καταλήγει μ' έναν όμορφο αχταρμά. Μόνο η Μάργκο Ρόμπι, ξεκάθαρα φτιαγμένη από τη στόφα των σταρ, συγκεντρώνει πάνω της την περιέργεια και το ενδιαφέρον για την εξέλιξη μιας ανερμάτιστης πλοκής.
Τατιάνα Καποδίστρια
Οπτικά ενδιαφέρον, αλλά εντελώς δήθεν σκηνοθετικό ντεμπούτο του Στέιν, για μια φουτουριστική ιστορία εκδίκησης με δυο πληρωμένους εκτελεστές, έναν αυτοκτονικό δάσκαλο, έναν αλλόκοτο επιστάτη, και μια σερβιτόρα με διπλή ζωή.
Άγγελος Πολύδωρος
Η Μάργκοτ Ρόμπι κερδίζει τις εντυπώσεις και ο Μάικ Μάγιερς ξαφνιάζει με την ερμηνεία του, ενώ η σκηνοθεσία του Βον Στάιν, ο οποίος το 2013 μας είχε χαρίσει το καταιγιστικό μετα-αποκαλυπτικό θρίλερ «Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ», δεν καταφέρνει να σπρώξει το Terminal σε μια κορύφωση όπως σε εκείνο.
zerVo
Από ατμόσφαιρα στο ντεμπούτο μας μεσιέ Vaughn Stein, όπως ο Δανέζος που μας έστησε το πατρόν, μια χαρά το πάμε, από τηγανίτα γίνεται τίποτα όμως? Κι εκεί ακριβώς είναι που προβάλλει στο εκράν το απογοητευτικό κομσί κομσά, μιας ιστορίας εκδίκησης βουλιαγμένης τόσο πολύ μέσα στα βαριεστημένα κλισέ εξέλιξης και διαλεκτικής, ώστε όταν σκάει η μοναδική ενδιαφέρουσα στιγμή με την ανατροπή του φινάλε, η πλατεία να έχει σχεδόν αποκοιμηθεί από την ανία.
Τάσος Ντερτιλής
Υπερστυλιζαρισμένο νεονουάρ θρίλερ με την γοητευτική Μάργκοτ Ρόμπι να κλέβει την παράσταση.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-05-14
Ενώ μια σούπερ-στιλιζαρισμένη ταινία με τη Μάργκοτ Ρόμπι σε ρόλο δολοφόνου ακούγεται σαν ένα υπέροχο δίωρο για τις αισθήσεις, ο "Τερματικός σταθμός" το τερματίζει στις κακο-δανεισμένες αναφορές.
Παύλος Γκουγιάννος
Ενώ η υπόθεση φαντάζει ενδιαφέρουσα σε μία πρώτη ανάγνωση, στο πανί δεν είναι τελικά τόσο εύστοχα γυρισμένη. Αυτό οφείλεται κυρίως στο σενάριο του άπειρου Stein, το οποίο γίνεται ανά στιγμές αχρείαστα περίπλοκο, σε βαθμό που νομίζεις μήπως και ο ίδιος έχει κάπου μπερδευτεί.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-05-12
Βαρυφορτωμένη ταινία μυστηρίου, που για κάποιο μυστήριο λόγο έπεισε ένα καλό καστ να αναλωθεί σε διαγωνισμούς βρετανικής προφοράς και αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, μένοντας δέσμιο των ανεξάντλητων neon φωτισμών και μιας εξωφρενικής πλοκής.
Νίκος Δρίβας
Η ταινία Terminal, που μπορεί να έχει μια σχετικά ενδιαφέρουσα ιδέα δεν διαφέρει από τον σωρό, αλλά αντίθετα ακολουθεί πάλι πιστά την συνταγή και είναι γεμάτη από τραγελαφικές σκηνές, που είναι ανούσια μπερδεμένες.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ωραίο οπτικό αποτέλεσμα, αλλά όπως λένε και στην θεατρική γλώσσα: Πολύ Κακό για το Τίποτα....
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Υπερφιλόδοξο φιλμ που όμως ποτέ δεν εκπληρώνει έστω και μια – άντε να δεχτούμε την θελκτική παρουσία της Μάργκο Ρόμπι- από τις υποσχέσεις που διατυπώνει.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-05-10
Ένα υπερβολικά στιλιζαρισμένο νεο-νουάρ που κοπιάρει το σινεμά του Γκάι Ριτσι και αναλώνεται σε μακριούς, εξυπνακίστικους διαλόγους τους οποίους διακόπτουν οκνηρά ξεσπάσματα βίας.
Αγγελική Στελλάκη
2018-05-08
Όσο για τα περίφημα plot twists, κάποια θα τα καταλάβετε αρκετά νωρίς, κάποια άλλα όχι (να σημειώσουμε ότι δεν βοηθάει και το tag line της ταινίας στο να παραμείνουν μυστικά τα... μυστικά της). Αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Μέχρι τότε η ταινία θα σας έχει πιθανότατα εκνευρίσει με τον ανούσιο χαρακτήρα της, που ούτε τα νέον φώτα και οι εντυπωσιακές εικόνες δεν θα μπορούν να σας αλλάξουν γνώμη.
Παναγιώτης Παναγόπουλος
2018-05-06
Θέλεις να δοκιμάσεις τα νεύρα σου; Να κάνεις μια άσκηση διαχείρισης θυμού; Να δοκιμάσεις να βγάλεις νόημα από κάτι που... δεν βγάζει; Συγχαρητήρια, βρήκες τον τρόπο να το κάνεις. Αφιερώνεις 90 λεπτά κινηματογραφικού μαρτυρίου και θα έχεις τις απαντήσεις. Όχι, πάντως, και για όλα τα ερωτήματα που θέτει το σενάριο!
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-05-04
Σε αυτήν τη διαφημιστικής αισθητικής και εντελώς κενής πλοκής αντιγραφή δεκάδων παρόμοιων γρίφων με φόνους και απωθημένα από το παρελθόν, βαρετές μπούρδες και γυαλισμένη αντίληψη του υποκόσμου ακόμη και ο Μάικ Μάγιερς, πάλαι ποτέ Όστιν Πάουερς, έχει έναν κρυφό ρόλο, με πρωταγωνίστρια την Αλίκη στη χώρα του Ταραντίνο, με την υπογραφή ενός από τους καλλιτεχνικά ατάλαντους επιγόνους του Κουέντιν Ταραντίνο.
Ρόμπυ Εκσιέλ
2018-05-02
Κόμικς, κλασικά παραμύθια και το νουάρ της σχολής Ταραντίνο τρομπάρονται σε μια πανέμορφη... μπουρμπουλήθρα.
