Μάκβεθ(1948)

(Macbeth) | Πρώτη προβολή: 06-09-2018

Αριστουργηματική σινε-διασκευή του κλασικού σαιξπηρικού θεατρικού, το οποίο ο Γουέλς απεικονίζει σαν ιστορία τρόμου, δημιουργώντας μια αντίστοιχα επιβλητική ατμόσφαιρα και κλέβοντας την παράσταση μπροστά και πίσω από την κάμερα.

Ο Μάκβεθ δεν είναι απλά κινηματογραφημένο θέατρο. Είναι μια σκληρή προσπάθεια να υπερνικηθεί η ισχυρή αντίσταση ενός υπέροχου έργου ώστε να γυριστεί μια καλή ταινία, ανεξάρτητη από το θεατρικό έργο. Το άγριο, πανέμορφο, αλλά εν τέλει αφιλόξενο και πάντα έρημο από ανθρώπους, σκοτσέζικο τοπίο αποτυπώνει την καρδιά των πρωταγωνιστών του. Υγρή από πόθο, λαχτάρα και επιθυμίες, στεγνή όμως από ελπίδα, αγάπη και πίστη.

Ο Ορσον Γουελς δίνει κινηματογραφική ζωή στον Σκωτσέζο βασιλιά του Γουίλιαμ Σέξπιρ κι αναρωτιέσαι ποιος από τους δυο έκανε το μεγαλύτερο αριστούργημα.

Εκείνο που πέτυχε ο μεγάλος Όρσον Γουέλς είναι να μπει κατευθείαν στο πνεύμα του έργου, όπως έκανε αργότερα και με τη «Δίκη» του Κάφκα, για να φτιάξει ένα καθαρά κινηματογραφικό, βουτηγμένο σε μια εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα, αριστούργημα, τονίζοντας ταυτόχρονα το κύριο θέμα του έργου που είναι η φιλοδοξία.

Είναι μια ακόμη απόδειξη της ιδιοφυΐας του αμερικανού δημιουργού, που κρατά ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σκοτσέζου ευγενή του 11ου αιώνα.

Γυρισμένη με πενιχρό προϋπολογισμό και μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η υπέροχα φωτογραφημένη ασπρόμαυρη ταινία του Γουέλς εξακολουθεί να ασκεί γοητεία, παρότι αποτελεί μια μάλλον απλουστευμένη εκδοχή του σαιξπηρικού δράματος.

Προβληματική όσο και σαγηνευτική διασκευή του Γουέλς πάνω στο «καταραμένο» έργο του Σαίξπηρ.

Σε αντίθεση με τους διαδόχους του, ο Macbeth του Welles δεν αποτελεί απλώς το κλασικό τραγικό πρόσωπο του παραμυθιού που έφερε ο ίδιος την καταστροφή του μέσα από τις ερινύες που τον κυνηγούσαν. Αυτός ο Macbeth ενσαρκώνει τον πιο εφιαλτικό και πυρετώδη, με τον Welles να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον ψυχολογικό τρόμο του ήρωα τόσο εικονοκλαστικά όσο και ερμηνευτικά.

Είναι δύσκολο να τραβήξεις τα μάτια σου από τον Όρσον Γουέλς, ακόμα και σε μια ακατέργαστη και ενίοτε δύστροπη μεταφορά του σεξπηρικού έργου – του οποίου άλλαξε τα φώτα ο Γουέλς, κόβοντας και εισαγάγοντας κατά βούληση.

Το fan club του μεγάλου ανδρός πανηγυρίζει. Σπάνιο κομμάτι δεν το λες, αλλά οι ρετρομανείς που δεν το έχουν δει ποτέ (ή στη μεγάλη οθόνη) θα το χαρούν, παρότι για τα εγγενή ψεγάδια παραγωγής ή της γουελσικής Μούσας δεν επανορθώνει κανένα DCP. Οι λάτρεις του Σακεσπήρου και της αγγλικής γλώσσας θα κρέμονται απ' τα χείλη της κομπανίας, εδώ σε πειραγμένη εκδοχή. Αν δεν αντέχεις μονοχρωμία, αντίκα και υποβολείο, damned as thou.