Μαμά από το Πουθενά(2017)

(Momo) | Πρώτη προβολή: 14-06-2018

Μια γλυκιά κωμωδία απάνω στο τι είναι τελικά οικογένεια, όαση σε μια εποχή που οι κωμωδίες δεν μας κάνουν πια να γελάμε.

Γελάς αλλά δεν το λες και κωμωδία της χρονιάς.

Όχι, δεν γελάς, γενικά καμία ανθρώπινη ευαισθησία σου δεν σε αφήνει να γελάσεις. Σου επιτρέπει όμως να συγκινηθείς, με την άλλη μεριά του νομίσματος, την δραματική, που είναι και η πιο όμορφα δομημένη του Momo.

Παραδόξως, θα προτείνουμε αυτή την ταινία. Με κανέναν τρόπο άρτια και πραγματικά καλή, θα διασκεδάσει τίμια όσους την δουν και που και που θα τους κάνει να γελάσουν. Μόνο η σκηνή με την Ελληνίδα κα Παπαροπούλου (!) φτάνει.

Η ταινία Μαμά (και Μπαμπάς, θα πρόσθετα) από το Πουθενά ξεκινά με φαρσικό γέλιο, χάρη στο άφθονο ταλέντο του Κλαβιέ να γίνεται γρήγορα ταλαίπωρος οικουμενικών διαστάσεων, κλείνει με γλυκό, στρογγυλεμένο τόνο, αλλά σε πολλά σημεία στο μεσοδιάστημα δεν αντέχει το εύρημα του ουρανοκατέβατου μεγάλου μωρού κάτω από το πρόσχημα της εύρεσης ταυτότητας και της δομής μιας όψιμης οικογένειας, πέρα από τις προσδοκίες και το βόλεμα.

Ένα προβλέψιμο σενάριο που σώζεται μόνο από το ερμηνευτικό μπρίο του Clavier με κωμικά τρίκ βγαλμένα από το παρελθόν και τον αξεπέραστο Louis de Funès, μαζί με την πάντα καλή Catherine Frot. Μια χαμένη ευκαιρία για κάτι πολύ καλύτερο και γιατί όχι... συγκινητικό.

Μισόκουφος καλοκάγαθος τύπος, με τυφλή έγκυο γυναίκα, εμφανίζεται αίφνης ως ο χαμένος γιος ενός ζευγαριού μεσήλικων μεγαλοαστών, σε μια κακογραμμένη και κακοσκηνοθετημένη μεταφορά σουξεδιάρικου θεατρικού έργου.

Σίγουρα η ταινία έχει κάποιες ευαισθησίες και ακόμα πιο σίγουρα αυτές οι ευαισθησίες ακυρώνονται από τις ασταμάτητες μούτες του Τιερί (που συν τοις άλλοις θέλει να παρουσιάσει στους «γονείς» του και τη μέλλουσα γυναίκα του - Πασκάλ Αρμπιγιό), το αντίστοιχο του οποίου στα ελληνικά δεδομένα θα ήταν, υποψιάζομαι, ο Μάρκος Σεφερλής.

Το ερμηνευτικό μπρίο των Κριστιάν Κλαβιέ - Κατρίν Φρο προσπαθεί να νοστιμίσει, με χλιαρότατα αποτελέσματα, ένα ελάχιστα αστείο στόρι.

Γαλλική κωμωδία με υπέροχους πρωταγωνιστές, έξυπνο εύρημα και χλιαρό ως εκνευριστικό αποτέλεσμα.

Μόνο σε περίπτωση που γυρεύετε εξιλέωση για κάποιο σοβαρό αμάρτημα του παρελθόντος, επιλέγοντας τη μέθοδο της αυτοτιμωρίας. Από την άλλη, υπάρχει ο κίνδυνος βγαίνοντας από την αίθουσα να πάρετε τα όπλα και αντί για τη «Μαμά από το Πουθενά» να μιλάμε πλέον για τον... «Φονιά από το Πουθενά»! Η επιλογή δική σας.

Αυτή η ιστορία, που δεν πηγαίνει και πουθενά, σε μια εντελώς αδιάφορη γαλλική κωμωδία, είναι μια από τις πολλές εντελώς αδιάφορες γαλλικές κωμωδίες που θα δούμε φέτος. Αναρωτιέμαι αν τις αγοράζουν φτηνά.