Ο Γίγαντας(2017)
(Handia) | Πρώτη προβολή: 28-06-2018
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Την αδερφική αγάπη και το κενό που αφήνει ο θάνατος ενός οικείου προσώπου, ντύνει μουσικά ένα υπέροχο θέμα του 60χρονου Γάλλου συνθέτη Pascal Gaigne. Η φωτογραφία του Javier Agirre προσφέρει θαυμαστά τοπία. Η παραγωγή, το μέικαπ, τα μαλλιά, το μοντάζ, τα κοστούμια, το σενάριο, όλα συμβάλλουν στο πολύ καλό τελικό αποτέλεσμα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-06-20
Tόσο μέσα από τη σχέση των δυο αδερφών με τους άλλους αλλά και μεταξύ τους (και την προσαρμογή και επανασύνδεση που σταδιακά ακολουθεί, επανασύνδεση δοσμένη με ευαισθησία και λεπτότητα), βρίσκουν την ευκαιρία να σχολιάσουν θέματα όπως αυτά της πολιτιστικής ταυτότητας (μαζί και του κινδύνου καταστροφής της), της παγκοσμιοποίησης, αλλά και της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας (βλέπε την εξαφάνιση των οστών του Γιοακίν), ιδιαίτερα σ' ότι αφορά τη χώρα των Βάσκων καθώς και της υπόλοιπης Ενωμένης (;) Ευρώπης.
Ελεάννα Μάνεση
Είναι μία συγκινητική ιστορία που αναφέρεται στην πολυπλοκότητα της σχέσης μεταξύ των δύο αδελφών καθώς θα πρέπει να ανταπεξέλθουν όχι μόνο στις σωματικές ή συναισθηματικές αλλαγές που βιώνουν αλλά και στις αλλαγές του κοινωνικού περιβάλλοντος. Η αναπαράσταση της Ευρώπης του 19ου αιώνα είναι εντυπωσιακή.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η μεγάλη μαγκιά των σκηνοθετών είναι πως μπολιάζουν την ιστορία του Γίγαντα και του ανάπηρου –στον πόλεμο τραυματίστηκε στο χέρι– αδελφού του με μια δαντελωτή αφήγηση όπου η Ιστορία συναντά την μαρξιστική σκέψη (τρομερή η στιγμή της συνειδητοποίησης για τους ήρωες πως οι πλούσιοι θεατές γελούν μαζί τους λόγω της αμορφωσιάς και της φτώχιας τους κι όχι με το εξωπραγματικό ανάστημα του Χοακίν) και η αλληγορία του εφιαλτικού παραμυθιού τον αέρα της αλλαγής.
zerVo
Παρότι δεν ακολουθεί κανόνες φιλμικής οικονομίας και μέσα από κάποιες σεναριακές επαναλήψεις ξεφεύγει χρονικά, ο Γίγαντας είναι μια πολύ σωστά δομημένη πολιτική ταινία, που περνά προσεχτικά τα νοήματα της μιλώντας αποκλειστικά και μόνο βάσκικα, χωρίς να οδηγείται σε ακρότητες, πατριωτικές φανφάρες και αποσχιστικές τυμπανοκρουσίες.
Τάσος Ντερτιλής
Μια αμιγώς Βάσκικη ταινία, η πλουσιότερη μέχρι τώρα κινηματογραφική παραγωγή στη γλώσσα των Βάσκων, που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και χαρακτήρες και διακρίνεται για την χαμηλότονη οξυδέρκειά της και την γοητευτική της μελαγχολία για το άδικο πεπρωμένο κάποιων αθώων ανθρώπων.
Ακης Καπράνος
Tο πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του τόσο τρυφερού όσο και εντυπωσιακά γυρισμένου φιλμ είναι πως με τον τρόπο του μιλά και για την απώλεια της πολιτιστικής ταυτότητας στη σημερινή εποχή, την εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Χρήστος Μήτσης
2018-06-18
Στιβαρό, συγκινητικό όσο και κινηματογραφικά ώριμο δράμα, το οποίο απέσπασε δέκα βραβεία Γκόγια.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-06-16
Ο γίγαντας αδερφός αναπτύσσεται διαρκώς, η ταινία όμως... όχι. Του ύψους με λίγα λόγια, αλλά όχι του βάθους.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2018-06-14
...αυτός ο «Γίγαντας» ωστόσο εντυπωσιάζει με την αρτιότητα της παραγωγής και τη στιβαρότητα του δράματος, ενώ η διεύθυνση φωτογραφίας του Χαβιέρ Αγκίρε αναδεικνύει την ομορφιά του βασκικού τοπίου και απογειώνεται με εσωτερικά πλάνα που παραπέμπουν εικαστικά σε πίνακες ζωγραφικής της περιόδου.
