Candelaria: Ένα Τραγούδι για την Αβάνα(2017)

(Candelaria) | Πρώτη προβολή: 06-09-2018

Το «Candelaria» είναι μια ταινία γεμάτη βιώματα και χρωματισμένη μόνο με χιούμορ, με μια δυσεύρετη αισιοδοξία τού «ας ζήσουμε, γιατί μπορεί να πεθάνουμε» και με δύο πρόσωπα στην καρδιά της που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Η ταινία προκαλεί θαυμασμό με τη γενναιοδωρία και τη ζεστασιά της ακόμη κι όταν το ρεαλιστικό υπόβαθρο της ταινίας δοκιμάζεται (κάποιες σκηνές έχουν μια δόση αφέλειας) ενώ έχει ένα θαυμάσιο πρωταγωνιστικό δίδυμο στην υποκριτική πίστα.

Μια ποιητική, νοσταλγική ματιά για τον έρωτα στην τρίτη ηλικία, σκηνοθετημένη με ανθρωπιά κι έντονα συναισθήματα.

Ήπια σε τόνους και ταπεινή σκηνοθετικά, η ταινία λειτουργεί για την αληθοφάνεια της και την καλή διάθεση και ερμηνεία των δύο βασικών ηρώων της. Μπορεί, βέβαια, να είναι λίγο υπερβολική η ύπαρξη του γυμνού στην ταινία και να μην περνάει σε όλους κάτι τέτοιο, όμως δεν χρειάζεται να επιμείνει ο θεατής τόσο πολύ σε αυτό.

Πλασμένη με τρυφερότητα, αλλά και καθαρό βλέμμα, η ταινία του Χέντριξ τραγουδά όλες τις σωστές νότες για μια ταλαιπωρημένη, αλλά φωτεινή χώρα.

Το Candelaria στην πορεία καταφέρνει να κάνει τον θεατή να χαμογελάσει και τον συγκινεί με την αυθεντικότητα των συναισθημάτων και με την μεγάλη καρδιά που διαθέτει.

Ο σκηνοθέτης ποντάρει πολύ στο ρεαλισμό. Θέλει η ταινία του να αποτελέσει μια πραγματική φέτα ζωής. Κάποιες φορές, το παρακάνει. Είναι λίγο... αρτσούμπαλος (συγνώμη για το αδόκιμον του πράγματος). Γιατί όταν ο ρεαλισμός σου προκύπτει κατάτι... μαγικός, χωρίς (μάλλον) αυτό να είναι στις προθέσεις σου, κάτι έχεις κάνει λάθος. Ο σκηνοθέτης αποτυπώνει λοιπόν λίγο... ελαφρά τη καρδία την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κι αυτό επειδή δεν τον ενδιαφέρει να γυρίσει ένα δράμα. Κωμωδία θέλει να κάνει ή εν πάση περιπτώσει κάτι χαλαρό. Δεν είναι καταγγελτικός.

Με την εικόνα των πρωταγωνιστών να τραγουδούν και τη σιγουριά των βλεμμάτων τους πως μέσα τους παραμένουν αγέραστοι, αυτή η γλυκιά, έστω και αφελής σε πολλά σημεία, ταινία εστιάζει στα συναισθήματα και όχι στη ζοφερή πραγματικότητα και με όχημα τη μουσική και αυτή τη σατανική κάμερα δίνει τη δική της εικόνα για την Αβάνα.

Τρυφερή η ιστορία των γηραιών «αθλίων» Καντελάρια και Βίκτορ, αν και όχι απόλυτα πειστική.

Γνήσια ρομαντική ταινία, με χιούμορ αλλά και αισιοδοξία για τη ζωή. Όχι όμως και κάτι που μπορεί να σε εκπλήξει.

Μπορεί ανά στιγμές να γίνεται πολύ απλό, σχεδόν αφελές, μπορεί στο σενάριο να εντάσσονται σταδιακά στοιχεία που περισσότερο ξενίζουν, παρά φέρνουν πιο κοντά τον θεατή, ενώ η ιστορία με την κάμερα καταντάει πολλές φορές υπερβολική, κάνοντας ίσως τον σκηνοθέτη να χάνει τον ειρμό του, ωστόσο είναι σαν ένα ρομαντικό διήγημα αποθέωσης της δύναμης της αγάπης.

Τη δύσκολη δεκαετία του '90, ζευγάρι ηλικιωμένων Κουβανών ξανανιώνει ερωτικά χάρη σε βιντεοκάμερα που βρήκε τυχαία, αλλά οι βέκιες ερμηνείες και η ωραιοποιημένη αποτύπωση της καθημερινότητας δεν πείθουν στάλα.

Couleur locale Κούβας και folclore φτώχεια δεν ήταν αρκετά για τον Τζόνι Χέντριξ. Ήθελε να βάλει το ηλικιωμένο ζευγάρι να γυρίσει και τσόντα! Δεν άφηνε τους ανθρώπους στην ησυχία τους; Πιο ενδιαφέρουσα θα ήταν η ιστορία τους.