Τσε: Ο Επαναστάτης(2008)

(Che: Part Two) | Πρώτη προβολή: 13-09-2018

Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του σπανίζουν στο Che και υπερισχύουν η προσήλωση και η πειθαρχία. Ο τρόπος του Σόντερμπεργκ να τη μεταδώσει είναι να μας κάνει να πιστέψουμε πως είμαστε κι εμείς εκεί, να φοβηθούμε, να διστάσουμε, να κουραστούμε.

Η ταινία, εκτός από μια ιστορία θυσίας και ιδεαλισμού είναι κι ένα αυθεντικό πολιτικό θρίλερ βασισμένο τόσο στις πληροφορίες από τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και του Βολιβιανού καθεστώτος όσο και στα ημερολόγια του Γκεβάρα.

Ο Σόντερμπεργκ δείχνει μεγαλύτερη ωριμότητα στο δεύτερο μέρος αυτής της 262λεπτης βιογραφίας. Αν η πρώτη ταινία δεν μπορεί να αποφύγει την εξιδανίκευση, ή ακόμα και την αγιοποίηση μίας τέτοιας θρυλικής ιστορικής φιγούρας, η δεύτερη αλλάζει ύφος, αγριεύει, σκοτεινιάζει, μελαγχολεί.

Σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, το δεύτερο κινείται μόνο σε έναν χρονικό άξονα, από το 1966 στο 1967, ακολουθώντας έναν γραμμικό τρόπο αφήγησης. Αυτό από την μία πλευρά κάνει πιο εύκολη την παρακολούθηση της ιστορίας, χωρίς χρονικά άλματα, όπως συνέβαινε στο πρώτο μέρος και ίσως βοηθάει στο να δομηθεί η ιστορία της επανάστασης των Βολιβιανών, από την άλλη όμως δεν υπάρχει η ίδια ένταση, καθώς υιοθετεί έναν πιο παραδοσιακό αφηγηματικό δρόμο χωρίς παρεκκλίσεις και άλλα μονοπάτια, κάνοντάς το ανά στιγμές να χάνει το ενδιαφέρον.

Εντέλει, ακόμη κι αν η πρώτη ταινία του δίπτυχου είναι πιο δυνατή και αξιομνημόνευτη, ίσως η δεύτερη να είναι μια ακριβέστερη αναπαράσταση της επαναστατικής διεργασίας, αποτυπώνοντας καλύτερα τις επίπονες και δυσάρεστες πτυχές της.

Η ταινία φλυαρεί και επαναλαμβάνεται εξαντλημένη, σαν να μην έχει τίποτε παραπάνω να πει πέραν των όσων ήδη είπε στο πρώτο μέρος.

Χρησιμοποιώντας, όπως και στο πρώτο μέρος, μια κάμερα σε συνεχή κίνηση, που περιφέρεται άλλοτε ανάμεσα στους αγωνιστές είτε σε μάχη είτε σε ανάπαυλα, και άλλοτε προσπαθώντας να ερευνήσει το πρόσωπο του Τσε αλλά και να βυθιστεί στα μύχια της ψυχής του (η φωτογραφία είναι του ίδιου του Σόντερμπεργκ, που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Πίτερ Άντριους), για να φτιάξει αυτή την εξαίρετη ταινία, στοχασμό πάνω στην αναγκαιότητα της επανάστασης.

Απαραίτητο συμπλήρωμα για όσους είδαν το πρώτο μέρος, μια και ο Σόντερμπεργκ προόριζε τις δύο ταινίες για ενιαίο έργο.    

Χωρίς την διπλή αφήγηση του πρώτου μέρους ο Soderbergh επικεντρώνεται μόνο στη δράση του Che στη Βολιβία, το έργο δεν δίνει κανένα στοιχείο σχετικά με τη δράση του πρωταγωνιστή στο Κονγκό, και με την ταινία να παρουσιάζεται συχνά φλύαρη και αργή με άσκοπες σκηνές που δεν έχουν καμία χρησιμότητα.

Χωρίς την διπλή αφήγηση του πρώτου μέρους ο Soderbergh επικεντρώνεται μόνο στη δράση του Che στη Βολιβία, το έργο δεν δίνει κανένα στοιχείο σχετικά με τη δράση του πρωταγωνιστή στο Κονγκό, και με την ταινία να παρουσιάζεται συχνά φλύαρη και αργή με άσκοπες σκηνές που δεν έχουν καμία χρησιμότητα.

Η φαινομενολογική προσέγγιση του Σόντερμπεργκ διαθέτει νεύρο, αλλά μικρό δραματουργικό βάθος, εξαντλώντας νωρίς την ιδεολογική και κινηματογραφική δυναμική της.    

Το δεύτερο μέρος μιας ενιαίας ταινίας, ευτυχεί βέβαια ξανά σε μια μεγάλη πρωταγωνιστική ερμηνεία, δίνει μια συμπαγέστερη αίσθηση καθώς τα περιγραφόμενα είναι πλέον εστιασμένα περισσότερο και εξακολουθεί να είναι ένα προπαγανδιστικό φιλμικό κείμενο, ελάχιστης πολιτικής αξίας.

Ο Περισσός και το fan club τού θρύλου κάνουν γιουρούσι, οι κουλτουριάρηδες δε θα ζωστούν τα φυσεκλίκια εναντίον του αιθουσάρχη, οι multiplex-άδες θα το βρουν παλιόπραμα. Μεροδούλι-μεροφάι η... παραλλαγή αυτή τη φορά, μόνο σε ξεβαμμένο χρώμα και με νταουνιάρα την κορύφωση, αλλά άχαστο για τους θεατές τού προ δύο εβδομάδων primer capítulo.

Στο Part 2, τα γεγονότα είναι εξαιρετικά λιγότερα, και ακολουθώντας το ίδιο αποσπασματικό μοτίβο, η ταινία όχι μόνο και πάλι δεν καταφέρνει να παρουσιάσει ολοκληρωμένα την ιστορία αλλά είναι και τρομερά, μα τρομερά βαρετή.