Ωραίο μου Διαζύγιο(2018)

(Brillantissime) | Πρώτη προβολή: 13-09-2018

Ακόμα μια γαλλική κομεντί πάνω σε ένα θέμα που σχεδόν μονοπωλεί τον γαλλικό εμπορικό κινηματογράφο, μια κυριολεκτικά λυσσαλέα επιμονή στο αδιέξοδο της γυναίκας κοντά στα 50.

Έχει τα υπέρ της, αλλά δεν υποστηρίζεται από τη σκηνοθεσία της πρωταγωνίστριας του φιλμ, που δηλώνει μια κάποια εμφανή απειρία σε ρυθμό αφήγησης και το κάτι παραπάνω που ζητούσε σαν πρόταση το σεναριακό υλικό. Τουλάχιστον, δεν θα βρίζεις... στα «γαλλικά» όπως έκανες σχεδόν όλο το καλοκαίρι (και εφέτος!). Οι γυναίκες (αποκλειστικά) μπορούν να σπεύσουν, πάντως.

Μια ελεύθερη κινηματογραφική απόδοση, όχι σε μοναχικό τόνο, αλλά με υπαρκτό και πλούσιο μάλιστα περίγυρο, επιχείρησε να προσφέρει η πολυτάλαντη Michèle Laroque, που και βέβαια είχε πρωταγωνιστήσει την γαλλική θεατρική εκδοχή, προ μιας δεκαετίας. Το αποτέλεσμα, ατυχώς, δεν δικαιώνει ποτέ την προσδοκία της...

Γαλλική εμπορική κωμωδία ανεβασμένων ντεσιμπέλ, που πνίγει την «απελευθερωτική» κεντρική ιδέα της στην υστερία των ηρωίδων της και στα παρωχημένα στερεότυπα της γυναικείας χειραφέτησης.    

Το Ωραίο μου διαζύγιο (κατά το Ωραίο μου πλυντήριο μάλλον σκέφτηκε ο δαιμόνιος διανομέας) είναι μια κομεντί που έχει μεν κάποιες χαριτωμένες σκηνές, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της, αποτελεί απλά ένα αναμάσημα γνωστών κλισέ: η ανατολικοευρωπαία νέα σύντροφος του συζύγου, το αναμενόμενο νέο ειδύλλιο για την Άντζελα, ακόμα και η επίσκεψη στο συνοικιακό sex shop φαίνεται να είναι πράγματα που έχουμε ξαναδεί.

Σεναριακά ανεπαρκής και τηλεοπτικά σκηνοθετημένη κωμωδία, βασισμένη σε θεατρική επιτυχία.    

Ανάμεσα σε χοντρή φάρσα και ηθικό δίδαγμα, το Δαζύγιο δεν πάσχει μόνο από έλλειψη κωμικότητας ή σοβαρότητας αλλά από το περίσσευμα της ματαιοδοξίας της Λαρόκ στην προσπάθειά της να συμβάλει κι εκείνη στο κίνημα της ενδυνάμωσης των παρεξηγημένων γυναικών στη μέση ηλικία.

Οχι ακριβώς ωραίο, ούτε ακριβώς διαζύγιο με μια κλισέ κωμωδία για τη γυναικεία χειραφέτηση.