Κορίτσι για Φίλημα(2018)

(I Feel Pretty) | Πρώτη προβολή: 07-06-2018

Η Σούμερ είναι μια κωμικός-πρότυπο, με περιέργεια για τις ανθρώπινες συμπεριφορές και, δη, τις γυναικείες. Αυτό που την ενδιαφέρει εδώ, σε αντίθεση με την προηγούμενη δουλειά της, δεν είναι τόσο η σάτιρα όμως όσο η εμψύχωση. Αυτό που θέλει να φωνάξει είναι πως μια μικρή, μικρούτσικη μετατόπιση στην οπτική γωνία απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους μπορεί να δημιουργήσει κύματα αλλαγών. Και το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: ξεκαρδιστικά.

Η Σούμερ έχει αυτοπεποίθηση, γνωρίζει τι έχει αναλάβει, ξεσαλώνει και τη μετατρέπει σε μια διασκεδαστική ταινία.

Η ταινία μοιάζει να μην εθελοτυφλεί στις δικές της δραματικές αφέλειες, παραπέμποντας σε εκμοντερνισμένο screwball στην προσπάθειά της να κάνει τάκλινγκ σε όλα τα κλισέ για τον σωματικό εκφοβισμό, αλλά βασίζεται στη δυναμική προσωπικότητα της Σούμερ, καθώς και στην πειστική ρομαντική προσέγγισή της με το συμπρωταγωνιστή της Ρόρι Σκόβελ.

Όχι κάτι το πρωτότυπο σε εκτέλεση, αλλά σίγουρα κεφάτη η κωμωδία, ξεχωρίζει κατά τη γνώμη μου στις σκηνές της πρωταγωνίστριας με τον άντρα που φλερτάρει και υποδύεται εντελώς φυσικά και απροσποίητα ο -επίσης stand up comedian- Ρόρι Σκόβελ.

Οι σεναριογράφοι / σκηνοθέτες / παραγωγοί Εϊμπι Κον, Μαρκ Σίλβερσταϊν που έχουν εντρυφήσει σε αυτού του τύπου τις ανάλαφρες «κομεντί με μήνυμα» («Δεν με φίλησαν ποτέ», «Απλώς δεν σε γουστάρει», «Οδηγός για singles») χειρίζονται το θέμα τους απελευθερωμένα και με ειλικρινή κατανόηση γιατί φυσικά η Ρενέ είναι ένα πρόσωπο που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά· για την ακρίβεια ανήκει στην πλειοψηφία.

Δυστυχώς το συγγραφικό δίδυμο Άμπι Κον και Μαρκ Σίλβερστιν που εδώ κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο δεν τολμάει να τραβήξει αυτή την κατά διαστήματα σπαρταριστή σάτιρα στα άκρα που της αξίζουν, συμβιβάζοντας την κωμική κριτική με το American Dream της δημοκρατικής μοιρασιάς των «θησαυρών» της βιομηχανίας ομορφιάς. Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας πηγαίνει τελικά πακέτο με την επαγγελματική αυτοπεποίθηση. Και όλα τα κορίτσια μένουν ευχαριστημένα και πάνε να δουν Next Top Model. Και ζήσαν αυτές καλά και τα κοινωνικά στεγανά καλύτερα...

Είναι μία κωμωδία που θα ήθελε να αφυπνίσει τα νεαρά κορίτσια να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να νιώθουν όμορφες, ωστόσο είναι πολύ πιο ανάλαφρη και επιπόλαιη για να καταστήσει κάτι τέτοιο εφικτό.

Ένα στόρι που διαθέτει μια όμορφη ιδέα είναι η αλήθεια, αλλά που εξατμίζεται πάρα πολύ γρήγορα χάρη στην άνευρη τακτική που ακολουθεί το ντουέτο των άπειρων ντιρεκτόρων Kohn και Silverstein, που έχουν διανύσει όμως πορεία στο είδος, από το πόστο του σεναριογράφου, στα He's Just Not That into You, The Vow και How to Be Single.

Ένα χαμογελαστό φιλμάκι που μόλις τελειώσει το ξεχνάς και αρχίζεις να συζητάς για κάτι άλλο.

Χοντρούλα Νεοϋορκέζα μέτριας εμφάνισης κι επιτευγμάτων, μετά από μικροατύχημα, αποκτά αίφνης σαρωτική αυτοπεποίθηση στα επαγγελματικά και γκομενικά της, σε τούτη την προβλέψιμη αμερικανιά που επενδύει στο μπρίο της Σούμερ.

Κανείς δεν βλέπει ότι η Ρενέ της Εϊμι Σούμερ είναι στ' αλήθεια όμορφη. Όπως και κανείς δεν βλέπει ότι αυτή η διδακτική κωμωδία είναι αστεία.

Μια αφελής κωμωδία της περιστρέφεται διαρκώς γύρω από την ίδια ρηχή σεναριακή ιδέα, την οποία τεντώνει βασανιστικά ως ένα εκκωφαντικό διδακτικό μήνυμα πολιτικής ορθότητας.

Δεν διαθέτει κάποια σκηνοθετική αρετή και δύσκολα θα σου μείνει κάτι από την ταινία στο τέλος. Ωστόσο, βλέπεται ευχάριστα χάρη στην αυτοπεποίθηση της νεαρής Renee και την χημεία που έχει με το υπόλοιπο καστ.

Αν έστω τα κατάφερνε στοιχειωδώς, μπορεί και να κάναμε τα στραβά μάτια, καθώς έχουμε τονίσει πολλάκις πως δεν απορρίπτουμε το χοντροκομμένο χιούμορ δια της ύπαρξής του και μόνο. Εδώ, όμως, μιλάμε για αστοχία ολκής. Κρίμα για την Έιμι Σούμερ, γιατί της αξίζει κάτι καλύτερο στο σινεμά.

Το Ι Feel Pretty σε γενικές γραμμές είναι επιεικώς μέτριο, σε καμία περίπτωση δεν θα μείνει αξέχαστο και σίγουρα μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα και το κάτι παραπάνω που θα μπορούσε να αξιοποιήσει η κεντρική ιδέα.

Λίγα τα καλά αστεία, μια κάπως προφανής αποδόμηση του κόσμου των δήθεν που ταυτίζονται με το δίπολο «ωραίος και σέξι», υποτυπώδες σχόλιο για τις ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης και μερικά τσιτάτα για την αληθινή φιλία, τον έρωτα, τη Νέα Υόρκη κλπ, κλπ.