Ιάκωβος Γωγάκης
2018-06-12
Οι πεποιθήσεις για τη ζωή των δύο αδερφών τοποθετούνται από τους Άιτορ Αρέγκι και Γιόν Καράνο στα δύο άκρα. Υπάρχει μεταξύ τους μια σχέση αλληλοεξάρτησης, ενώ την ίδια στιγμή ο συμβολισμός του σκηνοθέτη είναι ευρύτερος, αποδεικνύοντας το χάσμα των αντιλήψεων για τον κόσμο, από τους Ισπανούς, την εποχή της εκβιομηχάνισης.
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-06-10
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας βάσκος αγρότης που πάσχει από γιγαντισμό «αξιοποιείται» ως θέαμα από τον αδελφό του, σε αυτή την σινεφιλική, καλοφτιαγμένη ταινία-παραμύθι, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία.
Λήδα Γαλανού
Αν, στην πορεία του, το αληθινό αυτό παραμύθι προδίδεται από το αναμενόμενο της εξέλιξής του, από το σοβαροφανές voice over πάνω σε μεγαλοπρεπή πλάνα της παγωμένης φύσης κι από την ηθελημένη απλοϊκότητά του, αυτό δεν το κάνει λιγότερο όμορφο, τρυφερό και γοητευτικά μελαγχολικό.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-06-06
Οι διάλογοι και η εξέλιξη της ιστορίας δεν μπορούν να φτάσουν σε επίπεδα ίδια με αυτά της δύναμης της εικόνας (εξαιρετική δουλειά του ταλαντούχου κινηματογραφιστή Χαβιέρ Αγκίρε), οδηγώντας σε ένα άνισο αποτέλεσμα με πολλές επί μέρους αρετές, δοσμένες με ανοικονόμητο τρόπο.
Πάνος Αχτσιόγλου
2018-06-08
Οι Βάσκοι σκηνοθέτες Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο αφηγούνται με όρους σκοτεινού παραμυθιού μια πραγματική ιστορία της πατρίδας τους η οποία, παρά την τεχνική αρτιότητα και την ενδιαφέρουσα πολιτισμική της διάσταση, χάνει τη μαγεία της ήδη από τα μισά της διαδρομής της.
Γιάννης Αποστολίδης
Οι χαρακτήρες μένουν ημιτελής και η αργόσυρτη πλοκή κάποιες στιγμές χάνει τον ρυθμό της. Ωστόσο η καλλιτεχνική φλόγα των δύο δημιουργών, παραμένει άσβεστη κυρίως χάριν της εικονοπλαστικής τους ικανότητας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-06-04
Ενίοτε συγκινητικό δράμα βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, αλλά και μια δυσκίνητη ταινία, ακριβώς όπως δυσκίνητος είναι ο κεντρικός ήρωάς της. Δεν είναι τόσο το θέμα που κουράζει όσο η στατικότητα στην αφήγηση.
Αγγελική Στελλάκη
Πολύ καλές οι ερμηνείες των Χοσέμπα Ουσαμπιάγκα και Ενέκο Σαγκαρντόι σε μια ταινία που προσπαθεί να συνδυάσει θέαμα και δράμα, χωρίς να τα καταφέρνει απόλυτα σε τίποτα από τα δύο...
Παναγιώτης Μήτσικας
2018-06-02
Αν θες να «μαγευτείς από τα τοπία» κι αν φτάνεις σε οργασμό στο άκουσμα της λέξης «ελεγειακός/ἠ/ό», παίζει να ξετρελαθείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μάλλον θα μετράς τα λεπτά μέχρι να τελειώσει.
